Menu Content/Inhalt
Adem in, adem uit....
woensdag 05 april 2006

Je hebt zo van die dagen, dan zit het je niet mee... Ik kan er niets aan doen, maar deze week heb ik een paar van die dagen, ik bedoel dat het gewoon niet mee zit! De week was nog maar koud begonnen, zondagmorgen vroeg, we zaten notabene aan ons ontbijtje, warm gebakken broodje met natuurlijk een kakelvers eitje van onze eigen meiden. De kinderen netjes aangekleed in hun zondagse plunje, kuifjes keurig omhoog en de oogjes uitgewassen. Of toch niet... Een van de knapen, ik noem maar geen namen, reikte over de tafel en u raadt het al, een glas met warme thee kon niet tegen een stootje en viel pardoes om! Ik sprong op om mijn rok te redden van een gestage regenbui en riep ietwat overspannen... ja, wat riep ik eigenlijk. Mijn lieve dochter, stond me bij in de natte ellende: ‘rustig mama, ontspan, adem in, adem uit, adem in, adem uit!’

Afijn één dag later, let wel één dag, om precies te zijn 7.15 uur, zitten we weer gezamenlijk rond de lange ontbijttafel in de keuken. Dit keer niet aan een warm broodje, het harde leven begint weer, het weekend is voorbij. We hebben allemaal een bordje voor ons en eten stilletjes en nog niet helemaal wakker onze tarwe boterham. Een knaapje, ik noem geen namen, want hij blijft graag anoniem, pakt zijn beker met melk en grijpt helaas mis! De beker stuitert om, spetters vliegen in het rond, z’n nieuwe spijkerbroekje is nat. Misschien heeft hij twee linker handjes, toch maar eens naar laten kijken. Ik denk 'vooral rustig blijven, adem in, adem uit en ontspan...'

Weer één dag later, we zitten rond de tafel voor het avondeten. Het favoriete gerecht, bami incl. gebakken ei, pindasaus en kroepoek, van mijn schatjes staat op het menu. En daar moet natuurlijk op gedronken worden. Dit keer een stukje verder bij mij vandaan probeert een inhalig jongetje, ik noem geen naam, nog een handje kroepoek te bemachtigen. Tja, u raad het al, dit keer stort er een beker met plakkerige limonade op de keukenvloer. De melk van gisteren was amper opgedroogd en misschien zijn er nog zure sporen van de witte motor terug te vinden. Sam die heerlijk naast mij zit te schransen, zegt met een mond vol: ’mam, wat er ook gebeurt altijd blijven lachen.’ Adem in, adem uit...

Afijn, u zal het niet geloven en ik hoor u al hardop denken: ’t zal toch niet waar zijn?’ Maar het is echt waar één dag later… Het is vier uur, tijd voor cup à soup, ’k ben boven nog even snel de badkamer aan het soppen. Terwijl ik met moeite de overtollig gebruikte tandpasta van de wastafel bik, hoor ik plotsklaps beneden een glas aan diggelen vallen, het snijdt door mijn ziel, oh nee, niet weer! Een stoel wordt stevig over de plavuizen achteruit geschoven en een schreeuw bereikt mij: ’Mám, m’n longdrinkglas met cup of soup is gevallen, over het toetsenbord van de computer.’ Ik ga rustig naar de overloop en roep naar beneden; ‘ik wil het niet weten en vooral niet zien, ruim het zelf maar op.’ Waarop dochterlief angstig roept, ‘maar ik zit helemaal onder de tomatensoep.’ Ik kan het niet laten en zeg op kalme toon; ‘ontspan Marjan, adem in, adem uit, adem in adem uit...’ Als ik even later beneden kom, is er niets meer van de soepellende te zien. Ik zucht en denk: gelukkig...

Maar helaas, als ik 's avonds nog even snel een mailtje wil versturen en gebogen zit over het nog stinkende toetsen-(soep)-bord, blijven verschillende letters hhhhhhhhhhhhhhhhhangen en is het bijna niet mogelijk de toetsen te gebruiken. Nader onderzoek laat zien dat gestold vet en hier en daar een streepje vermicelli tussen de toetsen de oorzaak te zijn van het ppppppppppppprobleem! Marjan vat het sportief op en zal het ook weer zelf in orde maken. Aangezien Kees vorige week, te kennen had gegeven dat in het tijdschrift 'Computer Totaal' stond dat toetsenborden in de vaatwasser kunnen, begint Marjan ijverig het toetsenbord te ontleden. Ze wipt alle toetsen er vakkundig af en zet ze lekker in een warm sopje. Ik grap nog naar haar, als de letters er maar op blijven!? Het toetsenbord zelf wordt ook lekker af gesopt en ontdaan van soep, chips, koek en andere lekkernijen. De föhn wordt erbij gehaald, de toetsen weer terug geplaatst, gelukkig inclusief letters.

Marjan laat trots het schone toetsen bord aan Kees zien. Kees reageert verschrikt en vraagt of ze ook aan de ingewanden van het toetsenbord (printplaat) heeft gedacht! Waarop Marjan reageert: ’maar een toetsenbord kan toch in de vaatwasser? Dus ook onder de kraan?’ Tja, de printplaat... die was zij vergeten! Adem in, adem uit, adem in, adem uit… ontspan je Kees. Zonder iets te zeggen vertrekt Kees met toetsenbord onder de arm naar de intensive care (het ketelhuis), om daar de ingewanden van ons lief toetsenbordje te redden, zal hij het overleven? Tja, je hebt nou eenmaal van die dagen, dan zit het je niet mee... Adem in, adem uit, adem in, adem uit...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com