Menu Content/Inhalt
Brugpieper met pech!
donderdag 18 augustus 2011

ImageVanmorgen ging ik al fietsend richting mijn ouders, zoals we meestal gewend zijn op donderdagmorgen. Even een bakkie, even bijkletsen met zussen en ouders, zeg maar gerust een soort van terugkomdag aan de Kruisweg. Ik genoot van het weer en deed heerlijk wat zonneenergie op. En wie wil dat nu niet in deze miezerige zomer.
Halverwege stond er een jonge knul langs de weg, aan zijn (qua afmetingen) kinderfietsje te rommelen. Ik sloeg het zo eens gade, geen lagere schooljongen meer, die behoren immers allemaal al lang op school te zitten. Maar, toch nog wel een jong broekje. Ik fietste langs en riep nog: 'gaat het wel?'

Toen ik hem ruimschoots voorbij was begon het toch wel een beetje bij me te knagen. Misschien had hij hulp nodig? En in gedachten zag ik één van mijn eigen jongens langs de weg staan. Ik keerde met een grote gevaarlijke boog en fietste vervolgens terug. Parkeerde mijn fiets naast die van hem. Ik zei: ‘Hoi, heb je pech onderweg?’ Waarop de knul opkeek en reageerde: ‘Tja, heeft u een kruiskopschroevendraaier?’ Verbaasd keek ik hem aan. Ik heb van alles in mijn tas: pleisters, paracetamolletjes, centimeter, schrijfblokje, pen natuurlijk, mobiel, portemonnee, desinfecteerspul voor je handen, spiegeltje, lippenbalsem, zeg maar gerust een hele survivaluitrusting (voor een vrouw), maar nee, helaas geen kruiskopschroevendraaier.

Hij rommelde wat door en al mompelend kwam het onder de lange pony vandaan: ‘Ik reed zonet over een hobbelweg en nu is mijn dynamo los gegaan, hij bengelt lelijk tegen mijn spaken.’ Ik zakte door mijn knieën en taxeerde de schade. Ik bekeek de knul nog eens beter en zag dat hij een wel heel grote schooltas om zijn schouder had hangen. ‘Ga je naar school?’ vroeg ik hem verbaasd. Maar nee, legde hij uit, hij was onderweg naar zijn oma in Zoetermeer, om haar een handje te helpen in de tuin. Trots liet hij mij zijn nieuwe schooltas zien en alle spulletjes die hij bij zich had. Dus een brugpiepertje in de dop, die zijn schatten aan zijn oma wilde showen. Schattig toch?

Samen bedachten we een plannetje om die dynamo toch maar tijdelijk vast te maken. En ik vroeg hem of hij toevallig ook iets van touw of plakband in zijn tas had. Maar nee, domme vraag natuurlijk. En ook ik had geen noodvoorzieningen als deze bij me. ‘Dus wat nu…?’ vroeg de brugsmurf stotterend aan mij. Waarop we allebei langs de kant van de weg opzoek gingen naar een stukje touw of iets dergelijks. Ik zag hem al vanuit mijn ooghoek opnieuw bezig met een hele lange stevige grasspriet, waarmee hij de dynamo probeerde op te knopen. Maar dat was natuurlijk niet stevig genoeg.

Totdat ik tussen het zwerfvuil een dunne plasticzak in de kant zag liggen. We maakten er een lange reep van en jawel hastalapasta, knoopten de dynamo netjes en stevig aan zijn voorvork vast. Het zaakje was gefikst. De brugpieper bedankte me wel drie keer. Stapte al slingerend op zijn fietsje, stopte nog een keer om de klep van zijn schooltas goed dicht de doen. Want stel je toch eens voor dat je al die nieuwe mooie kostbare schoolspullen, waar hij zo trots op was zou verliezen. Hij keek nog een keer om, met een flauw lachje, schudde zijn lok naar achteren en zwaaide. Ik zwaaide terug en riep: ‘Succes bij je oma, ze zal wel blij met je zijn!’ En het flitste door mijn hoofd: 'Als zijn oma nu maar een kruiskopschroevendraaier heeft!' En beiden vervolgden we onze eigen weg.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com