Menu Content/Inhalt
Herfstflarden
Weblog Ineke
vrijdag 16 november 2012

ImageNa al het gereorganiseer in huis moet nu toch echt de buitenboel winterklaar. Elk laatste waterige zonnestraaltje probeer ik met beide handen aan te pakken en buiten in de weer te zijn. En dat betekent veel, heel veel blad ruimen in de voortuin. Nog hier en daar wat snoeien en ook vooral veel vuiltjes trekken. Wat laatste vaste planten terugsnoeien om vervolgens de koude en natte grond even lekker door te woelen. Het kaal geworden poortje met druivenranken waar hier en daar nog wat eenzame trosjes druiven aan hangen staat er maar mistroostig bij. Vogels grijpen hun kans en komen er heerlijk hun buik mee vullen. 

Alle toegangsweggetjes tot de nestkasten worden vrij gemaakt. En hier en daar ontdek ik alweer een vroege koolmees. Het vijvertje wordt ontdaan van blad en vergane waterlelieglorie. Bomen en struiken tonen hun kale takken. De laatste bronskleurige bladeren liggen verspreid door de tuin. Er hangt een lichte nevel boven de sloot, klam en vochtig. En hoog in de lucht gaan de klapwiekende ganzen in V-formatie op de vlucht naar warmere oorden en geef ze eens ongelijk. Wat zou ik graag met ze meevliegen naar de horizon.

Het kippenhok krijgt een flinke mestbeurt en om de kippetjes er wat warmer bij te laten zitten -want ja, voor hen geen warm zuiden- krijgen ze een lekker laagje stro. Per slot van rekening pakken we er zelf ook weer graag een extra dekbedje bij. De dagen worden duidelijk korter en nog even en de wind en de kou snijden weer door merg en been. Ja, ’t is klaar met de zomer. Ik word daar altijd wat weemoedig van. Dan loop ik eerst nog wat te mopperen en te sikkeneuren en ben ik wat zwaarmoedig. Maar zodra ik daadwerkelijk in de tuin bezig ben met bladruimen en grond omwoelen verandert dat.

Want al snel sla ik dan om als een blad aan de boom en komt toch vanzelf dat ogenblik dat ik besluit dit oerhollandse weer te omarmen en wat moois van de winter te maken. Ik vrolijk de koude donkere kale tuin op met wat paarse heide, winterharde viooltjes en bergthee, prachtig met die kleine rode besjes. En stiekem zet ik er hier en daar een stenen paddenstoeltje, rood met witte stippen tussen. Heel summier hoor, geen Eftelingpraktijken. En als je je ogen heel goed de kost geeft zie je hier en daar een heel stoer verdwaald kaboutertje. En zo word mijn herfsttuin een heel klein sprookje.

En stiekem geloof ik in sprookjes, ook al ben ik geen kind meer. Want als je er niet meer in gelooft, begrijp me goed, dit bedoel ik: dromen najagen, moedig door blijven gaan, je geluk uit het gewone van het leven putten. Oog hebben voor een ander. Oplossingen zoeken, vooral het goede najagen en af en toe over een doornenpaadje wandelen. Tevreden zijn met wat je hebt. Je grenzen durven verleggen en een verdwaalde kikker durven te kussen. Dan is het leven een stuk onaangenamer. Ja ik geloof in echte sprookjes. In die van geloof en hoop en liefde. Geloof dat alles eens weer nieuw wordt, hoop die doet leven en liefde die alles overwint!

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com