Menu Content/Inhalt
......... loontje?!
maandag 10 januari 2011

ImageDus… was vanmorgen mijn eerste rit richting Bank! Ik schraapte de snippers bankbiljetten van de boekenplank, telde ze nog even na en deed ze keurig in mijn knip. Reed vervolgens richting Bergschenhoek naar het supergrote Rabobankgebouw. De Rabobank, de bank met ideeën... Tot mijn grote verbazing lag het er in de eerste instantie wel erg verlaten en stil bij. Ik liep naar de ingang maar die bleek gesloten. Terwijl het al na tien uur was en de deur toch echt open hoorde te gaan voor mij. Een tweede klant kwam verbouwereerd achter mij staan. En knoopte een gesprekje aan… We sprongen samen wat heen en weer voor de ingang en warempel het hielp, de automatische draaideur begon te draaien. Ben ik dan echt zo klein dat het oog van de automatische deur mij over het hoofd zag? We lachten naar elkaar en deden of er niets aan het handje was.

Ik liep vervolgens naar de balie in de grote hal. Achter de balie werd ik verwelkomd door een allerhartelijkste dame die duidelijk geanimeerd in gesprek was met een soort van bankdirecteurtje. Zo één met veel te klein krijtstreeppak, zakhorloge, ronde buik en vetkuif waar je echt niet omheen kon. De moed zonk me in de schoenen. Ik grabbelde wat in mijn tas. En de glimmende meneer begon te praten: ‘Mevrouw waar kan ik u mee van dienst zijn?’ Ik trok mijn knip uit mijn tas, rommelde wat en zocht de snippers bij elkaar. Ik voelde me net zo’n betrapte kleuter. ‘Tja’ begon ik, ‘Goedemorgen, ik heb een klein probleempje…’ en ik strooide de snippers op de balie. 'Per ongeluk een envelop met verjaardagsgeld doormidden gescheurd...' stamelde ik.

De gestreepte meneer keek me van achter zijn brilletje met goud montuur onderzoekend aan. En ik vervolgde: ‘Wat doen we hiermee…?’ De man dook ineens onder de balie en toverde daar tot mijn verbijstering een plakbandautomaat vandaan. Waarop ik meteen reageerde met: ‘Ja, plakken dat kan ik natuurlijk zelf ook! Maaaaarrr….. ‘ En terwijl ik daar stond plakte de directeur in het veel te kleine pak de stukjes, als een gediplomeerde Dagobert Duck, weer netjes aan elkaar! Ik was echt verbijsterd… en daar lagen ineens weer twee bankbiljetten keurig aan elkaar geplakt. Ik hakkelde: ‘Maar, maar daar mag ik in de winkel niet mee betalen!’ ’Maar mevrouw’ begon de meneer nu wat ongeduldiger… 'waar komt u nu eigenlijk voor? Wat is het probleem?’

En ik vertelde de meneer met enige twijfel: ‘Moet ik u nu dus gaan vertellen wat de bank met gescheurde bankbiljetten moet doen? Dat zij die keurig in een envelop op moeten sturen naar de big bank in Brussel en dat ik dan gewoon tien euro op mijn rekening gestort krijg?’ Zowel de meneer als de mevrouw begonnen samen te lachen en vroegen me waar ik al die wijsheid in vredesnaam vandaan had? En zo vertelde ik dat ik dit van internet had geshopt en dat ik met in elkaar gefröbelde bankbiljetten geen boodschappen meer mag doen. Sterker nog, dat winkeliers dit geplakte geld niet eens aan hoeven te nemen. Ik voelde me nog meer een kleuter…

De gekrijtstreepte meneer bood me aan de bankbiljetten te storten, zodat ik in elk geval van alle problemen af zou zijn. Maar ik liet me niet kennen en stopte ze zorgvuldig weer in mijn knip. Ik bedankte de meneer voor zijn plakwerk en draaide me om. De mevrouw riep me nog na: ‘En voortaan even de enveloppen nauwkeurig controleren, voordat u ze weer doorscheurt!!!’  Ik dacht bij mezelf: ‘Ha, ha, ha… wat grappig!’ Ik stapte in mijn auto en reed richting de eerste beste supermarkt. Zocht boodschappen uit voor zes euro en rekende met een hoogrode kleur op mijn wangen af, met de twee geplakte briefjes van vijf. Niets aan het handje en met een vrolijk 'goededag!' liep ik de winkel uit! Tjonge, dat internet word je ook niet altijd wijzer van. Maar gelukkig had ik m’n loontje weer terug!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com