Menu Content/Inhalt
TuinprojectX
Weblog Ineke
zaterdag 29 september 2012

ImageNa de ontzettende eerste herfststorm van afgelopen maandag moest het dan toch echt gebeuren. Dinsdag ging ik vol goede moed de tuin in. Werkelijk alles buiten was weggewaaid. Een chaos van jewelste. De ruitjes van de lantaarn op het bankje voor het huis waren natuurlijk aan diggelen. Emmers lagen over de straat te rollen en een stoel stond met twee poten in de vijver. De goudvissen zullen wel gedacht hebben. Ik ging rigoureus aan de slag.

Ruimde het schuurtje op en veegde het schoon. Planten in potten gingen in de container, de tuinset inclusief de parasol in de schuur. Het was weer een hele klus. En de tuin moest natuurlijk ook nog winterklaar worden gemaakt. Het is nu ook niet direct de aangenaamste tijd om in de tuin bezig te zijn. Alles nat en het barst van de spinnenwebben. Eigenlijk vind ik het ook moeilijk dat het al weer het einde van het tuinseizoen is. De hele tuin weer kortknippen en leegruimen. Het voelt een beetje als een aftakelingsproces bij mensen.

De één heeft daar duidelijk meer moeite mee dan de ander. Maar wat verbloemen we graag die lichamelijke achteruitgang. Grijze haren, rimpels, alles zakt net als in de tuin als een mislukte pudding in elkaar. Wat een ontzettend project is het ieder jaar weer. En zo kondigde ik aan het begin van de week al aan: ‘Zaterdag hebben we een tuinprojectdag. Dat lijkt me nu eens echt een leuke gezellige familieklus!’ De één had nog een mooiere smoes dan de ander... Gezellig toch, samen ergens aan werken als gezin? Dus ik begon al te dreigen: Zal ik het op twitter zetten? Heel Nederland uitnodigen, voor ons ProjectX? Kijken hoe druk het hier zal worden! Maar nee, dat was toch niet aantrekkelijk genoeg.

En zo stonden we vanochtend op. Tenminste, dat wil zeggen, Kees moest met Sam naar het voetbal. Eentje moest nodig een roesje uitslapen, want stel dat hij een kater zou hebben. Marjan –de arme student- had haar eigen verplichte baantje. Er moet immers ook geld in het laadje komen. Bart, onze brugmug, moest nodig aan een boekverslag. Jaja, allemaal goeie smoezen. Dus gaf ik de moed maar op, want mijn tuinteam was al aardig uitgedund. Ik werkte een strijkje weg, bakte een cake en maakte een pan tomatensoep. Nee, vervelen deed ik me niet.

Maar toen kwam om elf uur Job de tuinder naar beneden en hij vroeg uitdagend: ‘Hoe is het nu met dat tuinproject? Kwam ik vanmorgen om zeven uur uit mijn bed, lag iedereen nog op één oor. Ben ik er ook maar weer ingedoken.’ Vervolgens kwamen Kees en Sam terug van een duidelijk succesvolle pot voetbal, vet gewonnen! We dronken koffie en je zal het niet geloven, toen begon manlief: ‘Hoe is het nu met dat tuinproject van jou?’ We gooiden de koffie achterover, oude plunje werd aangetrokken, de mouwen werden opgerold. Stevig gereedschap uit de schuur gehaald en het tuinproject ging alsnog van start.

Job ging als een enthousiaste boswachter met een gigantische takkenschaar aan de gang. Bijna alle struiken en bomen werden tot de grond toe gelijk gemaakt. Rik wilde graag met de elektrische heggenschaar aan de gang en snoeide er op los. Kees begon het vuil te trekken en uitgebloeide bloemen werden afgeknipt. Een waterig zonnetje kwam ons verwarmen. Een prachtige dag! De blaadjes ritselden en trilden, zelfs de kippen keken met lange nekken toe. Langzaam werd alles in onze tuin naakt en kaal.

Maar toch, peinsde ik, het blijft altijd weer een triest verhaal. Alsof je de tuin hoort zuchten. Ik verlang nu alweer naar het voorjaar met haar blauwe luchten. Het ontluiken van nieuwe knoppen. De frisse kleuren. Ik zuchtte en bracht nog maar eens een lading groen afval naar de dam, waar intussen een ongelooflijke hoge berg lag te groeien. De tuin is bijna winterklaar, de klus is met vereende krachten alsnog geklaard. TuinprojectX is geslaagd, mannen bedankt! Laat de winter nu maar komen…

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com