Menu Content/Inhalt
Leukemie-Stommemie
woensdag 29 februari 2012

ImageIn 1999 kwam het uit, het boek dat schrijver Jacques Vriens het meest na aan het hart ligt: Achtste-groepers huilen niet. Toen Vriens nog meester was had hij Anke in de klas, een grappige stoere meid die stierf aan leukemie. Hij wilde er een boek over schrijven, maar het lukte niet. Het werd te mooi, te weinig Jacques Vriens. Er moest tijd overheen gaan voor het Vriens lukte het boek voor Anke te schrijven. Om dat te bereiken zette hij een ander voor de klas, een juf, en schreef waar hij goed in is: een verhaal over een klas. Achtste-groepers huilen niet is inmiddels verfilmd en een ode aan Anke en alle andere patiënten met deze ziekte.

Het verhaal begint op een gewone schooldag in groep acht. De jongens en de meisjes kibbelen over wie het beste kan voetballen en al snel wordt duidelijk dat juf Ina een leuke juf is en de klas is gevuld met doorsnee kinderen die ieder weer uniek zijn: de wat verlegen Limburgse Elise, stoere Joep, kleine grappige Brammetje, schreeuwerige Christel, eerlijke Laurens en felle, vrolijke, grappige Akkie. De ziekte van Akkie komt uit de lucht vallen, ineens zit ze in het ziekenhuis en moet ze een pijnlijke punctie ondergaan, daarna wordt ze gelijk opgenomen. Ook de juf en de klas worden hierdoor overvallen en wie durft te vragen of Akkie dood zal gaan?

Terwijl Akkie in het ziekenhuis wordt bedolven onder tekeningen en brieven van haar klasgenoten gaat op school het leven door en bereiden de leerlingen zich voor op de Cito-toets. Ze zijn opgelucht als er een grappige echte Akkiebrief komt en iedereen vertrouwt erop dat Akkie snel weer mee kan doen met het voetbaltoernooi, het eindtoneelstuk en kamp. Akkie komt na haar ziekenhuisopname weer naar school, met een pet op haar kale hoofd. Als Akkie zich goed voelt is ze er weer helemaal met haar inventieve plannen en meer dan ooit recht door zee, maar ze is nog lang niet beter. Akkie gaat mee op kamp, maar wordt daarna weer ziek, deze keer is het goed mis en Akkie sterft. Dan huilen de achtste-groepers wel (ik ook), maar ze weten de warme herinneringen aan hun klasgenote in ere te houden.

Het onderwerp en de wetenschap dat het echt gebeurd is maakt dit tot een heel bijzondere film. Vriens is er in geslaagd zowel het wel en wee van de kleurrijke achtste groep te beschrijven als de ziektegeschiedenis van Akkie. Voor de pauze prikten de tranen al achter mijn ogen, aan het eind van de film biggelden ze over mijn wangen. Terwijl mijn eigen Achste Groeper, al grappend en onverschillig in een doos popcorn zat te graven. En als ik hem vraag wat hij er van vond, antwoordt hij: ‘Ik vond het wel leuk…’ Kortom een prachtige film met inhoud, voor het hele gezin!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com