|
 ‘En hoe is het nu?’ Momenteel een veelgestelde vraag. Ja, hij is nu echt vertrokken. Maanden van voorbereidingen en uitkijken gingen er aan vooraf. En nu is hij dan echt in het verre Australië. Natuurlijk voelt dat raar en er gaat nog geen moment voorbij, dat ik er niet aan denk. Gelukkig laat hij heel regelmatig wat van zich horen en is dit ook mogelijk met de moderne techniek van tegenwoordig. Een borstfoto van onze boys Stefan en Job prijkt nu op de computer als startpagina. Het avonturistische spat ervan af…of ze willen zeggen: ‘Kom maar op! Wij zijn er klaar voor!’
Maar ondertussen gaat het leven hier gewoon door, we hebben er tenslotte nog vijf rondhobbelen. Job z’n kamer is resoluut door Rik in beslag genomen, eindelijk een eigen kamer, hij voelt zich de koning te rijk. Job z’n geluidsboxjes vind ik op Bart z’n bed terug en gisteren kwam Rik om de fietssleutels van Job zijn fiets vragen. Zelfs Job zijn onderbroeken worden blijkbaar gedragen, die kom ik tegen in de was. Ik heb hier toch maar even een heleboel stokjes voor gestoken en paal en perk aan gesteld. Job zijn winterjas heb ik van de kapstok gehaald en gewassen, want die heeft hij immers niet meer nodig. Hij komt natuurlijk pas als alles goed gaat in de zomer weer terug. En verder… Natuurlijk een gek idee, dat hij tien uur verder in de tijd leeft dan wij. Het betekent dat als wij tussen de middag aan ons brood zitten, hij zich klaar maakt om naar bed te gaan. Tenminste… En ik dus daarom de hele dag loop te rekenen hoe laat het nu bij hem is en wat hij dus aan het doen zal zijn. Ik heb daarom een speciaal klokje in de keuken neergezet met de Australische tijd, handig toch? Moet je geloof ik ook echt moeder voor zijn, want iedereen verklaart me hier natuurlijk voor gek! Moet je bedenken dat terwijl onze wereld bedekt wordt met een poederachtig laagje sneeuw, hij daar in zijn korte broek tussen de kangoeroes geniet van de zomerse zon... (en wat zal hij z'n moeder nu toch dankbaar zijn voor die zonnebrandcreme factor 40 ;-). Voordat hij vertrok kon hij me nog niet eens het adres van zijn toekomstige verblijf geven, wist hij zelfs nog niet eens waar hij in de kost zou gaan. Hij zou bovendien toch opgehaald worden van het vliegveld in Sydney? En dan klonken steeds weer diezelfde woorden: ‘Alles komt goed, mam!’ Zelfs toen Stefan en Job richting douane gingen, riepen ze ons nog lachend toe: ‘Komt goed!’ En alles lijkt inderdaad goed te komen. Gisteren zijn onze avonturiers gelukkig daadwerkelijk opgehaald van het vliegveld. Ze maakten kennis met de chef van het bedrijf. Een Grieks baasje van in de zeventig, die blijkbaar flink in de slappe was zit. Ze bestaan dus toch nog, rijke Grieken. Hij heeft verschillende bedrijven in Sydney, Perth, Brisbane en in Melbourne. Een toffe kerel volgens Job. En alles is echt meer dan goed geregeld. Ze krijgen samen een behoorlijk huis, wat blijkbaar helemaal nieuw ingericht is en bovendien van alle gemakken voorzien. Beiden een telefoon op zak van de zaak en een auto voor de deur. Niet te geloven, kon ik maar eens even bij ze om een hoekje kijken. Wat zie ik uit naar zijn eerste blog. We hebben nog steeds geen adres… Misschien kan ik dan daadwerkelijk met google streetview bij hen naar binnen gluren? Ik voel een brok in mijn keel. Wat een mazzelaars. In gedachten zie ik twee glunderende koppen voor me. 'Komt goed, mam!’
|
