Menu Content/Inhalt
Gruzelementen...
zondag 13 november 2011

ImageJe kent het vast wel, het is eind zondagmiddag en er hangt een wat verveelde sfeer in huis. Er wordt gestoeid in de kamer, plots vliegt een kussen door de lucht… Het is een prachtige worp, maar helaas is de landing wat minder. Met als gevolg een oorverdovend glasgerinkel. Een schervenregen daalt neer met als resultaat één grote plas van paarse glinsterende fijne splinters. En dan is het ineens muisstil in de kamer... ijzig stil! Met een schreeuw kom ik uit de keuken rennen: ‘Wie heeft dit gedaan!’

Vorig jaar had ik ze gescoord bij een kerstopruiming in het tuincentrum. Twee prachtige grote, paarse, armeluiszilveren, glazen windlichten. Ze stonden zo prachtige op mijn antieke rolluikkastje. Maar helaas, in één worp lagen ze beide in gruzelementen op de plavuizen en is er niets van hun trots meer over dan alleen maar hele fijne glassplinters en de sierlijke zilveren waxinelichtjes houders die er in behoren te hangen. Ik zal maar niet herhalen wat ik er uit kraamde in mijn ontsteltenis, ’t klonk op zijn zachtst gezegd in elk geval niet aardig!

Jongens! Waarom moeten die toch altijd ravotten, vechten, stoeien en ballen. Waarom kan het hier niet eens een paar minuten netjes en vooral schoon blijven in mijn huis! Afijn er moest natuurlijk wel iets nieuws komen op dat kastje. Al de hele week kijk ik naar die lege plek waar mijn prachtige windlichten, die ik nota bene voor een habbekrats op de kop had getikt hadden gestaan. En zo kocht ik gisteren een ordinaire ouderwetse Stephanotis. Wie kent hem niet, zo’n groene plant die rond een cirkelvormig ijzerdraadje groeit, met witte wasachtige trosbloemetjes. Mijn moeder had ze in haar trouwboeket. En mijn oma in haar raamkozijn.

Onderweg van voetbal naar huis raap ik samen met Bart wat kreupelhout langs het fietspad op en duw het onder zijn snelbinders. Thuis gekomen bekijk ik mijn oude bloempottenvoorraad in de schuur. Ik pluk er een roestige, gietijzeren bloempot op voet tussenuit. In elk geval één die onmogelijk kapot kan!!! De klus kan beginnen. Ik pak de Stephanotis uit en heel voorzichtig kronkel ik de lange tak die om de boog heen is gewikkeld terug. Trek de boog uit de pot. Poot de plant in mijn stevige pot. Leg er wat kreupelhout op en drapeer de Stephanotis tussen het hout door.

Ik vind het heerlijk iets te maken van natuurlijke materialen. En zo maak ik er in een handomdraai een heel modern en sober plantenstuk van. Trots draag ik het naar de kamer en zet het op de lege plek… de oh’s en de ah’s zijn niet van de lucht. En natuurlijk krijg ik een hoop commentaar van mijn lieve kerels. Gelukkig, Kees kan het waarderen. Maar één van die schattige jongens vind het maar een grafstuk en hoe toepasselijk! Er branden alleen geen waxinelichtjes meer…

Image 

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com