Menu Content/Inhalt
Marjan vliegt uit!
Weblog Ineke
dinsdag 09 oktober 2012

ImageJe weet dat het een keer gebeuren gaat. En toch schuif je het van je af. Uiteindelijk heb je zoiets van het zal zo’n vaart niet lopen. En toch, nu valt het rauw op mijn dak. Al een aantal weken speurt ze het internet af. Op zoek, op zoek naar wat? Woonruimte! Marjan heeft besloten samen met een goede vriendin op kamers te gaan. Onder moeders vleugels vandaan en op eigen benen staan. Zelf een leven opbouwen en genieten van vrijheid en studententijd. En natuurlijk stimuleren wij dat en zal het zeker goed voor haar zijn. Ze is oud en wijs genoeg en heeft een nuchter en gezond verstand. Daar zal het niet aan liggen. Maar ja...

Er werd gezocht en gerekend en de plannen groeiden. Alle uitgaven, inkomsten, milieuheffingen, gas en licht, wat je nodig hebt om van te leven en ga zomaar door werd uitgezocht en doorgelicht. Hun gezonde boerenverstand zei dat het moest lukken. En dan nog, ouders moeten uiteindelijk toch garant staan, dus dat komt vast goed. Zo gingen de meiden vrijdag een eerste huisje bezichtigen. Natuurlijk waren er nog meer kapers op de kust die hun zinnen op dat prachtige pandje hadden gezet. Een tweepersoons gestoffeerd appartementje midden in de bruisende stad Rotterdam.

Ruime woonkamer, keuken, toilet, douche twee slaapkamers, nog een kleiner kamertje en twee balkons. Dolenthousiast kwamen ze thuis. En ze schreven er op in. Wat, ze maakten er een compleet werkstuk van inclusief foto’s. Laat dat maar aan de dames over. Deze week zouden ze meer horen. Maar gisteren –maandag- kregen ze al een belletje… De makelaar was overrompeld en dolenthousiast over hun brief en ze werden uitgenodigd voor gesprek. Ze sprongen een gat in de lucht. Wat ging dit allemaal snel. Ik kneep me in m’n arm om er van overtuigd te zijn of het toch geen droom was. Maar het is de keiharde realiteit.

Begin ik nu al last te krijgen van het lege nestsyndroom? Ach nee, natuurlijk niet er blijven er tenslotte nog vijf over. Maar toch, een dochter… daar heb ik er maar één van. Een beetje wanhopig mag deze emotionele moederkloek toch wel zijn? Er werd op het zoldertje geklommen om te kijken wat daar allemaal aan schatten ligt opgeslagen. Stoelen en een servies. Een gratis af te halen bankstel van marktplaats werd bezichtigd en kon de goedkeuring van de meiden wegdragen. Dus die buit was alvast binnen. Verder mocht u nog iets van huisraad over hebben? De arme studenten kunnen werkelijk alles gebruiken...

En vandaag kregen ze dus te horen, dat ze zich de gelukkige eigenaren mogen noemen van een prachtig huurappartementje. Vrijdag wordt er getekend en krijgen ze de sleutel en over twee weken gaan ze over. Het gaat dus echt gebeuren. Ze staat straks op eigen benen, steekt ze onder haar eigen tafel, kookt haar eigen potje en wordt zelfstandig. Ze slaat haar vleugels uit en heeft daar heel veel zin in! Wat is nu mijn punt? Ik ben alleen maar bang haar kwijt te raken, dat is alles. De tranen prikken achter mijn ogen, zij mag dat niet weten, straks krijgt ze nog een schuldgevoel. Het is zo dubbel, want wat gun ik haar een leuke tijd nu ze nog student is. Ik heb er al het vertrouwen in en ik weet dat het zo goed voor haar is. Los te weken van thuis. Je eigen weg gaan, je eigen leven leiden. Ze is er aan toe en ik kan en mag haar niet tegen houden. Ik moet haar laten gaan. Maar ach wat zal ik haar missen. Gelukkig zijn er de weekenden nog en komt ze nog heel vaak thuis, met tassen vol was.

Lieve Marjan, voorzichtig keek je over de rand van het nest. Er is zoveel te ontdekken. Je dons werd veren. Je piepen werd zingen, je fladderen werd dansen… Marjan ik houd van je, sla je vleugels uit en vlieg. Maak er een onvergetelijke vlucht van en geniet! Kus, je mamagaai.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com