Menu Content/Inhalt
Vlek op vervelende plek
dinsdag 02 november 2010

ImageIk kwam thuis van zeg maar gerust een geestelijke oppepper. Stopte nog net iets in mijn mond, ging de telefoon. Kent u dat? Ik begon wat sneller te kauwen en te slikken. Na drie keer overgaan, pakte ik de telefoon op. ‘Met !neke’ riep ik vrolijk in de hoorn. Aan de andere kant klonk aarzelend: ‘Ja, met ...‘. De administratie van de Koningingin Beatrixschool, flitste het door mij heen, waar belde die me voor? Was er iets met Bart of met Sam? Ze begon voorzichtig: ‘Sam heeft je al drie keer geprobeerd te bellen, maar je was vast niet thuis?’ Ik reageerde: ‘Ik was niet thuis, maar Marjan was er wel, vreemd.’ Hij had waarschijnlijk de telefoon verkeerd gebruikt? 'En?' vroeg ik haar, ‘Is het ernstig?’ Ze vervolgde: ‘Kom je toevallig nog in Berkel?’ ’In Berkel?’ reageerde ik, ‘Nou dat was ik eigenlijk niet van plan. Maar hoezo?’ 'Tja,’ vervolgde ze aarzelend, ‘zou je een schone broek en trui kunnen brengen voor Sam?’

De tijd van broekplassen is toch zeker wel voorbij? Dus vroeg ik verbaasd; ‘Hoezo, is er een ongelukje gebeurd?’ Het bleef even stil en ik merkte dat ze moeite had haar verhaal te doen. Maar toen zei ze: ‘Sam heeft per ongeluk een potje Tipp-ex over zijn kleding laten vallen en wel op een heel vervelende plek. Precies op zijn gulp. Zijn vest zit er ook behoorlijk onder en daar zit hij nogal over in, want die is nog vrij nieuw. Klopt dat? Je hoeft niet perse te komen hoor, dan stel ik hem alleen wel even gerust’. Geruststellen, dacht ik boos bij mezelf. ‘Je begrijpt natuurlijk wel, dat ik me meer om die grote vlekken op zijn nieuwe kleding druk maak, dan dat hij voor aap moet lopen met een grote witte vlek op zijn kruis!’ Dat was zijn eigen schuld tenslotte, toch? Dus terwijl ik me boos stond te maken om die nieuwe kleding die nu goed verpest was, zei ik tegen haar dat ik hiervoor niet naar school kwam. Ze kon het eigenlijk ook wel begrijpen, maar het was maar een ongelukje!!! Ze had het dus flink met Sam te doen.

Snel, voordat ze de hoorn op het toestel gooide, vroeg ik langs mijn neus weg: ‘Heb je mijn mailtje nog gelezen over de schoolkalender?’ (Iemand heeft namelijk heel dom, de schoolkalender weggegooid. Een kalender waar alle verjaardagen van kinderen, leerkrachten en activiteiten van de school op staan. Heel handig dus.) Dus vroeg ik haar in de mail om een nieuwe kalender. Ze antwoordde, vrolijker dan voorheen: ‘Oh ja hoor, de kalender ligt al klaar’. En meteen daar achteraan: ‘Zo zie je maar, dat deed jij ook niet expres, iedereen maakt wel eens fouten’. Zo, die is raak, dacht ik bij mezelf, 1-1. En zo eindigde ons telefoongesprek.

Ik liep nog wat rond en dacht over de situatie na. Liep naar boven en pakte een schoon stel kleren voor Sam, streek met mijn hand over mijn boze moederhart en reed dan toch maar naar school. Waar ben je tenslotte moeder voor??? Als ik doorreed kwam ik precies in de pauze op school. Ik rende naar binnen met de kleding onder mijn arm. Ik stak eerst even mijn hoofd om de hoek bij de administratie en riep: ‘Ik kom toch maar even kleding brengen voor Sam’.  Uit het kamertje klonk een geschrokken stem: ‘Sam? Ooooooh, had ik Sam gezegd? Maar Bárt zit met de vlekken op zijn kleding!’ Daar stond ik dus met mijn goede gedrag en veel te kleine kleding voor Bart.

Ik liep toch maar naar Bart z’n klas. De meester keek mij lachend aan en riep: ‘Hé Bart, gelukkig, daar zijn je schone kleren!’ Voorzichtig schoof Bart met een benauwd gezicht met zijn stoeltje onder zijn tafel vandaan. En de meester vertelde lachend –om Bart uit zijn benarde situatie te redden- 'er kwam zonet een hele grote kokmeeuw overvliegen en die poepte precies op Bart zijn gulp. Spetterpoep, want er spetterde ook wat op zijn vest.’ De kinderen in de klas begonnen hartelijk te lachen. Ik kon mijn ogen niet geloven, dat moest minstens wel een heel flesje Tipp-ex zijn geweest. Oftewel geen kokmeeuw, maar zeg maar gerust een reiger.

De meester gaf me het advies in grootmoeders vlekkenboekje te kijken, die wist vast wel raad. Maar wat de meester niet wist was dat ze in grootmoeders tijd natuurlijk nog geen Tipp-ex hadden... Afijn, samen met Bart liep ik naar het toilet om om te kleden. Toen hij de kleding zag, riep hij boos: ‘Maar dat zijn Sam z'n kleren, die pas ik nooit!’ Ik legde hem het hele verhaal uit en stelde hem voor de kleding toch maar even te passen. En zo kwam hij weer van het toilet met hoog water in de polder, veel te korte pijpen en een gulp die niet dicht kon. De trui viel wel mee, dus die trokken we over de gulp. Nou ja, het was niet anders.

Maar Bart dacht gelukkig bij zichzelf, alles beter dan zo’n wit geschilderd kruis in je broek. Van school kreeg ik netjes een flesje ‘Vlekkenduivel’ mee. Een of ander goedje waar ik waarschijnlijk de vlekken wel mee kon verwijderen. Helaas was het flesje zo goed als leeg. Dus reed ik direct maar langs het Kruidvat, om nog wat van dat spul te halen. Twee flesjes spoot ik op de kleding leeg, maar helaas mocht het niet baten. Dus toen maar wat sterker spul van de bovenste plank gepakt en de boel goed geboend met Terpentine. De lucht was niet te harden, maar de vlekken zijn zo goed als weg. Nu de lucht nog. Ach ja, daar ben je moeder voor... Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com