Menu Content/Inhalt
Hechtingen ontrafelen
maandag 06 december 2010

ImageBent u vandaag ook uitgegleden? Helaas, drie van onze gezinsleden wel! Onderweg op de fiets naar school, het wegdek was zo verraderlijk glad! Denk je dat het klaar is met de sneeuw, reken je natuurlijk niet meer op een glad wegdek. Maar daar kwamen niet alleen onze kinderen, maar ook heel veel andere mensen bedrogen uit. Heeft u net het journaal gevolgd? Gezien hoe druk het was op de gipspoli? Je zal er vandaag bij per toeval maar een afspraak hebben. Ja, zoals wij! Vandaag moesten we namelijk de hechtingen uit Bart zijn arm laten halen en daarvoor moesten we terugkomen op de gipspoli in het ‘Trammelant’ ziekenhuis. Ik zag de bui al hangen!

Plus dat ik vandaag een vergadering had, waarvan ik nog niet precies wist hoe laat. Dus kon ik gewoonweg geen afspraak maken. Ik, de slechte moeder! Naar de huisarts? Ook dit was geen optie. Dus toen maar zelf aan het knutselen gegaan. Als ervaren moeder weet je tenslotte onderhand wel hoe je zo'n rafelwerkje eruit moet halen. Daar hoef je echt niet voor naar de gipspoli! De wond zag er rustig en heel mooi uit. Voor zover je het mooi kan noemen, zo’n ritssluiting in je pols. Dus gisteren waagden we het erop. De handen werden goed gewassen. Alles werd in gereedheid gebracht. Als een ervaren moeder legde ik een schone theedoek op de keukentafel, een klein vlijmscherp nagelschaartje en een pincet werden keurig gesteriliseerd met een gaasje alcohol. En een bakje voor de hechtingen werd binnen handbereik neer gezet.

De patiënt kon plaats nemen op de keukenstoel naast me. Argwanend keek Bart mij aan. Vertrouwde hij mijn kunsten? Weifelend legde hij zijn arm op de theedoek. Ik stelde hem gerust en beloofde hem het blauwe fraaie borduurwerkje er zo voorzichtig mogelijk uit te halen. Natuurlijk vertelde ik hem eerst hoe ik te werk zou gaan… Elf blauwe steekjes met elf knoopjes op een rij. De één wat verder ingegroeid dan de ander. Voorzichtig pakte ik met de pincet het knoopje van de eerste hechting beet, trok hem iets omhoog en knipte met mijn andere hand de hechting onder het knoopje (dicht bij de huid) door. Wow, wat spannend! Bart z’n ogen rolden bijna over de tafel. En toen trok ik voorzichtig met de pincet, waar ik nog steeds de borduursteek mee vast hield uit zijn huid. Met een sierlijke beweging gooide ik de hechting in het schaaltje. Voilá dat was nummer één. Dat viel niet tegen!

Nog tien te gaan. Bart gaf geen kik. Wat een bikkel! En ik kon weer opgelucht adem halen. De volgende hechting zat helaas wat strakker, maar ondanks dat, was ook die zo gefikst. Langzaam aan verloor de duizendpoot op Bart zijn pols zijn pootjes. Bart keek met open mond toe en sprak op een gegeven moment met verbazing: ‘U kunt echt alles!!!’ Na nog een paar minuten was de klus geklaard en alle blauwe steekjes lagen in het bakje. We inspecteerden samen zijn ritssluitinkje nog eens goed op verdwaalde pootjes. Maar nee hoor, die vonden we niet. Ik smeerde wat Calendulan (crème) op de huid om het litteken te verzachten. Verder deed ik er een schoon gaasje op en rolde er vaardig een mooi verbandje omheen. Klaar was de klus en samen dronken we er een borrel op.

Het was een koud kunstje! Plus dat het een hoop wachttijd scheelde in de wachtkamer bij de gipspoli of huisarts! We zijn weer een ervaring rijker. Maar aan hechten begin ik voorlopig nog maar niet...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com