Menu Content/Inhalt
De reorganisatie
Weblog Ineke
zondag 28 oktober 2012

ImageOp de Expeditkast en het bureau, op het nachtkastje en in het raamkozijn, overal stonden dingetjes. Een glazen bak met twintig flesjes nagellak, alle mogelijke kleuren. Op het bureau lagen kleine pakjes jam en een pakje thee. Drie cactussen uitgedroogd en dus snakkend naar water stonden verdrietig te wachten op betere tijden. Een zilverboompje hing vol met armbandjes en juwelen. Aan de muur hing een hele serie fotolijstjes met dierbare en minder dierbare plaatjes. En niet te vergeten een kiekje van haar trouwe vriendjes, de viervoeters Karel, Lodewijk en Victoria.

Negen van de tien keren vond ik zo’n opgerold lui mormel, geheel tegen de regels in, op haar bed. Onder haar Koninklijke Ledikant staken vier mandjes vandaan, één met sokken en de anderen met allerlei andere meidendingen. De slaapbank in de hoek van de kamer was niet meer te zien door de kledingmassa die in de afgelopen dagen gedragen was. Werkschoenen stonden onder het bureau en de pumps netjes in de kast… Vlakbij haar bed, lagen haar laptop en tablet. De lamp aan het plafond die ooit diende in de huiskamer was prachtig zwart gespoten en versierd met plakparels. Aan de sleutel van de kast hing een gebloemde BH. En achter haar bed lagen wat verdwaalde eenzame sokken.

Over de inhoud van de inloopkast zal ik maar niet spreken, maar van inlopen kwam niet veel meer terecht… In gedachten zie ik haar zitten op het bed of bureaustoel, vergezeld door één lid van ons poezenvolkje. Met haar laptop op schoot en telefoon binnen handbereik. Tja, het is allemaal verleden tijd. Zoals je weet hebben we al haar spulletjes zorgvuldig ingepakt en verhuisd naar haar eigen huisje. Een lege kale kamer was alles wat achterbleef. Natuurlijk wisten haar broers daar wel raad mee en kon het ze allemaal niet snel genoeg gaan om deze kamer in te pikken. Want wie wil er nu niet een eigen kamer, een plek waar je je helemaal alleen kunt terugtrekken in zo’n druk huishouden.

En zo werd er wat af vergaderd over de reorganisatie van de bovenverdieping. En uiteindelijk kwamen we eruit: Job heeft recht op de kamer van Marjan en Rik, die momenteel samen met Klaas een kamer deelt, krijgt Jobs kamer. Dus in de herfstvakantie werd tot groot verdriet van Kees (het was namelijk zijn plak- en zweetwerk) het zwartwitte barok behang van Jan des Bouvrie meedogenloos van de muur gescheurd. De houten sierrand werd van de muur gesloopt en dit allemaal onder veel kabaal van de jongste twee. Want slopen, ja, daar zijn ze goed in. De plakspiegels werden van de kast gestoken en het vreselijke dubbelzijdige tape werd er afgepulkt, wat een troep zeg. Dat kostte me bijna mijn nagels.

De gehele kamer werd gestript. En de gaten in de muur van de talloze fotolijstjes werden gevuld. Ik maakte een rit naar de Behanghal, sloeg behang en lijm in en ’s avonds stond ik vrolijk fluitend op een trapje te behangen. Het ging als een trein, maagdelijk wit behang zonder enig patroon. Want Job houdt van rechttoe rechtaan en vooral geen tierelantijnen. Om kwart voor tien zat ik met de benen op tafel en was de klus bijna geklaard, helaas had ik net een metertje of twee tekort. En natuurlijk zat het er superstrak op, ziet het er weer lekker schoon uit en wat geeft het een ruimtelijk effect, zo’n simpel wit behangetje. Een balzaal van een kamer. Een nieuwe Expeditkast met maar liefst 25 vakken, een bureau en een designstoel werden door Job geshopt en de kamer stond weer vol.

En intussen... is er nu dus geen spoor meer van een meisjeskamer hier in huis, geen nagellak meer te bekennen, geen verloren oorbel op de grond. Geen gezellige meisjesprullen, voltooid verleden tijd. Alle sporen zijn gewist, slik… Het enige voordeel is dat het doucheputje weer lekker doorloopt, zonder die lange haren… Maar daar is alles dan ook mee gezegd. Gelukkig heeft Marjan het prima naar haar zin in Rotterdam. Dat troost nog een beetje. Op naar de volgende kamer...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com