Menu Content/Inhalt
Haantjesgedrag!
donderdag 17 februari 2011

ImageIk schreef vorige week dat IJzeren Hein onze haantjes op zou komen halen… Maar helaas had Hein onverhoopt een klus die hij liever niet aan zijn neus voorbij liet gaan. Duuuuussss … moesten mijn haantjes nog even wachten op het bijltje. Voor hen natuurlijk groot feest te weten dat ze nog even uitstel van executie hebben. Maar ik kon mijn ogen niet geloven. Lag gisteren ineens ons oudtante met haar pootjes in de lucht. Vreemd, de dag daarvoor liep ze nog wat rond te scharrelen en dus woensdag ineens heen gegaan. Zou ze het geweten hebben? Of had ze een virus onder haar leden?

Afijn tante uit de ren gehaald en een laatste rustplaats gegeven. Liep ik gisteravond nog even met een restje noedels naar ons villa Kakelbond, zag ik ineens onze Hendrik Haan zielig in een hoekje achter in het nachthok liggen. Omdat ik er niet goed bij kon komen pakte ik de sneeuwschuiver om ook hem uit het hok te halen. Ik keek vreemd op mijn neus, weer een kassie wijlen? Voorzichtig en met eerbied schuif ik de schuiver onder zijn stijve lijfje, begint hij ineens weer te staan en te lopen… Verbaasd wachtte ik wat hij verder ging doen. Ik rilde ervan en deed van schrik een stap naar achteren... Ik bedacht me nog, zal misschien morgen toch ook wel heen gegaan zijn…

Dus was mijn eerste loopje vanmorgen richting kippenhok. Heeft de oude heer zich toch blijkbaar richting ren gesleept met alle energie die hij nog in zich had. Ik zag zijn verenpakje nog heel langzaam op en neer gaan. Dus toch nog niet zijn laatste adem uitgeblazen? Ik haalde een kistje uit de schuur en tilde hem daar voorzichtig in. Want tja, om Hendrik nu in zo’n toestand nog tussen de andere energieke en vrolijke haantjes te laten liggen, leek me niet zo’n goed idee. Kwam ik vanmiddag thuis, is de haan ervandoor, heeft hij het kistje verlaten en liep de Lazarus ineens weer vrolijk rond te scharrelen in de tuin. Ik pakte hem beet en zette hem met een glimlach weer terug in de ren. Maar o wee, wat een toestand!

Nog voordat ik de oude Hendrik terug had gezet, werd hij belaagd door al zijn neefjes. En toen drong het pas echt tot me door. De pikorde! Natuurlijk ze hebben allemaal de pik op hem! Dat heb je nu met al die haantjes. Zoals elk dier dat samenleeft in een groep heeft ook de haan/hen een specifieke manier om de anderen eens lekker duidelijk te maken wie er aan de macht is: de pikorde. Elke haan in een groep heeft een plaats in de pikorde, waarbij de haan die het hoogst staat alle pikken mag uitdelen, altijd eerst de lekkerst hapjes mag eten, de beste plaats op de stok heeft, kortom: deze haan geniet van alle voorgerechten. De haan die het laagst staat daartegen, heeft kort gezegd gewoon dikke pech! Deze haan deelt nooit pikken uit en hij eet steeds laatst.

Hoe bruut kan de natuur zijn! En zijn wij mensen niet veel anders? En ik kan dat weten met een huis vol met hanen… Gelukkig maken ze elkaar hier niet af. Maar haantjesgedrag? Tja, vertonen ze wel, het komt me niet vreemd voor. Onze knullen net haantjes. De één kraait nog harder dan de ander, vechten om hun territorium, hier en daar een pik uitdelen. Druk maken om hun voorkomen en proberen altijd gelijk te krijgen. Niet omdat het kleine dictatortjes zijn (wel nee) maar omdat het misschien in hun genen zit?

Nu maar hopen dat IJzeren Hein morgen wel langs komt om verdere moordpartijen en bloedbaden in ons Villa Kakelbont te voorkomen. Want onze trotse oom Hendrik is inmiddels uit zijn lijden verlost.. Rust zacht!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com