Menu Content/Inhalt
Pillen
zaterdag 19 november 2011

Image‘Schat heb je nog even tijd om naar de apotheek te rijden?’ Ik had er al een beetje rekening mee gehouden, z’n schildklier vervangende medicijnen waren immers op. ‘De recepten zal ik in de auto leggen’. Dus stapte ik in de auto en racete nog even snel naar het dorp. In de apotheek aangekomen, legde ik het recept op de balie. Al snel werd ik geholpen door een aardige doch strenge apothekersassistente. Haar ogen gleden over het papier en ze keek me vragend aan. ‘Zijn de medicijnen van uw man veranderd?’ Tja, wat wist ik daar nu van? Dus haalde ik mijn schouders op als een kleuter en vertelde dat de hoeveelheid die hij in moest nemen wel veranderd was. Máááár, hoe het nu precies zat, geen idee!

Daar nam de apotheekster natuurlijk geen genoegen mee. Er moest duidelijk gecheckt worden, dus vroeg ik haar: ‘Zal ik mijn man voor de zekerheid even bellen?’ Waarop zij enthousiast reageerde: ‘Graag, want we maken liever geen fouten!’ Dus begon ik te graaien in mijn tas naar mijn mobiel. Ik voelde mijn portemonnee, papieren zakdoekjes, pennen… Maar waar was die telefoon? Geduldig bleef de dame achter de balie op mij wachten. Maar helaas ik kon hem toch echt niet vinden, waarschijnlijk lag hij nog thuis. Dus meldde ik haar: 'Helaas…' Ze snelde naar achteren en haalde een telefoon, waarop ik zei: 'Misschien kun je beter zelf even bellen? Ik weet immers niet precies wat je wilt weten?' Dat was een prima plan.

Ik noemde haar het nummer van de tuin en zij vroeg me verontrust: ‘Krijg ik dan wel uw man zelf aan de lijn?’ Ik knikte geruststellend, ja hoor! En al snel werd er aan de andere zijde van de lijn opgenomen: ‘Kees van Egmond’. ‘Ja, goedemorgen meneer, u spreekt met Apotheek de Tuinen in Bleiswijk. Uw vrouw staat hier voor mij aan de balie. Zij komt medicijnen ophalen voor u.’ Ik voelde me net een kleuter die van haar éne been op de andere stond te wiebelen. En aan de andere kant klonk mijn lieve ega: ‘Jaja, iedereen kan wel zeggen dat ze mijn vrouw is’. Waarop zij reageerde: 'Het is in elk geval een heel knappe dame!’

Afijn, ondertussen werd ik aangestaard door nieuwsgierige en vragende ogen van een heel aantal mensen dat geduldig op hun beurt zat te wachten. Daardoor begon mijn temperatuur toch wel iets te stijgen. Maar gelukkig ging de apothekersassistente verder met haar vraag: ‘Meneer is uw medicatie misschien veranderd?’ Alles werd gecheck-check-dubbelcheckt en bleek inderdaad in orde. De assistente legde de telefoon neer en zei met luide stem door de apotheek: ‘U hebt de groeten van uw man!’ Waarop ik luchtig reageerde: ‘Oké bedankt, leuk iets van hem te horen’. Snel draaide de dame zich om en deelde over haar schouder mee dat ze de medicijnen voor me in orde ging maken.

Ik staarde naar de bezige bijen achter in de apotheek en naar de maagtabletten in het rek, kuurtje tegen diarree, hoofdluisbestrijdingsmiddelen en de handcrème op de balie. Op één van de tubes was een sticker geplakt waarop met grote letters stond geschreven, TESTER! Om de tijd te verdrijven pakte ik zonder na te denken de tube draaide de dop er af en kneep wat van het wonderspul op mijn handpalm. Na een ochtendje soppen konden mijn handen wel wat verzorging gebruiken. Na de dop weer op de tube te hebben gedraaid, begon ik enthousiast te smeren en in mijn handen te wrijven. Ik was zo geconcentreerd bezig…

Maar ineens bekroop mij opnieuw een ongehaaglijk 'kleuter' gevoel. En opnieuw waren er van die afkeurende blikken op mij gericht, alsof ik zonet iets had gedaan wat echt niet door de beugel kon. Ik draaide me om, begon te lachen en vroeg aan de wachtende mensen met de tube in mijn hand: ‘Ook een likje?’ Gelukkig werden net op dat moment de medicijnen in mijn nog vette handen geduwd. Ik was er helemaal klaar mee! Ik verliet de apotheek en riep vrolijk met de stem van een kleuter: ‘Fijn weekend allemaal’.

Schat, ‘k zal nog eens een boodschap voor je doen!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com