Menu Content/Inhalt
Aso ouders!
zaterdag 10 september 2011

ImageOok het voetbalseizoen is weer in volle gang. In grote getale trekken we weer naar de velden. Opa’s, oma’s, vaders en moeders staan weer op de groene mat achter de witte lijn. Want wat is een voetbalwedstrijd zonder toeschouwers? Onze kinderen kunnen het blijkbaar niet alleen. Ze moeten gecoacht en getraind worden, gemasseerd en op zijn tijd een natje en een droogje. En met z’n allen schreeuwen we de bal zonder moeite in het doel!

Ik probeer mijn kinderen altijd mee te geven dat het bij de wedstrijden op zaterdagmorgen niet alleen om de winst gaat. Uiteraard, wat is er nu mooier dan samen met je vrienden aan het eind van het seizoen de kampioen te zijn en op de schouders getild te worden. Met een glimmende beker met grote oren in je handen. Maar het samenspel, het leren omgaan met een nederlaag en eventuele tegenslagen zijn belangrijke punten in de teamsport die een kind vormen. Dus gewoon lekker ontspannen een balletje trappen.

Ik moet toegeven, zelf kom ik beslist niet uit een voetbalfamilie en ik ken zelfs niet eens de regels van het spelletje. Misschien ben ik daarom juist wel zo verbaasd over de houding van de ouders die naast mij staan op het veld. En vraag ik me stiekem af of zij zelf ooit in hun jeugd gedroomd hebben nog eens profvoetballer te worden? In plaats van zomaar tegen een balletje te trappen.

De betreffende ouders blijven echter in de droom geloven. Drillen de Soccer Boy tot onhaalbaar gedrag. De ouder waant zich coach. Sterker nog, daar waar de ouder niet verder kwam dan het derde elftal van de plaatselijke voetbalclub, is zijn/haar kind het meest talentvolle van het veld. Tijdens de wedstrijd lijkt het wel of de ouders regelmatig fanatieker zijn dan hun kinderen zelf! En scoort zoontjelief dan wordt er uitbetaald met een euro per doelpunt. Maar een eventuele achterstand levert soms zoveel frustratie op dat de zogenaamde ‘aso-ouder’ zich ongeremd laat gaan ten opzichte van de scheidsrechter. Maar dat niet alleen, ook de trainer, begeleider en natuurlijk het eigen kind ontkomen niet aan kritiek. Alsof ze alle frustratie van de afgelopen week er uit lijken te spugen.

Kinderen hebben tijdens het spel last van hun ouders. Ze schamen zich, kunnen niet ongeremd het spelletje spelen. Het gaat uiteindelijk ten koste van het spelplezier. Ouders geven het voorbeeld, maar naar wie luistert het kind? Naar hun coach of naar hun ouders? Het verwart het kind. In ieder geval die van mij en zo staan we met z’n allen te schreeuwen. Totaal buiten zinnen: ‘Lopen! Lopen!!! Loop dooooooorrrrr!!!’ Vanmorgen vroeg ik met mijn allerliefste stemmetje –met het schaamrood op mijn kaken- aan de vader naast me: ‘Heb je nu ook enig idee of hij naar je luistert?’ Er wordt immers zoveel geschreeuwd. En ik gaf hem de tip zijn zoon een oortje in te doen. Totdat ineens het bewuste jonge voetballertje met ‘killing blik’ in zijn ogen, buiten adem naar zijn vader schreeuwde: ‘Waar dacht je dat ik mee bezig was?!’ Oei! Snel keek ik de andere kant op...

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com