Menu Content/Inhalt
Ter adoptie afgestaan
zaterdag 26 mei 2012

ImageNa de geslaagde eidonatie hebben we nu een kuikendonatie uitgevoerd. Zoals u al eerder las is de truc met de broedeieren gelukt. Waanzinnig leuk natuurlijk. Het is in ieder geval ontzettend mooi om zo’n broedproces een keer mee te maken. Het zien broeden van een kip die zorgzaam de eitjes met haar verenpakje warm houd. Hoe ze met haar snavel de eitjes heel voorzichtig onder zich rolt, als ze voor een korte eetpauze even van het nestje moet.

We hebben het inmiddels zelf ook weer meegemaakt. Twee zijdehoenders die -wat ze waarschijnlijk zelf niet door hadden- op de eieren van de boerenwitkip zaten te broeden. Duidelijk een maatje groter, zo ook de eitjes. En toch voelden de boerenwitkippen zich ook verantwoordelijk voor het nestje. Zodra de zijdehoenders hun kontje lichten, kropen zij zorgzaam op het nest. Echt een stukje teamwork werd hier uitgevoerd. Helaas werd alle energie niet echt beloond want er kwamen namelijk maar twee van de zes eitjes uit. We mochten twee weken geleden twee prachtige pluizige kuikens verwelkomen in onze Villa Kakelbont.

Schattig om te zien hoe de twee moederkloeken samen alles aan de kinderen leerden en voor het tweespan zorgden. Ja, zorgden… je leest het goed. We hebben ze namelijk, net als de eieren, gedoneerd. Of beter gezegd, ter adoptie afgestaan. Want ook deze kuikens werden als het ware op bestelling uitgebroed. Een soort van draagmoederschap zou je het ook wel kunnen noemen. Ik heb vanmorgen met het zweet op mijn rug geprobeerd de kuikens te vangen. Heel gevaarlijk natuurlijk met die ploert van een Hendrik de haan. En bovendien twee moederkippen die natuurlijk uit alle geweld hun kinderschare wilden beschermen en behouden. Ik voelde me dan ook een heuse kipnapper. Gruwelijk en bruut, het viel absoluut niet mee de kuikens los te scheuren van hun kersverse moeders.

Maar ja, het kon niet anders. De jonge bestellertjes willen de kuikens namelijk zelf ook een beetje tam maken. En dat gaat hier in de ren niet lukken. Maar, zult u zich afvragen: kunnen zulke jonge kuikens dan wel zo snel zonder een lief moedertje die hen beschermt voor gevaar? Warmhoudt als het koud is? Koelhoudt als het warm is? Mijn antwoord is ja of eigenlijk ook weer nee. Ze hebben namelijk een pleegmoeder gevonden, de moeder die de gedoneerde eieren heeft uitgebroed. Volgt u het nog? Het was wel spannend… Ik had goede moed, dat de kuikens zonder morren onder de vleugels van de surrogaat moeder zouden kruipen. Maar of die moeder na de vreemde eitjes van de vorige rit, nu ook zomaar twee van die vreemde schooiertjes zou accepteren? Ja, dat was wel even spannend.

Samen met Sam bracht ik ze vanmorgen in de veel te grote reiskoffer van de katten naar hun nieuwe adresje. Het gepiep was hartverscheurend. Gelukkig kon ik de kippentaal niet verstaan. Zouden ze gescholden hebben? Of mogelijk het uit grote wanhoop hebben uitgeschreeuwd naar hun moeder? Ik zal het nooit te weten komen. Afijn, aangekomen op hun nieuwe adres, werden ze enthousiast uit de koffer gehaald. Voorzichtig voorgesteld aan de pleegmoeder met wat groter kroost. De kuikens renden op haar af. De pleegmoederkloek keek wat gek en arrogant in het rond maar accepteerde ze meteen. Niet te geloven, mijn mond viel open van verbazing. De klaagzangen van de kuikens waren meteen over en ze wandelden rond als of ze er al meteen helemaal thuis waren….

Hoe prachtig, hoe wonderlijk schoon, moedertje der natuur!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com