Menu Content/Inhalt
Dag JUMBO!!!
Weblog Ineke
woensdag 05 september 2012

ImageKen je ook dat gevoel? Dat vertrouwde, dat dagelijkse, vanzelfsprekende. Gewoon alles altijd op hetzelfde plekje, plankje, rekje, koeling en vriezer. Geen boodschappenbriefje hoeven te schrijven… blindelings weet je tenslotte ieder product te vinden. Iedere keer loop je dezelfde route en nooit, bijna nooit zal je een boodschap vergeten. Ja? Zo steek ik namelijk een beetje in elkaar. Stap ik de supermarkt in voor mijn dagelijkse boodschappen, zet ik de automatische piloot aan en ga ik als een raket door de winkel. Want boodschappen doen is voor mij niet bepaald het meest leuke uitstapje.

Je pakt de producten uit de schappen, zet of legt ze vervolgens in je karretje. Kom je bij de kassa, moet alles op de band en vervolgens weer in kratten, tassen, dozen, in de kar en in de auto. Thuisgekomen gaan al de boodschappen nogmaals door je handen en krijgt het uiteindelijk een plekje op een plank in de kast of in de vriezer. Wat een werk en dan te bedenken dat we met zo’n twee á drie dagen weer helemaal door de voorraad heen zijn. Die mondjes blijven maar openstaan. Het is niet aan te slepen. En het hele proces begint gewoon weer opnieuw.

Tot vorig jaar was ik jarenlang trouwe klant van Super de Boer. Prima, niets te klagen. Maar plots moest Super de Boer plaatsmaken voor de Jumbo. Binnen een week kreeg de gehele winkel een metamorfose en kleurde alles ineens fris en geel. Een hele schok en best even wennen. Mijn automatische piloot deed het ineens niet meer en een briefje was absoluut nodig. Maar gelukkig paste mijn brein zich snel aan en binnen een aantal maanden deed ik weer met gemak mijn boodschappen.

Nu, nog geen jaar verder, is er een soort van groot geboortefeest op het dorp. Het is me een drukte van belang! Al het frisse geel heeft plaats moeten maken en is vervangen door wit en blauw. Raad je het al? Zeg maar: "Dag JUMBO!' Er is een Appie Heijn geboren. Er is een week lang hard gewerkt en opnieuw kreeg de supermarkt een nieuw jasje. Een week lang was de Jumbo gesloten en moest ik mijn boodschappen elders halen. Precies met de verjaardag van Kees werd ik gedwongen over te lopen naar de C1000 bij ons op het dorp. Het voelde als vreemdgaan (hoewel ik daar geen ervaring mee heb hoor, begrijp me niet verkeerd). En natuurlijk doolde ik als een kat in een vreemd pakhuis rond, en natuurlijk kon ik helemaal niets vinden. En natuurlijk rolde er een hele pot snoeptomaatjes van de band waardoor alle wachtende klanten achter mij vervolgens als muizen over de grond kropen om mijn tomaatjes bij elkaar te verzamelen. Je begrijpt wel, ik kleurde als een tomaat zo rood. De deksel ging erop en ik mocht ze mooi betalen.

En je zal het niet geloven de C1000 moet over een paar maanden ook plaatsmaken voor een nieuw keten. Hier zal het felle rood plaats moeten maken voor het frisse geel, je raad het al? De JUMBO… Wat een rare business toch die supermarkten? Er zijn al heel wat woorden over vuil gemaakt. Maar goed, vandaag dus op kraamvisite bij onze nieuwe Albert Heijn. Alles weer fris en fruitig. Lekker helder dat wit en blauw. Gelukkig blijft het gezicht van het personeel hetzelfde, al waren ook zij in een nieuw jasje gestoken. We kregen nog net geen beschuit met muisjes, maar wel een heerlijk taartje.

Natuurlijk hing ik heel demonstratief mijn grote gele, Jumbo bigshopper aan het tassenhaakje van mijn winkelwagen. We liepen in file door de paden en langs de schappen, vergaapten ons aan al de producten en de prijzen. We waren geloof ik niet de enigen die nieuwsgierig waren naar het nieuwe wereldwonder. Bij de kassa gekomen, rukte één van de medewerksters mijn gele Jumbo tas van mijn kar. Ze hield hem in de lucht en riep met een big smile Wink uit: ‘Dat geel doet zeer aan mijn ogen!’ Ze vouwde de tas op en duwde met een vette knipoog de tas stevig onder haar arm. Vol verbazing en intussen veranderd in een standbeeld gaapte ik haar aan.

Vervolgens rukte ze onder de toonbank zo’n lieve blauwwitte AH shopper vandaan. Ze trok het prijskaartje eraf. ‘Hier!!!’ vervolgde ze ‘Wilt u zich nooit meer met zo’n kanarie gele JUMBO tas in onze winkel vertonen?’ En demonstratief marcheerde ze weg. Alle klanten om mij heen staarden mij aan. De stevige dame voor mij dacht, dat kan ik ook en trok met een flinke ruk zo’n tas onder de toonbank vandaan. Maar net zo snel hing ze deze weer terug. Want zij moest het volle pond betalen. Want ja, Appie Heijn let op de kleintjes... Waarop ik reageerde met een brede glimlach: ‘Gewoon de volgende keer je JUMBO tas meenemen!’

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com