Menu Content/Inhalt
Ontroerend
dinsdag 13 december 2011

ImageAlleen met velen... Nee ik heb het niet over de eenzame blogger die aan huis gekluisterd is en via de digitale snelweg toch overal contacten heeft. Ik heb het over het boek Alleen met velen dat ik in één adem uit heb gelezen. Op aanraden van mijn schoonmoeder. En logisch, al lezende begrijp ik het, het is een verhaal uit haar leven gegrepen.

Het is het waargebeurde verhaal van het katholieke meisje Corrie, dat na een armoedige jeugd en opvang in kindertehuizen met haar Jan trouwt en 11 kinderen krijgt. Het boek beschrijft op ontroerende wijze het leven in het Nederland van vlak na de oorlog. Het zijn de verhalen die Corrie aan haar dochter vertelde, die ze niet kon vergeten en ze besloot op te schrijven. Het verhaalt over de niets ontziende invloed van de kerk, die het krijgen van steeds meer kinderen zeer dwingend voorschreef en over de enorme creativiteit van Corrie die van niets iets maakte.

Over haar optimisme dat alleen een enorme deuk oploopt als ze met een zwangere buik in het ijskoude kanaal springt om een buurkind te redden en een miskraam krijgt. Niet de miskraam krijgt haar eronder maar de opmerking van meneer pastoor. Hij kwam niet met de nodige troostwoorden, maar vroeg op de (man) vrouw af of ze niet op voorhand had geweten wat de gevolgen waren van deze onfortuinlijke reddingsactie. Gelukkig weet ze zichzelf na een depressie toch weer bij elkaar te rapen en gaat het leven weer door, met elk jaar een kind erbij en elk jaar ook weer het gesappel om de winter door te komen.

Ze redt het door continue vooruit te denken: "Door veel improviseren had ze hier en daar zelfs wat geld weten uit te sparen waarvoor ze voor Jan een nette broek hadden kunnen kopen. Er hing een lijstje boven de bedstee van artikelen die nog aangeschaft dienden te worden. Waaronder een paar schoenen voor zichzelf. Het zou wel een tijdje duren eer ze die kon kopen. Maar ze had geduld, dat kwam vanzelf wel in orde. 'Er moet altijd iets te wensen overblijven' zei moe Vught altijd."

Wij hebben de mond vol over de recessie. Maar echte armoede kennen wij niet! Mocht je daar toch anders over denken, leen dan als consuminderaar dit boek uit de bibliotheek. En lees de ‘vrekkentips’, het zijn gewoon de dingen die onze (groot)ouders noodgedwongen toepasten omdat ze niet anders wisten. We kunnen er veel van leren en ons bewust worden van het feit dat we het echt zo slecht nog niet hebben maar eerder verwend zijn. Een mooi oer-Hollands, nostalgisch boek, met hier en daar een flinke dosis humor. En de schrijfster neemt bepaald geen blad voor de mond… Hoezo? Lees het maar!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com