Menu Content/Inhalt
Liever lui dan moe?
maandag 17 januari 2011

ImageDe achterdeur vliegt met een grote zwaai open, de wind waait naar binnen. ‘Mam…. mam, ik weet wat ik wil worden later…’ klinkt het enthousiast bij de achterdeur. ‘Oh ja?’ reageer ik lachend en verbaasd. Sam gooit z’n tas bij de achterdeur neer. Hij komt zojuist uit school. Nog geen drie tellen van zijn fiets gestapt en al rennend komt hij naar binnen. Ik weet gewoon niet wat me overkomt. Het maakt me wel heel nieuwsgierig. Hoe is hij vandaag te weten gekomen waar hij later het brood voor vrouw en kinderen mee gaat verdienen? Hij ploft met glanzende ogen naast me op de bank. En ik vertel hem dat hij me wel heel nieuwsgierig maakt. ‘U raadt het nooit!’ begint hij.

Natuurlijk speel ik het spel mee en begin te raden. En zo begint de beroepencarrousel te draaien. Timmerman, tuinder, metselaar, tandarts, kijkcijferdeskundige, autosloper, vuilnisman, dokter, politie, brandweer, verloskundige… Wild schud Sam met zijn hoofd heen en weer... Bakker, vrachtwagenchauffeur, dierenarts, koster.... ‘U raadt het nooit!’ Ik geef het op en zeg hem: ‘Verklap het maar.’ En dan komt het verrassende antwoord. Sam gaat erbij staan en vol trots zegt hij: ‘Ik ga later tateretaaaa… in een aardappelmeelfabriek werken!’ Ik slik, houd mijn lach nog net in en mijn mond valt open. Stilte… En het enige wat ik vervolgens uitbreng is een grote ‘Oh?’ Zijn grijns verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik zie teleurstelling in zijn ogen. Mijn hart doet pijn.

Ik begin te lachen en vraag hem hoe hij hier ooit opgekomen is? Ietwat beledigd begint hij zijn verhaal… ‘Vandaag hadden we aardrijkskundeles op school en toen heb ik geleerd over de aardappelmeelfabrieken in Drenthe en zo. Hoe ze aardappelmeel maken, waar ze het voor gebruiken en als je daar werkt hoef je helemaal niet veel te doen. Je staat aan de band en je hoeft alleen maar te kijken of er niets fout gaat, van de band valt bijvoorbeeld, dat is alles, verder helemaal niets! Makkelijk toch?’ Ik begin langzaam te knikken en zeg: ‘Inderdaad erg gemakkelijk! Maar we zullen nog wel zien...' We gaan weer over tot de orde van de dag.

Maar een paar dagen later zitten we met het hele gezin in de auto richting kerk. Opnieuw komt Sam zijn droombaan ter sprake, waarop zwagerlief ineens door de bocht vliegt en plompverloren tegen Sam zegt: ‘Maar Sam weet je wel hoeveel aardappelen je dan op een dag moet schillen man?’ Het wordt doodstil in de auto, Sam trekt wit weg. En dan flapt hij eruit: ‘....dan toch maar niet!’ En vrolijk reageer ik: ‘Ach Sam, gelukkig heb je nog heel veel tijd om te bedenken wat je later wilt gaan worden!’ En met een diepe zucht van verlichting zakt ons luie mannetje weer terug op de autobank… We kunnen zijn hersentjes nog net niet horen kraken.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com