Menu Content/Inhalt
Nederland verwend!
zaterdag 05 november 2011

ImageWoensdag 2 november was het Dankdag voor Gewas en Arbeid. We dankten God voor al het goede dat Hij ons in het afgelopen jaar heeft toevertrouwd. Dat er zegen mocht rusten op ons werk. De hulporganisatie Dorcas organiseert ieder jaar een voedselactie voor de allerarmsten in met name Oost-Europa. De Dorcas Voedselactie wordt jaarlijks bewust georganiseerd in de week van Dankdag. Veel kerken en gemeenten houden tijdens de speciale diensten dan ook een voedselinzameling.

Zo ook bij ons in Het Baken. Dit als een concreet gebaar van christelijk meeleven met mensen in Oost-Europa. Daarnaast wordt in ruim 600 supermarkten voedsel ingezameld, dit gebeurde vrijdag en zaterdag. En zo was ik vanmiddag uitverkoren om boodschappenlijstjes uitdelen bij de ingang van de supermarkt. En natuurlijk de winkelende mensen vriendelijk uit te nodigen mee te doen aan deze actie. Het zonnetje scheen, de temperatuur was lekker en het was weekend, dus heerlijk een dagje vrij. Dit stemt de mens toch goed en vrolijk? En, zo bedacht ik op mijn fiets toen ik richting supermarkt reed, dit scheelt vast bij de werking van de geefklier.

Ik kreeg een mooie button opgespeld en ging vol enthousiasme bij de ingang van de Plus staan. Zette mijn allerliefste glimlach op en stak van wal. Zo van: ‘Goedemiddag meneer/mevrouw. Wilt u misschien meewerken aan de voedselactie van Dorcas voor de allerarmsten?’ Daarbij duwde ik natuurlijk zo’n boodschappenlijstje onder de neus van de desbetreffende persoon. En vervolgde ik: ‘Wat zou het fijn zijn als u één of meerdere artikelen van dit boodschappenlijstje wilt kopen en afgeven bij het verlaten van de winkel.’ Daar stond namelijk een andere ploeg klaar om alle thee, suiker, rijst, Brinta enzovoorts in dozen te sorteren om daar later pakketten van samen te stellen.

En ik kan u wel vertellen, ’t viel niet mee. Erger nog, ik ging me steeds meer schamen om ook zo’n rijke westerling te zijn. Wat een ontzettende smoezen kunnen mensen ter plekke verzinnen. Echt, daar lusten de honden geen brood van. Sommige mensen sprintten ons gewoon voorbij en riepen over de schouder: ‘Nee hoor, bedankt!’ Waarop ik verbouwereerd reageerde: ‘Bedankt? Waarvoor? Ik heb nog niet eens m’n verhaal gedaan?’ Een ander vertelde me hier op vakantie te zijn… het druk te hebben... of zelf tot de allerarmsten te behoren. Waarop ik lachend reageerde: ‘Wilt u dan misschien van mij een pak suiker cadeau krijgen?’ Eén meneer werd zo ontzettend boos, die schreeuwde door de winkel: ‘Laten die landen óns maar eens voedsel komen brengen!’ Waarop ik perplex en met het schaamrood op de kaken reageerde: ‘Maar nee meneer, dat kunt u toch niet menen?’

Het was echt bizar! Het voelde alsof ik om boodschappen stond te bedelen voor mezelf. En diezelfde mensen zag je even later met een winkelwagentje met kop er boven op met moeite de winkel uit manoeuvreren. Zijn wij Nederlanders dan toch verwend? We hebben toch allemaal een dak boven ons hoofd, iedere avond een warme hap op tafel en een lekker bed? Of is de 'echte armoede' dan zo ver van ons bed? En leven we lekker alleen ons eigen leven?

Echt, onze omgang met het milieu, onze gedachten over kwetsbare mensen in de samenleving, de spullen die je koopt, het voedsel dat je eet, het doet ertoe. Want wij kunnen toch echt wel het verschil maken. Het verschil tussen verbondenheid en eenzaamheid, tussen duurzaamheid en uitputting. Het verschil tussen helpen en iemand aan zijn lot overlaten. Laten we alstublieft de allerarmsten niet in de kou laten staan! Wat kost ons nu een pakje thee, een pak suiker of een droog pakje soep. Het is te gek voor woorden. Ja we zijn verwend!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com