Menu Content/Inhalt
Mop-stick mysterie
maandag 18 april 2011

ImageKlaar met de ‘winterblues’ en winterdepressies… Want er is weer volop zonlicht en van licht krijg je energie. Heerlijk! Het is voorjaar, wat zeg ik? Het lijkt wel zomer! Lekker om na een lange winter weer wakker te worden met fluitende vogels als vink, merel en koolmees en een kamer gevuld met zonlicht. Lente voelt als een nieuw begin en dat geeft energie. Alsof alles veel lichter voelt. En zo ging ik vandaag als een speer door mijn huis. Winterjassen gewassen en bedden verschoond. Planten water geven, stoffen, zuigen en als laatste wilde ik snel tijdens het eten koken nog even een dweil door de keuken en kamer heen zwabberen. Ik liet een emmer vol lopen met heet water, zocht tussen de sopdoeken in de vaste bijkeukenkast mijn onmisbare wonder-Ha-Ra-Dweil. Gooide deze met een sierlijke boog in de emmer en bedacht me dat een stok ook wel handig zou zijn.

Ik roerde intussen even in de rode bieten en sprintte terug naar de bijkeuken voor mijn huishoudelijke hulp, de flexibele Ha-Ra mop-stick. Zoals altijd stond hij helemaal achter in de kast dus wurmde ik met mijn arm langs de planken. Ik voelde en tastte en kreeg hem te pakken. Ik trok hem met een handige zwaai uit de kast en natuurlijk ging het weer niet zonder van de planken vallende schoenen. Ik draaide me om en maakte aanstalten om richting keuken en emmer te gaan. Maar wat was dat na een stap? Ik voelde weerstand aan mijn stok, alsof ik teruggefloten werd... Ik draaide me om voor inspectie en wat schetste mijn verbazing: door de onderkant van de framevoet die je in de dweil moet steken stak een wit dik elektrisch snoer. Ik rommel en trok wat ongeduldig met de stok, maar tot mijn grote verbazing had dit geen zin. Ik stopte met trekken en liep terug naar de kast waar het lange snoer uitkwam.

Mijn ogen werden groot van verbazing, ik geloofde echt niet wat ik zag. Aan de ene kant ging het verlengsnoer door de muur en vervolgens zat het snoer door mijn voetframepje onder aan de dweilstok en aan de andere kant zat een hele dikke contraststekker. In de contraststekker zat een stekker gestoken. Ineens ging er een lampje bij me branden, dit was het rijgwerk van de loodgieter, die een aantal weken geleden de nieuwe ketel had geïnstalleerd. Ik begon in mijn eentje keihard te lachen. Ik wist dat hij inderdaad in de ketel een printplaatje had gemonteerd voor de vloerverwarming en hier stond ik vervolgens dus met het snoer daarvan in mijn handen. Ik trok vrolijk de stekker eruit om mijn dweilstok te bevrijden. Maar wat ik ook probeerde ik kreeg de contraststekker met geen mogelijkheid door het frame heen getrokken. Hij was gewoonweg veel te groot.

Dan maar op zoek naar het andere einde van het snoer. Maar dat ging door een gaatje in de muur richting ketel. Daar kon ik dus helemaal niets mee beginnen. Afijn loodgietertje, bedankt! Ik weet niet waar je zat met je gedachten toen je in mijn kast was gekropen om dit verlengsnoer te bevestigen, maar dit was toch wel een heel bijzonder rijgwerkje. En ineens stond ik te zingen: Ik zou zo graag een ketting rijgen. Maar ik kon de draad niet krijgen. Ha, ha Victori… En prompt kwam poes Victoria haar zwart witte kopje om de hoek steken. Afijn, gedweild werd er niet meer. De bieten waren gaar en de aardappelen gekookt en het spek? Tja, allang uitgebakken. Kees kwam de bijkeuken in lopen en ik liet hem lachend met het raadsel achter. De stok staat weer in de kast en we zoeken nog een knappe vent die mijn mop-stick bevrijden kan. Waarschijnlijk is hier wel wat gereedschap voor nodig.. Maar ik had een mooi excuus om weer niet te dweilen. En reken maar uit… het was al zolang geleden...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com