Menu Content/Inhalt
Fascinerende kakdoos..
donderdag 04 november 2010

ImageEnig idee hoeveel tijd wij in het kleinste kamertje doorbrengen? Ongeveer 50 minuten per week, oftewel 43 uur per jaar. Dan mag het toch wel wat meer zijn dan zo’n ouderwetse kakdoos? Wie kan eigenlijk de WC van buiten nog herinneren? Heel vroeger ging ik wel eens met mijn moeder op bezoek bij een oudtante, tante Johanna of was het tante Marie? Maakt nu even niet uit, in elk geval woonde zij in een oud scheefgezakt dijkhuisje aan een vaart, met rieten dak en luiken voor de ramen, langs de Voorweg van Zoetermeer naar Benthuizen. En waar je ook keek, alles was polder, met van die heerlijke zwart-witte, warme koebeesten. Om precies te zijn, tegenover het restaurant In de Drie Hooibargen

Het huisje staat er overigens nog steeds. Alleen is de polder verdwenen, of beter gezegd wel gebleven, maar helemaal volgebouwd. Zo’n schattig huisje, heel klein maar met alles erop en eraan… Behalve een toilet, tja, als je echt even iets voor jezelf moest doen, dan moest je dus naar buiten. Achter het scheefgezakte dijkhuisje had je een heel klein kamertje, het was niet meer dan een soort van bezemkast, met een scheef dakje. Voorzien van een houten deurtje met een hart eruit gezaagd en een echte deurklink. En als je dan met bengelende beentjes, helemaal alleen op je gemak, op de houten plank met in het midden een groot rond gat zat, dan kon je de vogels horen fluiten. En een spinnenkop hing aan de witgekalkte binnenmuur. Ja, eigenlijk zat je nooit alleen op de doos, vaste bewoners als pissebedden, oorwormen en kakkerlakken keken je altijd wat nieuwsgierig aan.

In de wintertijd moest je snel zijn, want dan zat je daar te klappertanden en blies de wind onder de deur. Het was met recht een kakdoos, of ook wel een openluchtplee. Het zijn herinneringen aan lang vervlogen tijden. En toch, toch verlang ik vaak naar dat oude, dat sobere, dat romantische terug. Ik denk dat het een soort van heimwee naar vroeger is. Toen alles nog eenvoudig was en je als kind nog nooit van zorgen had gehoord. Vroeger was alles immers beter. Of toch niet? Een mengsel van vooruit en terug. Gelukkig beschikt iedereen nu over een riolering en heeft ieder huis intern een fatsoenlijk Water Closet. Hoeven we niet meer voor een plas de kou in. Maar moeten we nog steeds allemaal onze broek laten zakken en ik moet de eerste nog tegenkomen die een bloemetjeslucht achterlaat.

En zo stond ik van de week te mijmeren op mijn drie treden hoge keukentrapje. Wat ik op dat trapje deed? Het kleinste kamertje behangen, met Engelse rode en gele rozenknopjes. En juist door dat ‘über truttige’ bloemetjesbehang moest ik ineens denken aan die oudtante, van dat dijkhuisje met die luikjes en met die fascinerende kakdoos.Toen het leven nog eenvoudig en zonder zorgen was. Maar ach, kop op, niet zo sentimenteel, want wie zal het zeggen, ook deze tijd zal misschien eens 'goede oude tijd' worden, toch?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com