Menu Content/Inhalt
Tradities
Weblog Ineke
dinsdag 18 december 2012

ImageAl wekenlang zijn supermarkten en tuincentra omgetoverd tot kerstmarkten. Terwijl de chocoladeletters nog maar net in het schap lagen, hing het kerstgroen alweer tegen het plafond getimmerd en flikkerden de kerstlichtjes je al weer vrolijk toe. Ja, duidelijk, de kerst komt er weer aan. Ik denk één van de grootste feesten die men met familie viert en die bol staat van tradities. Dagelijks puilt de brievenbus uit met folders vol heerlijks, sfeerartikelen en de meest speciale cadeautjes voor speciale mensen.

En iedere familie viert het op zijn eigen manier. De één doet het sober, de ander met alles erop en eraan. Pakjes onder de boom, in gala gekleed, ramen gespoten met nepsneeuw. Want ja, we dromen ten slotte allemaal van een witte kerst. Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen… Ja, Kerst komt er weer aan. Vreemd feest lijkt het, we vieren het geboortefeest van de Zoon van God, onze Verlosser. Maar tegelijkertijd lijkt het of het jachtseizoen is geopend om het feest veel luister bij te zetten.

Zo waren ze bij Kees altijd gewend om met kerst konijn te eten. En zijn wij –sorry hoor- nu erfelijk belast. Want de traditie wordt voortgezet en alle mannen hier in huis zijn wat betreft het eten niet veeleisend, maar een konijn met de kerst, dat hoort er toch echt bij. Dochterlief en mijn persoon zijn niet zulke vleeseters en al helemaal geen konijn. Vroeger kochten de mensen zelf nog een konijn die ze echt vetmestten om met de kerst te eten.

Zo ook een keer bij ons thuis, toen ik jong was. Echt niet zomaar een konijntje, nee een flinke Vlaamse Reus, Doris was zijn naam. Hij was zo mak als een lammetje, zo schattig. We raakten aan het beestje gehecht. Hij huppelde vrolijk rond en wist van de prins geen kwaad. Ruim, wat zal hij zijn geweest, 12 pond, klaar voor het gebraad. Volgens mij had mijn vader al dagen pijn in zijn buik, want ja, hoe kreeg hij Doris in de pan? En zo kreeg onze lieve Doris op een Boze dag een paar flinke tikken in zijn nek en was hij onder zeil. In plaats van vrolijk rondhuppelen lag hij in peper en zout. Arme Doris. Het is bij één keer gebleven en we hebben thuis nooit meer konijn gegeten.

Maar nu dus toch ook voor mij de hoogste tijd om op jacht te gaan. Nee, niet met lieslaarzen, buks en kruit. Ik stak maandag mijn nek uit en dook in de vriezer bij de Lidl. Eendenborsten, hertebiefstukken, kalkoenen, kippen maar helaas geen konijnen. Aan de kassa vroeg ik aan het meisje: ‘Zijn er dit jaar geen konijntjes geschoten?’ Ze verbleekte en keek me verschrikt aan. Maar inderdaad, dit jaar geen konijn bij dit concern. Ook bij de Jumbo geen ijskonijn te vinden. Dus vroeg ik ten einde raad aan het manvolk thuis waar ik dan een konijn kon shoppen. 'Ja, naar de poelier natuurlijk!' was het antwoord.

Maar sorry, daar is moeder de vrouw te krenterig voor. En het is mij bovendien te ingewikkeld. Eerst bestellen en dan vervolgens vlak voor de kerst ook nog eens uren in de rij gaan staan om het peper dure kerstkonijn op te halen. Nee, dat gaat mij te ver. En zo toog ik vanmiddag naar de Aldi… Klinkt misschien goedkoop, maar het komt er bij de consumentenvleestest best goed uit. En daar lagen ze naast de reeruggen, in een prachtige doos. Een rug en vier poten. Een kilootje, het zijn geen reuzen. Helaas geen kop erbij… dus weet ik eigenlijk niet zeker of het wel echt een konijn is en kan het net zo goed een oude straatkat zijn. Maar vooruit, wat niet weet wat niet deert. En zo liggen ze nu met zijn vieren naast elkaar in de bovenste la van onze vriezer in de wachtkamer. Want op kerstavond gaat Kees ze braden in echte Croma.

Tradities, tja, ze zijn er nu eenmaal en wij doen er aan mee...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com