Menu Content/Inhalt
Arme drommel..
dinsdag 24 januari 2012

ImageWe zitten heerlijk warm om de kachel. Het eerste koffierondje staat op tafel… We gooien nog een cederstammetje in het vuur. Heerlijk de hele avond vrij. Pantoffels aan, voetjes op de bank en de handen om een warm bakkie leut. Plots vliegt met een zwaai de achterdeur open. Blijkbaar waait hij uit de handen van degene die zonet tracht naar binnen te komen. Een flinke wind waait naar binnen. En met één grote klap wordt de deur weer dicht getrokken.

Klikklakklikklak klinken de noppen onder de voetbalschoenen van ons jongste schaap. Alle ogen staren hem aan, zodra hij in de kamer verschijnt. Hij ziet er niet bepaald vrolijk uit en een allerschattigste broer vraagt hem, echt heel lief en betrokken: ’Joh, heb je je niet afgedroogd na het douchen op de voetbaltraining?’ En dan wordt het stil, één blik is genoeg, deze opmerking wordt duidelijk niet gewaardeerd. Komt bovendien precies op het verkeerde moment. En dan barst de bom pas echt: ‘Weten jullie wel hoe hard het waait, hagelt, regent en dondert?’

Verbaasd kijken we met z’n allen naar de ramen. En met een mond vol tanden vervolgens ons natte schaapje. ‘Nou?’ klinkt het. En dan pas zien we inderdaad de flitsen door de kamer gaan, alsof we als familie op de foto gaan. ‘En…’ gaat hij verder ‘Is er dan niemand die denkt, ik zal die arme Sam, die ook al nat is van het trainen even met de auto op gaan halen?’ Van schrik nemen we een grote slok koffie. Tja daar zitten we dan met ons goede gedrag. Scheef kijk ik Kees aan en samen moeten we stiekem een beetje lachen. Het water druipt werkelijk waar uit zijn haren en zijn jas.

Ik help hem uit zijn kleding en zeg liefdevol: ‘Kom even lekker uitkleden, warm doucheje pikken en alles is vergeten.’ Luid stampend gaat meneer naar boven, de toon is duidelijk gezet. Om even later weer warm in badstof pyjama terug te keren in de kamer. Hij is er nog niet klaar mee en vervolgt: ‘Je zal zien dat ik morgen vreselijke pijn in mijn keel heb, allemaal jullie schuld!’ Waarop we sussend reageren: ‘Welnee man, je bent Hollands welvaren en kan best tegen een stootje.’

Vervolgens komt hij met het volgende nijpende probleem: ‘O nee, nu moet ik ook mijn topo nog inkleuren en leren.’ Met vooral de nadruk op én! Ik geef hem een beker drinken, Kees gooit nog een blok op het vuur. Samen kijken we naar zijn topoblad en opnieuw probeer ik hem te sussen. Stampend loopt hij naar de kast en haalt er de kleurtjes te voorschijn. In een wip is de klus natuurlijk geklaard. En in een mum van tijd zitten steden als Amersfoort, Zwolle en Apeldoorn in de juiste laadjes in zijn hoofd. Hoogste tijd om naar bed te gaan. Ook dit is natuurlijk geen goed idee. Maar wil je morgen gezond weer op? Dan zul je nu toch echt lekker je slaap moeten pakken.

Maar helaas, vanmorgen blijken inderdaad zijn woorden bewaarheid te worden. Strompelend en half aangekleed komt Sam de keuken binnen vallen. ‘Ik ben zo ziek, mijn buik doet zo’n pijn!’ En ik raad hem aan eerst maar eens een boterham te eten, want daar knap je vast wel weer van op. Met zijn hoofd op de tafel en pruimend op zijn brood denk ik bij mezelf 'wat een toneeltalent.' Vind dan als moeder maar eens uit of het echt is of klinkklare onzin, aanstelleritis dus. Altijd weer lastig, zeker als je zelf als moeder de hele dag op stap moet. Hij installeert zich languit op de bank, kat op zijn schoot, afstandsbediening binnen handbereik, krukje met een beker drinken… Schoolziek?! Het leven is zwaar, en vrolijk zegt hij: ‘Ik had u gisteren al gewaarschuwd….!’ En een gewaarschuwd mens telt voor twee…

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com