Menu Content/Inhalt
Aanrijding met bakvis
donderdag 29 september 2011

ImageVoor veel mensen blijkt de fiets een moment van rust en daarom gebruiken veel Nederlanders het fietsen om het hoofd leeg te maken. Maar daar tegenover is er ook een grote groep die de tijd op de fiets juist gebruikt om eens diep na te denken. Of simpelweg om vooruit te komen. Ikzelf vind het gewoon heerlijk om lekker te dagdromen en al fietsend te genieten van de dingen om mij heen. Maar ik ken ook mensen in mijn omgeving die van al dat getrap en vooral die wind alleen maar moe worden en er een natte rug van krijgen.

Nu moet ik je wel eerlijk bekennen dat ik ook een echte mooiweerfietsster ben. Regent het of waait het erg hard, tja dan pak ik liever toch de auto. Maar met deze prachtige nazomer zit ik graag even op de fiets. Zo ook vanmorgen. Samen met m’n jongere zus ging ik op de fiets bij m’n oudere zus ons wekelijkse bakkie doen. De zon scheen vrolijk en het windje blies ons in de rug. We hoefden er bijna niets voor te doen om vooruit te komen. En al fietsend praten we er natuurlijk lekker op los. Alle sores over de kinderen, kapotte fietsen, verloren mobieltjes en tja, wat eten we vanavond? Voor ons immer gespreksstof genoeg!

In Zoetermeer aangekomen, net voorbij de sportvelden, werden we ruw gestoord. Er kwam ons vanuit de nieuwbouwwijk een kudde brugpiepers tegemoet fietsen. Lachend, joelend, drie stuks breed! Waarschijnlijk voor een gymuurtje richting sportvelden? Mobieltjes in de aanslag en snoertjes uit de oren, alsof ze allemaal gehoorapparaten in hebben tegenwoordig. Maar nee, het bleken natuurlijk mp3-spelers te zijn. Al slingerend gingen de Uggs, skinny spijkerbroekjes en Eastpaks ons voorbij. Luid schreeuwend: ‘Hé lekker ding!’ Deze knul had schijnbaar z’n ogen vanmorgen niet goed uit gewassen. Want een degelijke vrouw van midden veertig noem je als brugpieper toch geen lekker ding meer?

Afijn, duidelijk hadden de jongelui meer oog voor elkaar, oren voor de muziek en vingers voor het sturen van een sms. Blijkbaar zagen ze geen gevaar… Totdat in het staartje van de lange slinger van fietsers één bakvisje niet goed getraind was in het multitaskend bezig zijn. En ik riep nog keihard: ‘Kijk uit!!!!!’ Maar helaas. Met slingerende tas aan haar stuur en duidelijk niet goed oplettend knalde ze tegen me op. Als rots in de branding of zoutpilaar 't is maar net hoe je het wilde zien bleef ik –gelukkig- op mijn beide benen staan. Maar het meisje kwam lelijk ten val. En daar lag ze als klein hoopje bakvis onder haar fiets. Haar tas een stukje verderop, kettingkast kapot. Natuurlijk dikke tranen!

Samen sjorden we het geschrokken pubertje van het asfalt en bekeken we de schade. Een ander bakvisje sloeg haar vinnen om haar heen en troostte haar. Gelukkig kwam ze met de schrik vrij. De kettingkast werd weer in elkaar geknutseld. En voorzichtig probeerde ze weer op te stappen. En ik zei nog: ‘Nou meid dat wordt vandaag geen gym voor jou! Doe maar een beetje rustig aan.’ Ook wij stapten weer op de fiets en ik voelde opeens flinke pijn in mijn schouder. En ik bedacht mezelf: tja, lekker, dat heb je als je geen veertien meer bent, dan gaat de elasticiteit er een beetje uit. Ik stuurde Kees een sms, niet al fietsend hoor! ‘Fietsend tegen een meisje geknald, zere schouder!’ Kreeg ik natuurlijk meteen een heel lief en bezorgd smsje terug. ‘Oei! ….en je fiets?’ ImageHartverwarmend!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com