Menu Content/Inhalt
Bye-bye, zwaai-zwaai...
zaterdag 21 januari 2012

ImageStel dat het waar is dat de wereld voor je open ligt en de wereld lacht je toe, tja, waar wacht je dan nog op? Het aftellen is begonnen… Alles is geregeld, visum en het papierwerk, creditcard, internationaal rijbewijs, paspoort en de koffers zijn zo goed als gepakt. Zaterdag 28 januari is het zover! Job Goes Aussie! Het blijft zo’n raar idee, dat hij nu dus echt voor een behoorlijke tijd gaat vertrekken. Je oudste. Op alle mogelijke manieren denk ik mee bij de voorbereidingen van zijn vertrek naar de andere kant van de wereld, maar of hij daar gelukkig mee is?

Ik ga naar het Kruidvat en koop de winkel leeg. Dagelijkse toiletartikelen als tandpasta, deo en douchschuim. Maar ook artikelen als zonnebrandcrème, anti muggenspray, lippenbalsem en handcrème. Want in Australië is het nu hartje zomer. Dan kun je flink verbranden als witte kaaskop en de muggen prikken je lek. En wat te denken van pijnstillende zetpillen, want hij kan geen pillen slikken, after bite en zelfs een verbanddoosje neem ik voor hem mee. Als ik hem het tasje overhandig, ligt hij helemaal in een deuk en vraagt me of ik misschien denk dat er in Australië geen apotheken zijn. Ik maak met de staart tussen de benen rechtsomkeert, want de verbanddoos weigert hij mee te nemen. Neemt namelijk veel te veel kostbare plaats in zijn koffer in.

En vervolgens tip ik hem wat voorzichtiger of het misschien niet handig is als hij ook wat badhanddoeken meeneemt. Die mag ik dan bij wijze van uitzondering inderdaad nog wel kopen. Mááááár niet van die dunne, graag wel een beetje dikke. Waarop ik weer reageer, weet je wel hoeveel plaats dat inneemt in je koffer? En zo vraag ik hem van de week het adres van zijn verblijf in Sydney. Dat is toch niet te veel gevraagd? Misschien wel handig om te weten en eens een kaartje te sturen, om te laten horen dat zijn moeder hem mist. Niets geks aan toch? Bevreemd kijkt hij me aan: ‘Adres? Dat heb ik niet’. Ik probeer mijn ongeloof te verbergen en vraag hem vervolgens: 'Oké? Maar hoe weet je dan waar je wezen moet?’ Waarop weer een daverende lachsalvo volgt en hij me gerust stelt: ’Mam, ‘k weet nog niet waar ik zal verblijven, maar alles is geregeld, echt waar! Ik word bovendien super de luxe van het vliegveld opgehaald, dus daarom heb ik helemaal geen adres nodig van te voren’.

Het knijpt bij mij van binnen en ik denk bij mezelf hoe is het mogelijk, hoe kun je zo gemakkelijk denken. Nog nooit in een vliegtuig gezeten, nog nooit zo ver van huis geweest.…En tussen neus en lippen door vertelt hij mij ook nog dat hij in Seoul een tussenlanding moet maken, hij daar ongeveer negen uur moeten overbruggen, ze daarom direct nog even wat van de stad gaan bekijken. Het duizelt in mijn hoofd. Daar moet je vast jong voor zijn. En ik bijt het puntje van mijn tong eraf... Houd wijselijk mijn mond. Ik leer het wel...

We organiseren in het geheim een ‘Bye-bye, zwaai-zwaaiparty’. Maar als hij er per ongeluk lucht van krijgt heeft hij liever geen feestje. Totdat hij uitgenodigd wordt door zijn vrienden voor een etentje ter afscheid en het leuke is dat hij zelf niet hoeft te betalen… Dan toch maar weer wel een feestje dus bestel ik snel roodwitblauwe Australiaanse slingers. Een pet, een vlag en een T-shirt dat hij absoluut niet aan zal trekken, misschien bij het werken in de bollen.

Ja ik weet het, loslaten, los-laten, los laten, l-o-s l-a-t-e-n… Het probleem ligt bij mij, sentimenteel als ik ben en het doet pijn. Onder moeders vleugels vandaan. Nu hij uit gaat vliegen, het is zo gezond en de normaalste weg die kinderen gaan… Ik moet er van genieten en hem in vrijheid laten gaan. De wereld ligt voor hem open. En valt hij misschien neer met een smak op de grond. Een kusje en een pleister is dan geen oplossing meer. Maar ik ben zelf ook vaak gevallen, het bleek niet eens ongezond. Ik wil hem beschermen, behoeden voor fouten. Maar leven is geen leven als je nooit wordt geraakt. Ja ik mag trots op hem zijn, laat hem vliegen, laat hem gaan want voor een ieder komt de dag om op eigen benen te staan.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com