Menu Content/Inhalt
Hebklier
Weblog Ineke
vrijdag 30 november 2012

ImageVan de week rolde er een feestelijke mail binnen. En dan gaat bij dames als ik vanzelf de hebklier werken. Waar hij zit ? Geen idee. Dat ik hem heb, zeker weten. Waar ik het over heb? In de mail van een boetiek uit ons dorp werd een vierdaagse kortingparade aangekondigd. En hoewel ik niets nodig had fietste ik lekker naar het dorp, het was tenslotte mooi weer. Ik moest nog wat chocoladeletters kopen, een kaart voor een oma die negentig was geworden en nog wat kleine boodschapjes. En omdat ik nu toch al op het dorp was, bedacht ik dat ik best even bij die boetiek binnen kon wippen. Het was er gezellig druk en ik snuffelde wat rond.

In een hokje was een dame druk aan het passen. En vanachter de gordijnen vroeg ze: ‘Wat is het totaalbedrag van wat ik heb uitgezocht?’ Op de toonbank lag een flinke stapel kleding. ‘Tweehonderd euro!' riep de verkoper met een brede grijns en ‘Oh ja, daar zit die ketting die u zo graag wil hebben nog niet bij.’ En vervolgens klonk onder veel gekreun uit het pashokje: ‘Op die ketting krijg ik zeker geen korting?’ Waarop de man reageerde: ‘Eigenlijk niet maar als u al deze kleding meeneemt, zal ik u matsen.’ Nou, dat is aardig zeg, dacht ik nog bij mezelf.

Even later stond de bewuste dame bij de toonbank. Ze rommelde in haar tas, vertelde dat ze kraamverzorgster was en even snel langs kwam. Tja, dacht ik nog, zulke zusters had ik ook altijd. Kon je als moeder even een middagdutje doen, was de zuster voor haar pauze net de deur uit, begon de baby hartverscheurend te krijsen. Afijn, de dame viel ineens stil. Wat bleek, ze had helaas haar portemonnee niet bij zich. De kleding werd apart gelegd en morgen zou ze het zeker ophalen.

Ondertussen had ik me toch een leuke blouse gevonden! Ik verdween in een pashokje en kleedde me uit om de blouse te passen. Hoorde ik me opeens een groot tumult en luttele seconden later werd in één ruk het gordijn van mijn hokje open getrokken. ‘Mag ik even in uw hokje kijken?’ Stond ik daar even letterlijk in mijn sexy, zwarte, glimmende, figuurcorrigerende hemd… ‘Ik zoek namelijk een rood hemdje, we zijn een rood hemdje kwijt.’ stamelde de verkoper. Ik tilde m’n kleding op en zei verstrooid: ‘Die heb ik niet gezien hoor!’ En het gordijn schoof weer dicht.

Grote paniek, hemd verdwenen. De verkoper rende de winkel uit achter de dame aan die net was vertrokken. ‘Mevrouw, mag ik even onder uw blouse kijken? Hebt u per ongeluk een rood hemdje aangehouden?’ Ik geloofde mijn oren niet. En terwijl ik rondjes draaide voor de spiegel in die fantastische blouse, kwam de verkoper met hangende schouders en een verslagen gezicht weer naar binnen. Hij verontschuldigde zich en vertelde dat er weleens meer klanten met dubbele broeken de winkel hadden verlaten. En hij was er echt van overtuigd dat deze dame het rode hemdje mee had genomen. Fietstassen ook nog gecheckt, maar helaas voor hem, zonder succes.

Ik ben benieuwd of ze morgen de rest van de kleding nog komt ophalen...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com