Menu Content/Inhalt
Look-a-like
donderdag 07 juli 2011

ImageIk heb wel eens gehoord, dat iedereen een dubbelganger heeft. Supergek idee natuurlijk hè, dat er ergens iemand op deze grote wereldbol rondwandelt die er precies hetzelfde als jou uit ziet. Onmogelijk toch? Zou je denken? Maar of écht iedereen een look-a-like heeft… Lijkt me toch wel een beetje onmogelijke situatie. Voor beroemde mensen is het handig als ze een dubbelganger hebben. Vaak wordt zo’n dubbelganger gebruikt om de aandacht af te leiden van de echte ster. Of dubbelgangers laten zich inhuren om bijvoorbeeld een winkel te openen of om op te treden.

Maar ik, zeg maar gerust de ‘gewone doorsnee mens’ heb dat nu niet bepaald echt nodig. En toch blijkt dat ik zelfs hier op het dorp een aantal dubbelgangers heb rond lopen. Zo kwam maandagochtend pardoes midden in de Jumbo, zomaar bij de groenteafdeling iemand naar mij toe. Ze keek me al een paar keer vreemd aan. En toen kwam het hoge woord eruit: ‘Zien ze jou ook vaak voor mij aan?’ Wat een vraag zo op de vroege morgen. Ik bekeek haar eens goed en mijn aandacht ging naar het kleine dochtertje dat ongeduldig aan haar hand stond te trekken. Ik begon te lachen en was een beetje van mijn stuk gebracht door deze vraag. Ik kon er niet omheen, we hadden best wat van elkaar weg. En nog steeds verbouwereerd antwoorde ik haar: ‘Nou eigenlijk niet.’ Waarop ze geschrokken reageerde: ‘Ze zeiden vorige week bij de kassa nog tegen mij, dat mijn dochter een echt Van Schietje is.’ Ik keek het meisje in haar blauwe ogen en schoot verschrikkelijk in de lach. Ik heb namelijk nog nooit een kind met blauwe ogen ter wereld gebracht. En na wat geklets vervolgden we ieder onze eigen weg.

En ineens borrelde er zomaar daar op de groenteafdeling nog een look-a-like-ervaring uit het verre verleden naar boven. Als toen nog thuiswonend meisje, ik schat dat ik zo’n jaar of veertien was, was ik in een sportzaak op ons dorp, voor een nieuwe bikini. In die tijd, kwam de bakker en de melkboer nog langs de deur. En kon je op de pof boodschappen doen, door gewoon weg het verschuldigde bedrag op te laten schrijven. Waarna je vervolgens binnen een aantal dagen natuurlijk wel geacht werd je schulden te komen betalen.

Zo had ik dus een leuke bloemige bikini gezien en wilde deze niet in de winkel passen maar even op zicht mee naar huis nemen. Ook dit was toentertijd nog de normaalste zaak van de wereld. Dus melde ik dit bij de kassa. Waarop de kassière me pinnig aankeek en zei: ‘Laat je moeder eerst maar eens al haar rekeningen komen betalen!’ Verbijsterd keek ik haar aan en aangezien mijn moeder nooit in deze sportzaak kwam, was ik er wel zeker van, dat hier een grote vergissing in het spel was. Ik stamelde: ‘Maar mijn moeder koopt hier nooit wat? Wie denkt u wel dat ik ben?’ Boos hing ik de bikini terug in het rek. Met op mijn hielen de kassière, die nu toch wel ietwat rood aan was gelopen.

Aangezien er nog meer mensen in de winkel waren, fluisterde ze me in mijn oor: ‘Jij bent toch de dochter van die en die?’ En voila, toen was de zaak dus meer dan duidelijk. Want dat was ik beslist niet! Afijn ik bleek dus op de dochter te lijken, van die en die… die er helaas bekend om stond dat ze haar rekeningen vergat te betalen bij betreffende winkel. Ik liet de bloemige bikini voor wat het was en ben deze winkel nooit meer binnen gegaan.

Ik ben weer terug met mijn gedachten bij het groentepakket dat ik zonet uit wilde zoeken voor de spaghetti. En stiekem denk ik bij mezelf, hoeveel dubbelgangers kom ik nog tegen? Ieder mens is toch uniek? Want jij bent jij en ik ben ik! Laten we dat allemaal respecteren want de wereld is zoveel mooier met al dat unieks!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com