Menu Content/Inhalt
Scholen-speurtocht
woensdag 14 september 2011

ImageZo, de vuile vaat staat in de vaatwasser en alles is aan kant. Iedereen is weer veilig thuis, behalve Bart, die is alweer vertrokken naar de training. Altijd een moment van uitpuffen en even hangen voor de televisie. De telefoon gaat over achter in de kamer. Rik en Sam stormen er naar toe en zoeken ruzie. Beiden roepen om het hardst: ‘Ik neem op!’ ‘Nee, ik neem op!’  Zelf ben ik niet zo’n telefoniste en laat het ze samen uitvechten. Rik is de winnaar en ik sis nog tussen mijn tanden: ‘Goed luisteren!!!’

En dan hoor ik het aan en dat gaat zo van: ‘Hé hallo… Wat moet jij…. Oh. Oké… Alweeeeeeer?.... Ja, vervelend. Oké ik zal het doorgeven.’ Met vragende ogen kijk ik Rik aan. Ik hoef niet lang te wachten op antwoord: ‘Oh joooo… Bart staat met een lekke band, of u hem even komt halen.’ Oh nee hé, kreun ik. Niet weer! De derde keer in één week, dit wordt toch echt te gek! Oké waar staat hij met een lekke band? ‘Bij de Wilgenhoek.’ Bij de wie?’ reageer ik.‘ ‘Die school de Wilgenhoek, bij die vijver met die fontein.’ Vorige week hadden we het heel toevallig over alle basisscholen in Bleiswijk. En we hebben er heel wat de Poort, de Wiekslag, de Oosthoek, de Anne Frank, de Klimophoeve... maar de Wilgenhoek bestaat dus echt niet.

Dus roept Sam: ‘De Oosthoek?’ ‘Oh ja, de Oosthoek bedoel ik.' Oké daar maken we meer kans. Volgende keer toch maar weer zelf de telefoon opnemen? Ik spring in de auto en fungeer als pech onderweg hulpdienst. Ik rijd richting de openbare school ‘de Oosthoek’ en zie allemaal sportieve kinderen in trainingspakjes terug fietsen van het voetbalveld. Kom ik bij de school aan en u raad het al: In geen voetbalvelden of wegen, een jongetje te vinden in voetbalkleding en al helemaal geen fiets met lekke band! Wat nu? Alle scholen af gaan rijden?

Ik keer en rijd naar de christelijke school ‘de Wiekslag’ ook daar vind ik alleen een paar spelende kinderen op het plein. Dan vervolg ik mijn zoektocht en rijd richting het dorp. De katholieke school ‘de Klimophoeve’ naast, hoe toepasselijk, de Katholieke kerk. Dit is mijn laatste hoop, de andere scholen liggen namelijk niet op de route. Ik rijd de Hoefweg op, rek mijn hals al voor ik de bocht neem. En ja hoor, daar staat onze drenkeling, rustig tegen zijn fiets geleund te wachten.

Ik parkeer mijn auto en meneer roept dadelijk uit: ‘Waar bleef u nou?’ Rustig reagerend vraag ik hem: ‘Hoe heet deze school?’ Met verbaasde ogen en schuddend hoofd roept hij uit: ‘Klimophoeve natuurlijk!’ Oké, denk ik opnieuw bij mezelf, misschien toch eens een gehoortest af laten nemen bij onze huistelefonist Rik? En hij vervolgt: ‘Er kwam een aardige buitenlandse mevrouw uit de school en die vroeg me wat er mankeerde. Ik kon ze niet eens goed verstaan. En toen mocht ik zomaar met haar rare telefoontje bellen.' En lachend zeg ik tegen hem: ‘Maar je sprak wel gewoon Nederlands, door die buitenlandse telefoon? Ahaa... maar dat verklaart alles!' Verbaasd en met ophalende schouders kijkt hij mij aan, of ik zonet gek geworden ben of zo. Tja, je weet het maar nooit met die moeders...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com