Menu Content/Inhalt
Het Pauperparadijs
zondag 17 juli 2011

ImageAmsterdam-Noord tijdens de crisisjaren: Roza Dingemans, moeder van een door schulden en alcoholisme getroffen gezin, probeert haar waardigheid te bewaren. Ze ontleent trots aan het gerucht over een voorname afkomst. Maar is dat werkelijkheid of mythe? Op zoek naar de feiten stuit haar kleindochter, de auteur, op een verborgen geschiedens: de heropvoedingsexperimenten in het Drentse Veenhuizen, waaraan haar voorouders werden blootgesteld.

Wat begon als een plan om de onderklasse te verheffen, veranderde al snel in een fuik. Suzanna Jansen volgt vijf generaties van haar familie. Van bedelaarskolonie Veenhuizen tot wonen-onder-toezicht in de twintigste eeuw. Gaandeweg blijkt hoe de opvoedcampagnes ingrijpen in het leven van Roza Dingemans en haar nazaten.

Ik vond het een erg interessant boek dat een geschiedenis beschrijft van hoe vroeger de sociaal hogere klassen meenden om te moeten gaan met de armen. Als je het boek nu leest dan kan je eigenlijk niet anders dan verontwaardigd zijn over de zelfgenoegzaamheid van die hoge klasse, hoe durfden ze zo met andere mensen om te gaan! Met mensen die het -vaak zonder schuld- hartstikke moeilijk hadden met het leven en het overleven. Maar misschien is dat wat kort door de bocht.

We mogen niet vergeten dat men vroeger nu eenmaal over veel dingen anders dacht dan dat we dat nu doen. Wie ben ik om dat te veroordelen? Nederland is geworden wat het nu is, door een langzame groei op allerlei vlakken: welvaart, sociale vangnetten, industrialisatie, scheiding van staat en kerk: normen en waarden en inzichten veranderen. En dat is volgens mij een volkomen natuurlijke gang van zaken. Maar ach en wee, wat was je een arme sloeber als je (nog niet eens zo heel lang geleden) de pech had in het verkeerde gezin geboren te worden. Wat is het schrijnend om te lezen over alle babietjes die stierven, over hoe je als hulpbehoevende behandeld werd.

Roza Dingemans: wat een vrouw. Ik heb bewondering voor haar dat zij, terwijl ze zoveel dingen steeds opnieuw weer tegen had, bleef vechten voor een betere toekomst voor haar kinderen. Dat haar dat gelukt is is fantastisch!

Misschien is het raar om te zeggen, maar ik had nog nooit gehoord van de opvoedgestichten van Veenhuizen en de armoede in ons land, daar wist ik niet veel van. Ik vind het tegelijkertijd zo bizar dat we hier als kinderen nooit van gehoord hebben tijdens bijvoorbeeld onze geschiedenisles. Het vormde uiteindelijk wel de basis van al onze sociale voorzieningen die we tot nu toe rijk zijn. En het zet je tot nadenken, want hoe gaan wij tegenwoordig om met en kijken wij neer op bijvoorbeeld daklozen, allochtonen, werkelozen enzovoorts? Kortom, een boek dat een boekje open doet over onze Nederlandse geschiedenis, door veel mensen liever in de doofpot gestopt. Boeiend en confronterend! Ik zou zeggen, lees het zelf maar...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com