Menu Content/Inhalt
Zwart als roet!
maandag 05 maart 2012

ImageJe zou denken dat ze niet meer bestaan, net als herders, lantaarnopstekers, nachtwachten, ridders en kabouters. Maar heus, ik help u uit de droom, schoorsteenvegers bestaan nog steeds! Ondanks de centrale verwarming die al jaren geleden zijn intrede deed in huis en vele schoorstenen daardoor deed verdwijnen. Wij hebben nog zo’n oergezellige houtkachel en we stoken heel wat af. Dus ons rookkanaal wordt een keer in het jaar flink geraagd. Want ons rookkanaal is niet voor een gat te vangen: het zorgt ervoor dat het vuur goed brandt en voert de schadelijke rookgassen af. Nee, wij denken absoluut niet luchtig over ons rookkanaal.

Schoorsteenvegen zorgt overigens voor betere trek en een kleinere kans op schoorsteenbranden. In sommige polissen van brandverzekeringen is dit zelfs als verplichting opgenomen. En zo hebben wij een abonnement bij de schoorsteenveger. En kregen we vrijdag een kaartje in de bus met de aankondiging van zijn bezoek. Maandag na twaalf uur konden we hen verwachten. Eigenlijk erg onpraktisch op maandag na de vakantie. Maar goed, het plafonnetje onder de schouw werd alvast losgeschroefd, de kachel naar voren geschoven en de pijp die van de kachel naar de schoorsteen leidt alvast verwijderd en achter op straat gelegd. Wij waren er klaar voor.

Net na het eten gaat de deurbel en daar staan de zwarte pieten, drie man sterk, zo zwart als roet voor de deur. De één rent met stofzuiger onder de arm de kamer binnen. De ander gooit een ladder tegen de gevel en een derde klimt als een aap op het dak. Het is altijd de moeite waard om te kijken hoe de ware ambachtsman zijn werk doet. In de kamer neemt de schoorsteenveger snel en aandachtig de situatie op en gaat de nodige spullen halen. Een grote zwarte vuile zak wordt nauwkeurig aan het rookkanaal bevestigd en vervolgens laat de zwarte Piet op het dak met een ijzige brul zijn veger door de schoorsteen zakken. De zak in de huiskamer wordt verwijderd en een stuk stofzuigerslang wordt door de strot van de schoorsteen gedrukt om het roet op te zuigen.

De pijp op straat wordt ook geraagd. Het is een fluitje van een cent, binnen tien minuutjes is het zaakje gefikst. En terwijl Kees voorzichtig de pijp weer naar binnen sjouwt, houdt de schoorsteenveger zijn zwarte hand al op. ‘Vijf en dertig euries mevrouw.’ Om direct met mij handje contantje afrekenen. Zijn handen zijn mij te zwart en ik vraag om een rekening, want zwart geld daar houden wij niet van… Kees die ondertussen kreunend bij de kachel staat en de pijp weer in schoorsteen en kachel probeert te poten, vraagt of onze Zwarte Piet misschien nog even een handje wil helpen. Met wat binnensmonds gemompel en geduw helpt hij Kees de boel weer op zijn plaats te krijgen.

De andere twee zitten volgens mij al in de auto, klaar voor de volgende klus. En na wat wrikken en schuiven zit alles weer op zijn plek. We krijgen onder wat gemopper een kaartje met bankrekening, of we het geld dan maar over willen maken. We bedanken hem en zeggen gedag. Met zijn zwarte handen trekt hij de pas maagdelijk wit geschilderde kamerdeur dicht, wat vuile roetvingerafdrukken is alles wat overblijft. En ik denk nog bij mezelf: De groeten aan de Sint! Ons rookkanaal is in elk geval weer schoon. Die klus is weer geklaard. We kunnen weer lekker stoken en gezonde lucht happen. Schoorsteenvegers, gelukkig bestaan ze nog.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com