Menu Content/Inhalt
Mega Mindy!
donderdag 22 september 2011

ImageVanavond na het eten moest het er dan toch maar eens van komen. Al weken geleden zou ik samen met de di(RIK)teur naar IKEA gaan. Nee, niet om met Rik een hapje te eten. Nee, ook niet voor de koffie en de taart… En nééééé … ook niet voor de potloodjes. Rik had op zijn verjaardagslijstje een heuse bureaustoel staan. Niet zo eentje met een plastic zitting want dat is te koud en bovendien veel te hard. En als je zit te studeren wil je wel graag goed en comfortabel zitten. Dus trokken we vanavond met z'n twea voor een directeurstoel naar IKEA.

Rik was goed voorbereid en had thuis via internet al uitgezocht welke stoel het precies moest worden. En wat is het toch handig dat er speciaal voor ons van Zoetermeer naar IKEA Delft een nieuwe weg is aangelegd. Het is nu een fluitje van een cent om daar te komen. Natuurlijk wandelden we eerst het hele winkelparcours, want dat vonden wij gezellig. En natuurlijk dronken we toch stiekem koffie en cola in het restaurant en konden we de heerlijke taart niet laten staan. We zakten samen op een chillbank neer om mensen te kijken en te genieten van de qualitytime, met mijn di(Rik)teurtje.

Vervolgens plukten we de ‘Verner’ uit de stelling. Een echte directeurstoel. Zo’n zwarte leren, op wielen, met hele hoge rugleuning en armleuningen. Waar je bij wijze van spreken een hele dikke sigaar in kan roken of een stevige borrel in kan drinken. Heerlijk met beide voeten maatje 45 op het bureau. Zie je de di(Rik)teur al zitten? Afijn, de koop was gesloten en ingeladen en samen met mijn supertrotse zoon vertrokken we richting huis.

Zo eenvoudig, we reden de A13 op en namen direct de eerste beste afslag, om vervolgens door de polder richting Zoetermeer koers te zetten. Maar boven aan de afslag stond een auto met grote gevarenlichten aan. Oei, pech? Een druk telefonerende man sprong uit de auto en liep een rondje. Ook ik zette mijn waarschuwingslichten aan, ik moest immers dezelfde kant op. Ik liet mijn raampje naar beneden zakken en riep: ‘Hulp nodig?’ De kleine, getinte meneer keek me verschrokken aan. Ik zag het ongeloof in zijn ogen… een vrouw? Helpen? En hij riep terug: ‘Heb je een sleepkabel dan?’ Waarop Rik en ik in koor schreeuwden: ‘Ja, wel twee!’

Ik parkeerde mijn auto voor de kapotte auto, pakte mijn Mega Mindy pak van de achterbank en trok het aan. Vloog als een superheld over de snelweg. Natuurlijk zaten beide sleepkabels lelijk in de knoop en werden we ook nog bezocht door een politiemotor met blauw zwaailicht. Rik steeg bijna op door de adrenaline! Maar hij lag gelukkig veilig languit onder de auto om de kabel te bevestigen. De motoragent vroeg wat voor gezellig onderonsje wij zo midden op de weg hadden. Maar binnen een paar seconden zaten we weer in de auto om stoer de klus te klaren. Woh, toch wel spannend, Kijk ik had best ervaring, maar als die man nu maar ervaring had! Geen rare kapriolen uit zou halen. Niet achter op me zou klappen, of wat te denken van het stuurslot?

We kwamen hortend en stotend op gang, de stoplichten zaten natuurlijk tegen. Dus remde ik voorzichtig af. En vervolgens moesten we nog een obstakel passeren, namelijk een rotonde brrrrr… Maar gelukkig kwam Mega Mindy, geassisteerd door haar Toby, uiteindelijk veilig bij een benzinestation aan. Ik voelde me een ware held en de meneer kneep bijna mijn tengere handje fijn. Met een: ‘Ongelooflijk bedankt, dat u dat zomaar doet, voor mij, voor mij? Nu moet ik maar een heldendaad aan een ander verrichten! Hartelijk bedankt! Hartelijk bedankt! Hartelijk bedankt!’ En ik reageerde heel stoer: ‘Ah joh graag gedaan, geen moeite, geen moeite!’ Ik ben immers Mega Mindy: Iedereen die wordt belogen, wordt bestolen, wordt bedrogen, geef een seintje en ik kom er aan…

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com