Menu Content/Inhalt
Santiago de Compostela fiets?
maandag 03 oktober 2011

ImageHet is maandag, de dekbedden hangen lekker uit de ramen te wapperen. Ik heb haast, nog snel even een was erin en een wasje eruit. En hup aan de lijn, ’t is lekker weer… Ik ren met een lading was de trap af en halverwege gaat de deurbel. Het is duidelijk dringend, want het blijft niet bij één keer. Ik gooi de was op de grond in de hal en trek de voordeur met een ruk open. Een grote vrolijke kerel staat voor mijn neus. Duidelijk iemand van de pakketjesdienst. En het flitst door me heen: ‘Oké voor wie pak ik dit keer een pakketje aan? Ik heb namelijk zelf niets besteld!’ De in het rood geklede meneer steekt van wal: ‘Zo u bent snel!’ En vervolgens roept hij vrolijk: ‘Eén Santiago de Compostella fiets uit Spanje!’ Hij zingt het bijna…

Verbaasd kijk ik de man aan en reageer: ‘Een wat voor soort fiets? Dat klinkt duur!’ De raderen beginnen bij mij te draaien, wie heeft hier in huis een fiets besteld? En ik weet echt nergens van, zeker geen fiets uit het verre Spanje! Of heeft de Sint een cadeau vooruit gestuurd? De meneer begint wat ongeduldig op zijn benen heen en weer te wiebelen. En nogmaals brengt hij uit: ‘Uw fiets uit Spanje, ik kom hem terug brengen!’ Ik heb echt geen idee waar hij het over heeft. En vertel hem nogmaals dat ik geen fiets besteld heb en zeker niet zo’n dure uit Spanje! ‘Ik wil de fiets wel aannemen hoor! Maar ik heb hem niet besteld.’

En dan begint de man, die hoogstwaarschijnlijk nog meer pakketjes of bijzondere fietsen weg te brengen heeft vandaag, toch wel wat ongeduldiger te worden. ‘Albert van ’t Hartweg 25!’ En hij wappert met zijn blaadje. Vervolgens laat hij mij het formulier zien. Ik werp er een steelse blik op en ik begin te lachen: ‘Oké, het adres klopt, maar A. van Vliet dat ben ik niet!’ Ongelovig kijkt hij me aan, alsof ik hem in de maling neem. Nogmaals vliegen mijn ogen over het formulier en dan valt het kwartje. ‘Nieuwerkerk a/d IJssel’ lees ik hardop voor. Z’n ogen spuwen bijna vuur. ‘We zijn hier nog steeds in Bleiswijk, meneer…’ vertrouw ik hem fluisterend toe. 

En ineens denk ik aan het onbestelde zwembad wat bij de overburen zomaar afgeleverd werd. Nog zo’n foutje, moest ook in Nieuwerkerk afgeleverd worden. ‘Maa-aa-aa-aar' begint de bezorger ineens te stotteren, 'de TomTom stuurde me toch echt hierheen! Dan is die mooi in de war!' ‘Tja,’ reageer ik, ‘het heet hier nog steeds geen Nieuwerkerk en de IJssel is ver te zoeken.’ Helaas, hij kan er niet om lachen, werpt een blik op zijn horloge en al rennend naar zijn grote bus roept hij dat hij nu zeker op moet gaan schieten.

Ik pak vervolgens snel mijn was weer op en prop het in de wasmachine. Dek vervolgens de tafel en zet Kees z’n eitje op. De tijd vliegt en voor dat ik het weet schuiven we aan tafel. En dan zegt mijn lief: ‘Zo, hebben ze je fiets weer thuisgebracht uit Santiago de Compostella? Ik zag de bus.’ Ik kijk Kees heel verward aan… en hij begint te lachen. Ik doe het hele verhaal over de dure fiets uit de doeken. Maar dan pas begrijp ik dat het een soort van heilige fiets was, die een behoorlijke pelgrimstocht gemaakt had naar bedevaartsoord Santiago in Spanje. En dat deze fiets weer veilig thuis bezorgd moest worden bij de sportieve rechtmatige eigenaar in Nieuwerkerk a/d IJssel die waarschijnlijk tijdens de rit op het zadel zat.

In een flits denk ik aan een voormalige wegbewoner die deze tocht onlangs ook gefietst heeft. De geur van wierook kringelt als het ware in mijn neus, het Jacobsbeeld kun je omarmen en voor wie ooit zonden gedaan mocht hebben is er een flinke aflaat te koop. En natuurlijk bedenk ik: 'Ach ja, Santiago de heilige magneet, die mensen trekt uit de hele wereld. Ik had het kunnen weten…!'

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com