Menu Content/Inhalt
Ongelukkige landing!
zondag 10 juli 2011

ImageDe borden worden van de tafel geruimd, het kleed uitgeklopt. Het is zaterdagavond, lekker weer met een aardig briesje. Daardoor de gehele dag niet buiten kunnen zitten. De achterdeur vliegt met een klap open en een viertal jongens rent bepakt en bezakt met touwen en zeilen de deur uit. ‘We gaan even vliegeren.’ De autosleutels rammelen van het rekje en de auto wordt gestart. Het bonte viertal rijdt met de VW-bus de werf af richting weilanden ver achter onze kas. Naar het groene hart zeg maar van Zuid Holland, een groenstrookje naast de HSL en de A12. Het is niet zomaar een vlieger. Nee, het is een echte een heel heuse vierlijns matras-kitevlieger.

Een paar weken geleden opgehaald bij oom Henk. Ze mogen hem voor een poosje lenen, compleet met kiteboard. Maar die is voor op zee! Dus die ligt voorlopig netjes opgeborgen achter het schot. Er ontbrak alleen een trapeze, die mocht op kosten van deze suikeroom ook besteld worden. Erg handig, want door je zelf aan de vlieger vast te maken, kun je je armen ontzien als de vlieger gepakt wordt door de wind. Zo begonnen onze jongens deze uitdagende sport in de buitenlucht en kunnen ze tegelijkertijd lekker uitwaaien. Tot en met windkracht 4 is het prima om de vlieger te leren kennen en uit te proberen wat je allemaal kan met deze kite. En dat gaat ze goed af. Zonder cursus of scholing maar helemaal op eigen houtje hebben ze de kunst snel onder de knie gekregen.

Vanaf windkracht 5 tot en met 6 is echt voor de gevorderde vliegeraar die controle heeft over de kite. Anders gaat de kite er met jou vandoor! En zo trok dus gisteren het hele team weer voor een vrolijk kite avontuurtje richting de weilanden. Als moeder houd je je hart vast, hoe je dat dan ook doet. Geen idee. Maar loslaten is tegenwoordig ons motto hier in huis. Dus vooruit maar. Alhoewel er van alles door mijn hoofd spookt! Zoals: als ze maar niet over de HSL vliegeren, het spoor of de snelweg… En in gedachten zie ik dat matras met Job er onder in de hoogspanningsdraden hangen. Bart en Rik fungeren niet voor niets als een soort van ankers en Klaas is de stoere man die de matras in de lucht gooit zodat Job de vliegerkunst kan beoefenen.

Maar hoe vreemd, met een kwartiertje komt het hele team geheel tegen de verwachting in de kamer weer binnen huppelen. Rik gilt het uit van het lachen: ’Zo, het was gaaf! Job heeft wel twee meter hoog gevlogen, alleen de landing was niet zo geslaagd.’ Gevolgd door Job die zijn ene arm ondersteund met zijn andere en op de bank neerzakt. ‘Oei… foute boel.’ flitst het door mij heen. Koelelementen worden uit de vriezer gehaald. En er verschijnt een grote lelijke bobbel op zijn pols. Na een poosje het zaakje gekoeld te hebben, lijkt het mee te vallen en gaat Job toch maar naar zijn vrienden. Lijkt het met een sisser af te lopen?

Maar dan, om half twee in de nacht, staat zoonlief plots in de slaapkamer. Misselijk, verhoging en een heel pijnlijke pols. Ik zoek slaapdronken twee paracetamolletjes onder uit het douchekastje en laat een beker vollopen met water. Een andere oplossing kan ik even niet bedenken, zo midden in de nacht. Maar helaas, Job is geen pillenslikker, alleen daar al zou hij van over zijn nek kunnen gaan. Dus toch maar weer in bed gekropen. En om een lang verhaal kort te maken, vanmorgen toch maar voor de zekerheid richting HAP voor nader onderzoek. Röntgenfoto’s gemaakt en ja hoor, een flinke losse botsplinter is de oorzaak van de pijn. Het gevolg van een vliegtochtje d.m.v. een vierlijns kite-matrasvlieger op de vleugels van de wind, maar een helaas verkeerde, ongelukkige landing. Een soort van gipsvlucht? Zijn pols is nu prachtig gegipst met als afwerking een blauw verband. Nu maar hopen dat het over een week of vier weer netjes aan elkaar gegroeid is. En dat de wind weer snel mag gaan liggen…?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com