Menu Content/Inhalt
Ze stinken niet!
zondag 01 april 2012

ImageVrijdagavond wipte ik samen met mijn zus even een spiksplinternieuwe kringloopwinkel genaamd ‘Restijl’ binnen. Vlak bij mijn ouders in Bleiswijk op het nieuwe industrieterrein. Of eigenlijk is het meer een rommelzolder, boven -heel tegenstrijdig- een superdeluxe garage met in de etalage de nieuwste glimmende BMW- en Audimodellen. En ik dacht bij mezelf: zouden de mensen die hier zo’n auto shoppen misschien direct hun meubelen van de zolder kopen? Zo’n automobiel kost immers wel wat pegels…

We namen de trap en werden allerhartelijkst verwelkomt. We waren opzoek naar een degelijke oude houten tafel voor in de tuin van mijn zus. En zo scharrelden we samen wat over de zolder rond. Er stond een gigantische natuurstenen tafel, maar die was toch echt een tikkeltje te stoer. Verder prachtige oude serviezen, glazen in alle soorten en maten. En toen kreeg ik ze ineens in de picture, we liepen er langs en ik liep weer terug. Ik stond erbij en taxeerde. Liep weer door en liep weer terug. Zakte er in neer. Comfortabel, ja, dat was het zeker. Maar ik stond weer op en schudde mijn hoofd. Nee, nee Kees zou me aan zien komen. Je gaat toch niet op tweedehands stinkende stoelen van een ander zitten?

Ik liep weer weg en bekeek een antieke kast waar m’n zus haar zinnen op had gezet. We dealden met de eigenaar en ja, ook voor hem was het nog een beetje wennen. Onderhandelen zat hem duidelijk niet in het bloed. En opnieuw werd ik getrokken door die twee gezellige knotsen van fauteuils. Weer liep ik er naar toe, nu samen met mijn zus. Samen zakten we erin, snuffelden aan de stof en streken met onze handen over de leuningen. Nogmaals stonden we op en bekeken de zetels van alle kanten. En toen kwam de eigenaar aanlopen: ‘Als ik u kan helpen hoor ik het wel?’ Hij zag duidelijk dat we begerig waren. En toen vroeg m’n zus: ‘Wat moeten ze kosten?’ ‘Tja,’ begon de eigenaar weer onzeker, ‘wat heeft u er voor over?’

Zo stonden we wat heen en weer te praten. Want wat die meneer niet wist is dat ik vorig jaar net een allerschattigst stel rotan stoelen met hocker had gekocht. En dat het heel gezellig oogt, maar dat het allerbelabberdst zit. Het meer een set is voor op balkon of in een serre. Waarop hij reageerde, dat dat niet uitmaakte en ik dat stel gewoon hier weer bij hem in mocht leveren. En zo reed ik zaterdagochtend met mijn rotan stel, opnieuw richting ‘Restijl’. Beklom wederom de trap en bekeek nogmaals die kanjers van vorstelijke tronen. De deal was snel gesloten, ik kon ze zonder bijbetalen omruilen.

En nu staan ze te pronken in onze huiskamer. En ik schaam me er niet voor, het is ronduit vintage. Twee vorstelijke, stoffen, kaki stoelen. Natuurlijk haalde mijn manvolk er stuk voor stuk de neus voor op toen ik blijmoedig vertelde waar de nieuwe zetels vandaan kwamen. De jongens vonden het maar sneu, stoelen kopen bij de kringloop. Want dat is toch immers voor arme mensen? En nu, op zondagmorgen, is het vechten wie er op zo’n vorstelijke stoel mag zitten en bovendien, riep Rik uit: ‘Ze stinken niet eens!’

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com