Menu Content/Inhalt
Overleefd!
vrijdag 03 september 2010

ImageDondermiddag rond een uur of vier kon ik Marjan weer van het station in Zoetermeer ophalen. Ze had me via haar mobiel gewaarschuwd: ‘Ik stink, ben vier dagen niet onder de douche geweest! Heb honger en ben moe!’ Bij het station aangekomen kwam de trein uit Gouda net aanrollen, dus ik was mooi op tijd. De deuren schoven open en overal kwamen passagiers naar buiten rollen. Studenten, nette ambtenaren, een groepje dames, scholieren en wat zestig plussers. Ik stak m’n nek wat verder uit en ja hoor, daar zag ik haar… mijn meid! Ietwat slonzig met een joggingbroek op half zeven, een soort van bouwvakkersschoenen aan, een gigantisch pakket op haar rug, alsof ze werkelijk waar terug kwam van een wereldreis en zonet Amerika had ontdekt. 

Iedereen liep met een grote boog om haar heen. De passagiers roken duidelijk het weekend. Slenterend kwam ze op me af, stijf en nog eens stijf van de vele kilometers die ze te voet had afgelegd. We omhelsden elkaar alsof we elkaar in geen maanden hadden gezien. Ik gooide de achterklep open en de bagage werd er in gedropt. Met een grote plof en diepe zucht zakte ze naast me in de auto. Zo ontzettend moe, zo ontzettend vies, zo ontzettend blij verlost te zijn van haar vracht en weer lekker thuis te komen. Het was afzien, vier dagen lang zonder pauze bikkelen. Leven op kleffe macaroni, aardappelpuree wat meer op stijfsel leek, geen brood maar crackers en verder koekjes, marsen en snickers. Nee, het was echt geen lolletje.

Bij elkaar heeft ze samen met haar groep van vijf jongens en vijftien meiden zestig kilometer te voet afgelegd. En let wel, zonder blaren dankzij de bedsokken en de geleende wandelschoenen van Arnaud. De eerste dag begon al heel bizar. Na aankomst moesten ze natuurlijk eerst een heel eind lopen.  Uiteindelijk werd ’s nachts om twee uur pas kamp gemaakt en werden de tenten opgezet. Dus iedereen ging graag op één oor. Maar Marjan moest als jongste van de groep wachtlopen! En het was verschrikkelijk koud. Geen warme douche, geen comfortabel toilet, nee, alles gebeurde tussen de struiken en moest netjes zoals de katten het doen, begraven worden. Als u begrijpt wat ik bedoel. En daar kwam nog bij dat er geen contact mocht worden gelegd met het thuisfront of buitenwereld. De mobieltjes moesten worden ingeleverd.

Verder volgden er flinke opdrachten die ze als groep moesten klaren en werden ze ’s nachts zomaar van hun bed gelicht om opnieuw met volle bepakking het bos in gestuurd te worden voor een flinke wandeling, soms met een kussensloop over het hoofd. Ze werden, als ik Marjan mag geloven, gedrild door het outdoor team alsof ze op straf kamp waren. Ze kwam dan ook op een gegeven moment in een ontzettende dip terecht en ze was helemaal gebroken. Maar na een ontlading van tranen, een heel lelijk drieletterwoord Image en een stevige groep-hug, kon ze er gelukkig weer met nieuwe moed tegen aan. Ze hebben het dapper overleefd.

Op de vraag of ze het had willen missen moest ze wel even nadenken. Het was wreed en heel hard werken. Wat dat betreft zou ze het niet graag over doen. Maar het was wel heel gaaf om te zien hoe je als groep onbekenden in het diepe wordt gegooid en in vier dagen tijd lief en leed met elkaar gaat delen en elkaar van binnen en buiten leert kennen. Teambuilding noem je dat, toch? Marjan voor mij ben je een held!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com