Menu Content/Inhalt
Altijd Binnen Bereik
dinsdag 17 april 2012

ImageWe kunnen bijna niet meer zonder. Het is (vooral voor onze jeugd) een soort van pacemaker. Ik denk dat je al kan raden waar ik het over heb. Klopt, het mobieltje. Ook in ons gezin is dit handige kleine apparaatje niet meer weg te denken. Inmiddels zijn alle kinderen, inclusief Sam, tot mijn grote spijt, voorzien. Ja, tot mijn spijt, je leest het goed! De afspraak die wij ooit maakten was: ga je naar de middelbare school, dan krijg je van ons voor je twaalfde verjaardag een mobieltje. Maar het is niet meer tegen te houden. En zeg nu zelf, als al je grote broers en zus met zo’n schermpje op schoot zitten en alle aandacht ontbreekt voor de jongste… Ja, dan wil je toch ook stoer meedoen en zo’n geweldig leuk speledingetje hebben?

En graag het beste van het beste en het nieuwste van het nieuwste. En kijk, daar had onze Sam een flink mazzeltje mee. Want wat gebeurt er met al die afgedankte mobieltjes, die niet meer van deze tijd zijn? De techniek staat immers voor niets, er komt bijna iedere maand wel weer een nieuwer, sneller of stoerder model. En zo kon Sam geheel buiten de regels om, voor tien euro dealen met zijn grote zus. En nam hij van haar een Samsung Galaxy over met weliswaar een barstje in het raampje, maar dat kon de pret die niet drukken. Meneer is dus ook voorzien. En zo zag Kees -terwijl wij dachten dat hij heerlijk op één oor braaf lag te slapen- om 11 uur 's avonds een twitterbericht van Sam langs komen. Even voor de duidelijkheid: Rik, Bart en Sam gebruiken hun mobiele telefoon niet om te bellen en te sms'en, want dat kost geld. En beltegoed hebben de mannen niet. Want helaas pindakaas, daar betalen wij niet aan mee.

Voor hen fungeert de smartphone als horloge en film/fototoestel. Ook spelen ze er spelletjes op, of luisteren ze er muziek mee. En wat te denken van het Whatsappen en twitteren? En zo ligt er tijdens het avondeten bij ieders bord een glimmend schermpje. Vroeger trokken we nog wel eens de stekker van de huistelefoon uit de muur, om zo ongestoord te kunnen eten. Dat is tegenwoordig niet meer nodig, omdat alle spoedeisende berichten nu via andere kanalen binnen komen. En zo klinkt er onder het eten bij de één een deurbel en komt er uit de andere virtuele speeldoos een fietsbel of schaterlach. Heerlijk en dit alles onder het mom van ‘als we maar bereikbaar zijn’. En tegenwoordig met het internet erbij in, blijven we steevast overal van op de hoogte. Er is geen krant, nieuwsblad of encyclopedie meer nodig, want die liggen op tafel.

Maar oh wee als er ééntje zijn mobiel kwijt is of, erger nog, als-ie in de wasmachine blijkt mee te draaien. Ze kunnen echt niet meer zonder. Het is met recht een levensbehoefte geworden. En stiekem bekruipt mij het gevoel dat alleen ik nog een beetje normaal ben. Nee, je moet het niet verkeerd begrijpen hoor… Ik ben ook in het bezit van een mobiel. Want ook ik wil graag bellen als ik met pech sta of ergens te laat kom. Maar ik heb er één van de oude stempel, zo’n Nokia 1.0. Eentje waar je mee kan bellen en sms’en. Maar verder dan ook niets. Voor mij genoeg. Ik ben volgens mijn koters zeer ouderwets. Als ik wil scrabbelen pak ik het uit de kast, als ik muziek wil luisteren, zet ik de radio aan en als ik foto’s wil maken dan pak ik gewoon mijn camera. Heus, ik ben niet zielig, ik mis het echt niet.

Maar mama zal er schijnbaar toch aan moeten geloven… Want zondag werd me plots gevraagd: ‘Zeg mam, wat is uw wens voor uw verjaar/moeder/dag?‘ Ik had natuurlijk niet direct mijn antwoord klaar. Dat heb je als je ouder wordt, dan hecht je niet zoveel waarde meer aan materiele dingen. Maar ineens kwam de aap uit de mouw. Eén van de kinderen vond het de hoogste tijd, mama moet ook maar eens aan zo’n nieuw virtueel speeldoosje. En natuurlijk stemde iedereen die een schermpje op schoot had daarmee in. Behalve ik. Ik ben namelijk gehecht aan mijn ouwe trouwe Nokia. Weet net hoe hij werkt en dan zal ik me weer opnieuw moeten gaan verdiepen in zo’n nieuwe doos van Pandora? Nee hoor, dan maar geen cadeau! Een jaartje ouder word ik toch wel.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com