Menu Content/Inhalt
Zweefduik door achterruit
maandag 20 februari 2012

ImageHet is weer maandagochtend, het zonnetje lacht en er is geen vuiltje aan de strak blauwe lucht. Een schone werkweek voor de boeg. De kinderen zijn allemaal al vroeg vertrokken richting school. Ik prop enthousiast de wasmachine vol met was, want maandagochtend betekent volle wasmanden. Vervolgens verzamel ik mijn boodschappentassen en kratten bij elkaar. Want maandagochtend betekent ook lege kasten, broodtrommel, koelkast en fruitmand. Dus mijn eerste rit is richting supermarkt. Ik krab de ramen van de auto schoon en plots hoor ik een bekend kakel-alarmsignaal onder uit mijn tas. Ik graaf snel mijn mobiel tussen pennen, portemonnee en andere vrouwelijke benodigdheden vandaan. Wie heeft mij nodig?

‘Mam’, klinkt het benepen aan de andere kant. ‘Kunt u even komen?’ Kunt u even komen, denk ik bij mezelf... ‘Maar waar ben je dan?’ Klaas is nog maar net vertrokken van huis richting school, hij kan nooit ver weg zijn. ‘Ja, ’t zit zo, ik ben achter op een auto gefietst. Kom nu maar!' klinkt het ongelukkig en ongeduldig. 'Ik ben aan het einde van de weg.’ Ik spring in de auto en denk bij mezelf, wat zullen we nu weer beleven?

Het is nog geen minuutje rijden, vanzelfsprekend, einde van de weg. Daar staat Klaas langs de weg, met twee bezorgde Poolse dames. Ik taxeer in een oogwenk de situatie… Een gifgroene VW Passat en een fiets op de grond. Gekruimeld glas en een bleke Klaas, die het bloed op zijn hand met een vijftal zakdoekjes staat te deppen. De dames zien er flink geschrokken uit.

Met weinig woorden vertelt Klaas dat hij nietsvermoedend achter op de auto knalde. Zat waarschijnlijk met zijn onmisbare pacemaker (mobiel) te rommelen? In elk geval had hij zijn blik duidelijk niet op de weg gericht en in zijn oren doppen voor muziek. In steenkolenengels vertellen moeder en dochter mij wat er zojuist is gebeurt. De dames waren zonet gestopt met de auto langs de weg. Opeens werden ze verrast door een ontzettende klap achter op de auto, met als gevolg een glasregen van brokjes achterruitglas. Wonder boven wonder heeft Klaas alleen maar wat snijwondjes op zijn hand…

Hij is blijkbaar gewoon met een zweefduik door de achterruit in de kofferbak beland. Afijn, ik begin met de dames een schadeformulier in te vullen. Want schadeformulieren invullen, daar ben ik intussen wel in getraind. Maar in dit geval… Met twee Poolse dames die duidelijk van slag zijn en overigens ook nog eens over allerlei andere buitenlandse autopapieren beschikken wordt het me toch wel een beetje al te gortig. Dus leg ik hen uit dat ik 'my husband' er bij wil halen om dit klusje goed te klaren. In 'a phone call' legt Klaas aan Kees uit wat er loos is en of hij zo vriendelijk wil zijn ook te komen. En dan blijken de autopapieren van 2008 te zijn en kunnen we de juiste nummers niet vinden…

Na een flinke speurtocht komen we er uiteindelijk toch uit. Ze volgen ons naar huis en we maken kopieën van de formulieren, omdat het carbon niet helemaal mee werkt. Kees plakt de achterruit af. Klaas gaat toch maar richting school, de dames naar de garage, Kees weer aan het werk en ik veeg het glas van de weg en ga mijn boodschappen doen.

En nu, een paar uur later, trek ik de was uit de machine en ruim de boodschappen in de kast. Een gewone maandagochtend. Een slecht begin van een nieuwe week. Gelukkig liep alles met Klaas weer wonder boven wonder goed af. En lang leve de verzekering! Ze zullen wel blij zijn met ons stelletje brokkenpiloten.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com