Menu Content/Inhalt
Oog in oog met wereldkeeper!
Weblog Ineke
donderdag 23 augustus 2012

ImageVoordat ik het wist zat ik gisteravond alweer als trouwe aanmoedigster in de dugout aan de rand van het voetbalveld. De eerste bekerwedstrijd van Sam.  Jaja, het is een serieuze zaak, dat voetbal! Hij zit tenslotte niet voor niets in de selectie. Dus er moest gewerkt worden door de E1. Het prachtige groene gras lachte ons vrolijk toe. En ergens laag tussen de bomen scheen een mager zonnetje. Het was niet bepaald warm en de wind blies van alle kanten. Dus zat ik samen met nog wat ouders veel te luchtig gekleed een beetje te klappertanden. Maar je hebt alles over voor je kind. Dus toch maar even geprobeerd de kaken op elkaar te houden.

En wat is het leuk om te zien hoe deze jonge Soccer Boys van rond de tien jaar hun mannetje al staan. Sam is keeper en hij wordt dus geacht alle ballen uit het doel te houden. Dat is dan ook zo ongeveer het enige wat ik van voetbal weet. Hij deed flink zijn best, de meeste ballen wist hij netjes tegen te houden. Maar voor de rust had hij er helaas toch twee over het hoofd gezien en doorgelaten. Tja, een beetje lengte zou hij nog wel kunnen gebruiken bij zijn vak. Gelukkig had zijn team er ook twee gescoord. Dus stond het gelijk. De oranje mannen sjouwden met hangende schoudertjes van het veld voor een watertje.

Maar al snel konden ze opgekrikt door een flinke peptalk van de coach er weer goed tegen aan. En of het geholpen had, want de jongens kregen nieuwe kansen en scoorden er zo waar nog wat doelpunten bij. Natuurlijk juichten wij alsof ons leven er vanaf hing. Ondertussen kwam er een klein meisje met vrolijke paardenstaart aan hollen. ‘Mam, mam heeft u een pen?’ riep ze naar haar moeder. Vreemd keken we elkaar aan. ‘Een pen?’ Vroeg de moeder. En het meisje hakkelde verder: ‘Ja, snel, Edwin van der Sar zit op de tribune en ik wil een handtekening’. Helaas had de moeder geen pen, maar ik groef wat in mijn tas en warempel, ik vond er één. Ik duwde het meisje de pen in haar handen en weg was ze…

Het ging als een lopend vuurtje, Edwin van der Sar al gezien? Hij zit op de tribune… Inmiddels was de wedstrijd van mijn eigenste keepertje afgelopen. En natuurlijk was Sam het ook niet ontgaan. ‘Mam, Van der Sar is hier bij Soccer Boys!’ Samen togen we naar de kantine en ja hoor… daar stond hij heerlijk met een kopje koffie in de rust, aan een hangtafel, de wereldkeeper. Een boom van een vent! En natuurlijk wilde Sam ook een handtekening. Opnieuw diepte ik mijn pen uit mijn tas… ‘Maar waar laat ik die handtekening op zetten?’ vroeg Sam mij met grote ogen. We gingen samen even snel in beraad. En konden zo snel niets verzinnen. Aan zijn handen had hij nog steeds zijn gloedje nieuwe keeperhandschoenen.

En ineens had ik een flitsend idee. ‘Op je handschoenen, hoe toepasselijk!’ Hij draaide zijn handen heen en weer en rende met de pen richting Edwin van der Sar. Van een afstandje keek ik toe. Rustig ging Sam tussen de grote mannen bij de hangtafel staan. Hij keek eens wat heen en weer en probeerde aandacht te trekken bij Edwin. Maar helaas, Sam verdween bijna onder de statafel, stiekem moest ik een beetje lachen. Met het zweet nog op zijn voorhoofd van de wedstrijd, zijn keepertenue nog aan en de kluiten onder zijn schoenen. Voorzichtig keek hij omhoog en trok hij ineens aan de overhemdsmouw van zijn grote voorbeeld. En nogmaals… en ja hoor hij boog zich voorover en keek hem aan.

‘Meneer, uh meneer Van der Sar, mag ik uw handtekening op mijn keepershandschoen?’ En ja hoor, hij zakte door zijn knieën en pakte de pen aan, met een grote geoefende haal schreef hij zijn handtekening op de handpalm van zijn handschoen. Stralend kwam hij weer terugrennen, zo trots als een pauw. Hij stak zijn hand in de lucht… het was hem gelukt. ‘Zo, deze hang ik boven mijn bed en ga ik nooit meer gebruiken!’ Oei, dacht ik bij mezelf, we hadden ze immers net nieuw gekocht. En om om deze reden nu weer een nieuw stel aan te schaffen, dat ging me een beetje te ver.

Thuisgekomen liet hij zijn handschoen vol trots aan iedereen zien, toen hij naar bed ging lag de handschoen op zijn nachtkastje. En vanmorgen vroeg lag hij op de ontbijttafel, klaar om mee naar school te nemen. Apentrots! ‘Dat gaat niemand geloven op school, een handtekening van die wereldkeeper!’ vertelde hij tussen twee happen brood door. Geweldig! Zijn voetbalseizoen kan nu al niet meer stuk. Nu maar hopen dat die handschoenen mijn keepertje in de dop een beetje geluk gaan brengen. Edwin bedankt!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com