Menu Content/Inhalt
Kabouter mishandeld!
vrijdag 29 april 2011

ImageHet is in één woord schandalig! Mijn kabouter is bruut geweld aangedaan… Ik weet het, ik hoor je denken: Kabouters in de tuin? Inderdaad, jarenlang was het verboden en hield ik niet van die onzinmannetjes in mijn mooie siertuin. Maar deze was een complete uitzondering. Zo’n schattig mannetje. Ik kwam hem tegen in de stad en moest en zou hem hebben bij mijn achterdeur. Het was zo’n vrolijk mannetje met dikke buik, een blauw broekje en groene kiel, leunend op zijn schop. En zodra hij ook maar iemand in het vizier kreeg, begon hij ze vrolijk na te fluiten. En zo kreeg iedere passant en/of gast een warm welkom.

Het was gewoon een grapje voor een habbekrats. Bovendien stond hij gezellig bij de achterdeur, naast een lantaarn. Zo fungeerde hij ook als verklikker, omdat ik altijd kon horen als er iemand binnen kwam. De katten moesten in het begin wel even wennen en liepen met een wijde boog om hem heen. Zo heeft de kabouter ook een poosje de wacht gehouden bij ons vijvertje en verjoeg hij de likkebaardende katten die wel trek hadden in een mals goudvisje. Maar natuurlijk waren er ook van die flauwe kerels hier in huis die zijn gefluit niet waardeerden. Die keerden mijn flierefluiter gewoon met zijn gezicht naar de muur. Zo kon zijn oogje niemand aan zien komen en hield hij dus keurig zijn mondje dicht. Maar er zat ook heel handig een aan/uit knopje onderop zijn voetzolen. Dus regelmatig stond hij uit en ging zijn mondje op slot.

Van de week kreeg de tuin weer een flinke beurt en zo belandde ik bij de achterdeur. Blad moest geveegd en groen tussen de straatklinkers vandaan. Ik tilde mijn trouwe vriend voorzichtig op en borstelde het zand van zijn broekje. Toen ik klaar was met mijn straatje zette ik mijn flierefluiter weer netjes terug en bedacht me het knopje weer om te zetten. Zodat gasten weer vrolijk verwelkomd zouden worden. Het is tenslotte lente en wie heeft er nu geen last van de lentekriebels? Ik keerde het baasje om en geloofde mijn ogen niet. Tot mijn grote verbazing was het knopje verdwenen. Wat zeg ik, zijn hele blaas, zijn hele binnenwerkje was eruit gehaald, dus kon kabouterlief niet meer fluiten. Bruut geweld! Wie heeft dit op zijn geweten?

Iedereen hier in huis werd gehoord. De één begon te schaterlachen, de ander verblikte of verbloosde niet en de dader, tja die ligt op het kerkhof. Niemand, niemand heeft het gedaan. Ik was in alle staten: ‘Dit is een zaak voor Peter R. de Vries of de rijdende rechter!’ riep ik uit. Waarop Sam – met rode wangen - voorzichtig uit zijn mond liet vallen: ‘Die blaas is er al weken uit mam, want we verstoppen daar altijd de huissleutel onder!’ Waarop ik reageerde: ‘Dus mijn tuin-fluit-kabouter is veranderd in een sleutel-kabouter? Zijn mond zit nu voor altijd op slot en men verbergt er sleutels onder? Schandalig!’ Nooit zal zijn vrolijk gefluit meer klinken. Maar ik zal ze krijgen, de eerste de beste fluitende kabouter die ik tegen kom is voor mij! Misschien zet ik er ook wel één bij de voordeur neer. Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com