Menu Content/Inhalt
Feestelijke plons!
woensdag 12 januari 2011

ImageDe tassen stonden klaar, de pannenkoeken waren gebakken, de poffertjes opgewarmd… De Kerels werden opgehaald. Zeven stoere mannen van acht á negen jaar, die dachten dat ze al heel wat waren. Plus niet te vergeten één dame, een dame met haar op haar tandjes, want zij kan hoe dan ook haar mannetje best staan! Het regende dat het goot, geen verjaardagsfeestjesweer. Maar ach dat kon de pret niet drukken. Helaas niet zonder geluid! Wat een herrie! Ik had gehoopt dat nu ze weer een jaartje ouder waren, ze misschien ook wat op zachtere toon met elkaar zouden gaan communiceren. Maar het is net een kippenhok, de één kakelt nog harder dan de ander. En zo proberen ze elkaar allemaal te overstemmen.

Dus bedacht ik, ik zet om de sfeer er alvast in te brengen een gezellige CD op van ‘Ernst & Bobbie en de Rest’. Dit werd met groot enthousiasme ontvangen.. En zo kwam de sfeer er alvast lekker in, werd de herrie nog groter en klonk het puur toevallig:
Ja, ja jarig
Zet de kadootjes daar maar klaar
want er is er hier weer eentje jarig

Tja, het was weer zo ver… het verjaardagsfeestje van Sam. Zonder dat ik het door had, liep ik vanmorgen voor schooltijd een beetje te zuchten en blijkbaar kwam die zucht echt uit de puntjes van mijn tenen. Want Sam pikte die zucht op en wat bleek, Sam was niet dom en voelde zijn moedertje haarfijn aan. Het is best een hectisch volkje daar bij die Sam in zijn klas. En wat zei de sympathieke schat, geruststellend en lief: ’Mam, ze zijn echt niet allemaal druk, hoor! Er zijn ook best een paar wijze jongetjes bij…’ Stiekem moest ik lachen. Wat een fijngevoeligheid van een kereltje van negen jaar. Afijn, dit jaar zouden we geen ingewikkelde party houden. Nee, want Sam heeft nu zijn zwemdiploma en beloofd is beloofd… Zodra hij zijn diploma zou halen mocht hij met zijn volgende verjaardag een heus zwemfeestje geven, in een echt zwembad en wel in Zoetermeer. En wat had hij daar lang naar uitgekeken. Dus zo gezegd zo gedaan.

De kinderen werden uitgenodigd voor een onvergetelijke, feestelijke plons, om zo Sam zijn negende verjaardag te vieren. Maar wat had ik me op mijn hals gehaald? Ik kon er vannacht gewoon niet van slapen. Het is zo’n druk verjaardagsvolkje, hoe kon ik deze gezellige knapen ooit allemaal in de gaten houden, zonder dat er ook maar één wat overkwam. Kwam het misschien dan toch, doordat Sam mijn jongste is? Ik wist het niet. Afijn tijdens het eten van de warme pannenkoeken en poffertjes, toch nog maar even een dubbel-check gedaan, of het zwembad wel geopend zou zijn… Kreeg ik tot mijn grote verbazing te horen, dat het zwembad wegens te weinig animo, sinds Januari niet meer geopend zal zijn op woensdagmiddag. Het zweet brak me uit… Wat nu? En warempel het werd stil, ijzingwekkend stil in de keuken. Hoe was het mogelijk!

De raderen draaiden op volle toeren en zo belde ik het zwembad in Bergschenhoek… Helaas volgens Sam wel een surrogaat zwembad. Maar wat moest ik anders? Gelukkig waren we van harte welkom! Er werd opgelucht adem gehaald en de ‘herrie conversatie’ over de aardbei, bananen en perziken toetjes, in de keuken kon weer worden voortgezet. Afijn een halfuurtje later stond ik met het hele spulletje bij de balie van het zwembad. Ik hees me moedig in mijn badpak, was nog even bang dat al het elastiek verteerd was, maar niets van dat al… Na flinke instructies over sokken goed opbergen, oordoppen in de oren, horloges af, niet rennen e.d. kon dan eindelijk het feestje beginnen. En werd met de grote gezamenlijke, onvergetelijke, feestelijke plons het feest geopend. En feest dat was het! Ik zakte hijgend op een stoel, hield ze met mijn arendsogen angstvallig in de gaten… Maar absoluut er was geen vuiltje aan de lucht, geen man over boord en alhoewel het voor mij een sprong in het diepe was, hielden de kereltjes hun hoofd keurig boven water…

Geen tijd voor drinken, chips of snoep. Eén en al waterplezier! De tijd die vloog.. en voordat we het wisten zaten we alweer in de auto. Je kon een speld horen vallen. Moe, afgemat en met rode oortjes zaten ze op de achterbank. En één feestganger durfde zelfs te vragen of Ernst & Bobbie hun mond konden houden… Zelfs de CD ging uit. Totale stilte, niet te geloven, wat een heerlijkheid. Dit keer een diepe zucht van verlichting! En één voor één werden ze thuisgebracht. Wat zullen ze lekker hebben geslapen vannacht! Volgend jaar? Mischien toch maar weer zwemmen?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com