Menu Content/Inhalt
Eindelijk!
vrijdag 03 september 2010

ImageEindelijk, eindelijk, eindelijk heb ik ze er van kunnen overtuigen dat ik toch echt aan een nieuwe fiets toe ben. U weet inmiddels dat ik met de tweewieler richting school moet, zeveneneenhalve kilometer heen en zeveneneenhalve kilometer terug. Vijftien kilometer in totaal, keer vijf dagen in de week is…? Even hoofdrekenen, ja komt er nog wat van? Ja, u hebt het goed, dat is inderdaad maar liefst vijfenzeventig kilometer per week! En dat met die korte beentjes en uiteraard die kleine wieltjes. Dat is flink doortrappen door weer en wind. Ik had mijn aanvraag al ruim voor de zomervakantie ingediend bij mijn pa. Maar helaas bleef hij blijkbaar ergens tussen de paperassen op het bureau liggen met als gevolg dat ik het na de vakantie met dat oude rammelbrikje van Bart moest doen. En dat was, kan ik u wel vertellen, een regelrecht drama. Vooral toen de regen ook nog eens met bakken uit de lucht kwam storten.

Afijn, afgelopen zaterdag hadden wij de traditionele burendag. Dat betekende fietsen waarna er een welverdiend en verrukkelijk BBQ-buffet voor ons klaar stond. En dat welverdiende gold zeker voor mij. Ik fietste samen met papa en mama mee. De rest van de jongens had geen trek in fietsen. Maar ik, bikkel, was wel van de partij al moest ik op dat versleten brikje van mij wel dertig kilometer afleggen. Over de Schie, richting Vlaardingen, langs de Vliet, richting Delft waar straks die nieuwe snelweg moet komen. Zonde trouwens. En dat was het moment tijdens die fietstocht met al die buren erbij dat ik kon laten zien dat het echt niet langer meer kon. Een soort van actie voeren, zo voelde dat. Ik trapte en trapte, maar telkens trapten mijn trappers zomaar door. Na elke tweede trap trapte mijn trapper door en soms schoot ik hierdoor ook nog eens pardoes met mijn voet van de trapper. Het was een regelrecht drama.

Verschillende buurmannen keken mijn vader en moeder afkeurend aan en riepen: ‘Sam wanneer ben je jarig?’ En kijk, dat was kaassie, dat ging de goede kant op! Mama kreeg het al snel in de smiezen en concludeerde met een rood hoofd eindelijk dat ik inderdaad aan een nieuwe bicycle toe was. Ze kon er niet meer omheen. Vanaf dat moment kreeg ik regelmatig een duwtje in de rug en dat gaf me een goed gevoel. Eindelijk werd ik, ik met die korte beentjes en die armoedige stalen ros, waarop ik zoveel heen en weer moet fietsen, serieus genomen. Maar die dertig kilometer heb ik dapper volbracht en daarna heerlijk mijn buik rond gegeten met BBQ-vlees.

Dinsdag ging ik met mama een nieuwe fiets uitzoeken. Nou ja, nieuwe, die kon bruin natuurlijk niet trekken. Maar het is wel een hele mooie, nog maar een half jaar oud. Drie versnellingen, terugtraprem, handremmen, verlichting en niet te vergeten de snelbinders, die kregen we voor de oude fiets, hahaha... Het is een echte ‘Jump 4 Fun’. Tjonge, wat ben ik trots! En ik kan er heel hard mee fietsen, ik haal nog net de HSL niet in. ‘Het lijkt ineens of mijn benen vijftig centimeter gegroeid zijn. EINDELIJK een nieuwe fiets! Bedankt hoor pa!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com