Menu Content/Inhalt
Boeken kaften, koud kunstje?
dinsdag 24 augustus 2010

ImageIeder jaar op de middelbare school kwam het weer terug, boeken kaften! In tegenstelling tot Klaas en Rik, bij wie het pakket al voor de school begint aan de deur afgeleverd wordt, moest ik naar school om ze zelf op te halen. Plus dat je ze niet zomaar meekreeg. Nee, je was verplicht een officiële lompe schooltas mee te brengen, een zware leren tas, met vakken en een grote klep met zilveren sloten en in het midden een riem. een linnentasje of een pukkel waren uit denboze! Alleen zo konden ze netjes vervoerd worden van en naar school. Sommige kinderen hadden een koffertje, tjonge wat had ik die graag willen hebben, wat was ik jaloers. Maar helaas!

Zo’n echte leren tas kostte m’n ouders trouwens een vermogen. En was bovendien lastig onder je snelbinders op je bagagedrager te krijgen. Maar de voorpret begon al een paar weken van tevoren als ik een schoolagenda en kaftpapier uit ging zoeken. Er was niet zoveel keus als tegenwoordig maar toch genoeg. Het papier varieerde van frisse stippen, ruiten en strepen. Niet te vergeten de zoete, lieve, Holly Hobby en Shara Kay. Tot stoere paarden en spijkerbroekenkaftpapier, daar stonden de achterzakken van spijkerbroeken op. En ook zat er een soort waslaagje overheen. Als je met je nagels over het kaftpapier ging was het net of er kaarsvet onder je nagels zat.

Ik had maar een paar dagen de tijd om te kaften, en kreeg het eerste jaar hulp van mijn grote zus en moeder. Eerst het boek op het papier leggen en met voldoende ruimte uitknippen, dan de hoekjes die om de rug van het boek komen schuin inknippen, netjes naar binnen vouwen aan beide kanten en dan de ene kant dichtvouwen en vastplakken, het boek dichtslaan, de kaft van het boek vasthouden op die plaats en dan weer open (anders wordt het bij een dik boek te krap) en ook daar vastplakken.

Ik was er een ster in en natuurlijk heel secuur, al zeg ik het zelf. Gisteren mocht ik weer meehelpen want op een of andere manier lukte het mijn puberzonen niet om het zelf te doen. Hebben ze dan toch twee linkerhanden? De keuken werd een kleuterklas. De keukentafel werd ontruimd en de boeken kwamen te voorschijn. De scharen kwamen uit de lade en de plakband automaat stond in handbereik. Het kaften kon beginnen. Ik gaf een flitsende demonstratie, al zeg ik het zelf. En toen mochten de kersverse brugpieper en de gevorderde puber zelf aan de slag. De patsers die beiden rapten: 'Ach chil, koud kunstje, zo gepiept, let maar op!' Rustig ging ik in de kamer zitten met de benen op de tafel en een heerlijk kopje thee, af en toe gluurde ik stiekem in de keuken. Al zingend en hiphoppend begonnen de boekenkafters trappelend van enthousiasme aan de grote klus.

De scharen vlogen in het rond en de plakband zat overal, behalve op de juiste plek. Maar liefst acht meter gifgroen en zilverkleurig papier werd verwerkt. En meters plakband verspild. Sommige boeken werden te krap gekaft en konden helaas niet dicht. Met een akelig scheurend geluid werd het papier er weer afgerukt en konden ze weer opnieuw beginnen. Bij een ander boek waren er helaas door de linkshandige een paar hoofdstukken mee gekaft, maar daar kon de ander vol leedvermaak weer hartelijk en luid om lachen. Tja, oefening baart kunst, toch? Het rumoer in de keuken was al snel verstomd en maakte plaats voor uiterste concentratie, rode wangen en zweet op het voorhoofd. Want boekenkaften is en blijft een serieuze zaak!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com