Menu Content/Inhalt
Onheilspellend
vrijdag 26 augustus 2011

ImageHet is rond een uur of acht vanmorgen. Wat een weer breekt er ineens los. Bart en Sam zijn, op de fiets, nog maar net naar school vertrokken. Het wordt aardedonker buiten en het begint te waaien. Heel in de verte hoor ik het onheilspellende geluid van botsende wolken en een rollende donder. En mijn twee jongsten zullen nu zo ongeveer over de Landscheiding fietsen tussen Bleiswijk en Bergschenhoek. Een prachtig fietspad, omzoomd door akkers en wat verder weg gelegen kassen. Ik huiver want het is open en langs het fietspad staan bomen. Al harder rolt de donder dichterbij en het begint te waaien. Had ik het nu maar aan zien komen, dan had ik ze zelf met de auto gebracht. Maar als hebben is geweest, is hadden te laat! Ik maak me zorgen...

Ik prevel een schietgebed, want onweer is dodelijk gevaarlijk. Mogen ze maar beschermd worden door de engelen om hen heen… Ik loop naar de kas en deel met Kees mijn angsten. En ook hij informeert of de jongens al weg zijn. Inmiddels komt de donder nog dichterbij, de bliksem flitst ongenadig en golft boven de kas en met een hard krakend geluid volgt de donder er angstig dicht achteraan. Dan vallen er grote spetters en ren ik van de kas weer naar huis. Daar staat Rik zijn brood te smeren voor school. Ik gebied hem dat hij zolang het onweert niet op zijn fiets mag stappen en hij anders wel een briefje van mij mee krijgt, met daarop geschreven waarom hij te laat is gekomen. Inmiddels lopen de kasgoten over van het regenwater, ze kunnen de bakken water die uit de lucht vallen niet meer aan.

Natuurlijk waarschuw je je kinderen voor dit soort onheilspellende weersomstandigheden. Zo van: Weet jij precies wat je moet doen als het onweert? De eerste tip is om bliksemsnel naar binnen te gaan. Buiten blijven omdat je toch niet bang bent is echt niet cool. Maar als je nou niet naar binnen kunt, wat dan? Nooit schuilen onder een boom! Maak jezelf zo klein mogelijk en blijf niet fietsen enzovoorts. En natuurlijk knikken ze dan braaf jahaaa.... En laten ze me weten dat ze echt niet dom zijn. Maar hoe zouden ze echt reageren als het onweer zo dichtbij is? Worden ze bang? En gaan ze uit angst toch samen onder een boom schuilen?

Ik kijk op de buienradar en zie hoe een grote dikke donderblauw wolkendek met rode aderen over ons landje trekt. Afwachten maar, meer kan ik niet. Rusteloos ga ik op de bank zitten en drink een kopje thee. Ik zet de televisie even aan om het journaal te kijken. En dan klinkt er diep uit mijn tas, die op een stoel staat achter in de kamer, een sms-signaal. Ik ren naar de stoel en grabbelt mijn mobiel uit de tas. Ik open het net binnen gekomen berichtje. Een moeder van school schrijft me: ‘Jullie jongens waren net bij school toen de bui los barste!’ Zomaar een kort berichtje! Dus gelukkig, Goddank, veilig aangekomen! Opgelucht haalde ik adem… en in de verte sterft het geluid van de donder weg. De regen is gestopt en de lucht klaart weer op. Het kunstlicht kan weer uit. De bui is voorbij!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com