Menu Content/Inhalt
Vette weegschaal
donderdag 22 maart 2012

ImageHeb ik weer... Een aantal weken geleden wilden mijn haantjes hier in huis een krachtmeting houden. De één na de ander schepte natuurlijk op over de hoeveelheid spiermassa hij wel/niet ;-) bezit. Dus dat moest gemeten. En hoe deden de mannen dat? Door de personenweegschaal met draaischijf onder het kastje uit de badkamer vandaan te halen en daar met de handen in te knijpen. Hoe dat in zijn werk gaat? Men gaat goed zitten op stoel of bank, pakt met beide handen de weegschaal beet. Duimen bovenop en de vingers aan de onderkant. De kaken op elkaar, grote hap lucht en dan uit alle macht knijpen in de weegschaal. Degene die de weegschaal het verst in kan drukken is dus duidelijk het sterkst.

Verder kwam het meetlint te voorschijn om de spierballen op te meten. En natuurlijk werd er opgedrukt. Jaja, echte mannenactiviteiten en dat op zondag onder de koffie. Maar wat wilde nu het geval? Eén van de mannen was helaas niet sterk genoeg en liet de weegschaal uit zijn kleine handjes vallen… Met als resultaat dat het venstertje boven de draaischijf brak. Erg vervelend natuurlijk. Maar goed, de weegschaal ging gewoon weer onder het kastje want hij werkte immers nog?

Maar nu, een aantal weken later. De vogels fluiten weer vrolijk, knopjes komen aan de bomen, yes het is lente en de zomer komt er aan. Dit betekent uiteraard weer blote armen en benen. Help, hoogste tijd weer eens wat aan het lijntje te gaan doen. Kees staat dagelijks op de weegschaal, maar ik? Nee, ik heb er echt een fobie voor. En zo trok ik de stoute schoenen uit en stapte zomaar op de weegschaal. En natuurlijk viel dat tegen!

Dus duidelijk tijd om eens te gaan minderen. En zo wandel ik rondjes, trap op de fiets de kilometers weg en heb ik deze week maar liefst drie gebakjes afgeslagen. Maar in die weegschaal zonder vensterraampje was inmiddels een aardig stofnestje gekomen. En nu weet ik, bij de lente horen nestjes, maar niet in mijn weegschaal. Dus nadat ik de douche een flinke sopbeurt had gegeven, gooide ik de weegschaal resoluut in de container en reed ik goedgemutst naar de Praxis. Ik kocht een nieuwe weegschaal. Nee, niet zo’n moderne digitale, want uit ervaring weten wij dat die ontzettend schommelen in gewicht. En al helemaal niet zo supersonische die zelfs je vet en je vocht en weet ik wat al niet meer apart kunnen wegen. Dat boeide me niet zo want als ik afval gaat mijn vet natuurlijk ook naar beneden. Dus gewoon weer zo’n lekkere ouderwetse retro design met draaischijf. Anders kunnen onze kerels immers ook hun kracht niet meer meten.

Thuisgekomen snel de nieuwe aanwinst uitgepakt. En ik bedacht me nog, zal ik wel of zal ik niet? Maar ik was flink, zette de weegschaal op de douchevloer, trok mijn schoenen uit, nam een hap lucht en sprong erop. En ik hoopte, ik durf het hier bijna niet te zeggen, dat ik natuurlijk op deze kersverse nieuwe weegschaal minder zou wegen. Dat die oude er faliekant naast zou zitten. Dus staarde ik naar de schijf die driftig in de rondte draaide en uiteindelijk tot stilstand kwam. Ik pakte mijn bril erbij… En kon het gewoonweg niet geloven! Sprong er zo snel als ik kon er weer af, wat een schok!

Ik rende naar de container, viste de oude weegschaal er weer uit en zette hem op de straat. Sprong er vervolgens op en ja hoor, wat ik al dacht. De nieuwe weegschaal gaf een paar kilo meer aan. Terwijl ik op de oude nog hetzelfde woog. Ook Kees kwam depressief van de weegschaal. Even dacht ik de nieuwe weegschaal weer in te pakken en linea recta terug te brengen. Maar nee, dat zou natuurlijk te gek zijn. Of zal ik de weegschaal bijstellen? Dat gaat immers heel gemakkelijk. Maar zo houd ik mezelf vet voor de gek...

Ik zal mezelf bij moeten stellen. Je bent immers wat je eet, dus toch maar wat meer gaan minderen.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com