Menu Content/Inhalt
Benepen hartje!
vrijdag 17 september 2010

ImageGisteren trouwde er een grote buurneef van mij. Papa en mama mochten de hele dag met de bruiloftsgasten mee. En wij mochten ’s avonds naar de kerk en naar het feest in Maassluis. En voor een feestje ben ik altijd wel te porren. Maar toen ik gisteren op school was, was ik een heel klein beetje aan het keten. We waren aan het zingen in de klas met de hele groep en samen met een ander meisje hielden we het laatste woordje van de laatste regel iedere keer net iets langer aan dan de rest van mijn klasgenootjes. Leuk natuurlijk en het bracht ook best wat hilariteit te weeg. De kinderen konden er hartelijk om lachen. Dus bij het volgende liedje gingen we op herhaling en deden we het gewoon nog een keer… Er klonk weer een hartelijk gelach in de klas.

Maar dit keer vond de juf het geloof ik niet meer zo leuk als de eerste keer. Dus werd ze nogal boos op ons en sprak ze ons flink vermanend toe. Dus natuurlijk stopte ik meteen met mijn grap. Want immers voor alles is een tijd! Later in de middag kwamen we allemaal weer thuis. Papa en mama die waren er natuurlijk niet en Marjan verbleef in Zwolle. Wij mannen stookten de oven flink op en bakten onze eigen pizza’s. Jaja dat kunnen wij best wel, voor onszelf zorgen. Maar toen ging de telefoon. Bart, onze secretaris, pakte netjes de telefoon op. Maar wat bleek tot mijn grote schrik… Het was mijn juf, oei... Dat is foute boel. Ik moest direct denken aan ons lollige voorvalletje van vanmiddag en had de juf inderdaad nog nooit zo boos gezien. Ze moest papa of mama spreken. Maar gelukkig waren die er niet, dat kwam even goed uit! Dus hoorde ik Bart op zijn netste Nederlands zeggen, ‘Nee, helaas die zijn niet thuis.’ Ik kon er hartelijk om lachen, maar had toch ook wel een beetje buikpijn. Was de juf dan zo boos op mij?

Toen we lekker met elkaar met bord op schoot voor de televisie samen pizza hadden gegeten, ruimden we de boel op en reden we met een andere buurneef mee richting Maassluis voor de trouwdienst. En daar ontmoette ik natuurlijk papa en mama ook weer. Toen we een poosje in de kerk zaten, zat ik te wiebelen en te dubben, wel vertellen, niet vertellen, wel vertellen, niet… En ineens was het hoge woord er uit. Met een rood hoofd vertelde ik mama dat de juf vanmiddag belde. Mama wilde natuurlijk meteen weten waarom. Met horten en stoten en een benepen hartje vertelde ik over mijn grapje. Mama kon er natuurlijk niet om lachen maar vond het toch ook niet echt zo erg om daar ouders voor op te bellen. Dus vroeg ze me: ‘Is er dan nog meer gebeurd, iets wat nog brutaler was misschien?’ Ik schudde hard nee met mijn hoofd. Mama bleef wat verbouwereerd zitten en vertelde dat ze het zelf morgen wel op school aan de juf zou vragen.

Maar gelukkig, en dat wist mama niet, had ik dan een andere juf. Het was een heel gezellig feest met heel veel ABC-spelletjes, u kent ze vast wel. Met veel lekker eten en lekker drinken. En natuurlijk lag ik daarna heel laat op bed. Maar daar had mama iets op bedacht, ze had een briefje aan de juf geschreven, en verteld dat ik de volgende morgen een uurtje later op school zou komen. Dus hoefde ik vanmorgen niet te haasten en kon ik lekker wat langer liggen. Ik moet u wel vertellen dat het fietstochtje niet echt meeviel naar school, het leek wel of mijn benen niet wilden, zo zwaar. Tussen de middag kwam mama op school om pleinwacht te lopen. Ik zag haar al in de gang om al de kinderen de school uit te jagen.

En toen liep ze plotsklaps het lokaal binnen naar mijn juf. Tenminste naar mijn andere juf… Ik piepte de school uit, wegwezen dacht ik, hier wil ik niet bij zijn! Ik hield mijn hart vast, niet echt natuurlijk, want dat kan immers niet. En ja hoor, ze ging vragen waarom de andere juf gisteren belde toen ze zelf niet thuis was. Maar wat een opluchting, met een brede glimlach kwam ze de trap af naar buiten. De juf had helemaal niet de bedoeling gehad te bellen over mijn wangedrag. Nee, ze wilde alleen maar weten, of ik vandaag voor de gym of na de gym op school zou komen. Pffffffff…. Een zware last viel van mijn kleine schoudertjes! Wat een opluchting, ik zat er toch echt wel over in de rats. Ik had me al bedacht, dat dat grapje van mij verstrekkende gevolgen zou hebben. Maar wat een opluchting. Ik sloeg mijn armen om mama´s hals en samen knuffelden we elkaar even, zomaar midden op het schoolplein. We gaven elkaar een dikke kus en lachend vervolgden we onze eigen weg.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com