Menu Content/Inhalt
Visboertjes
maandag 04 februari 2013

ImageEen poosje geleden werd bij de gebroeders Bart en Sam het lumineuze idee geboren om vissen te gaan houden. Dit kwam doordat broer Rik een prachtige nieuwe villa kocht voor zijn schildpadjes. Zo kwam het oude pandje leeg. Een leuk klein aquarium met alles erop en eraan. Pomp, lamp, thermometer noemt maar op. Helaas was het nog net niet gemeubileerd. Bart en Sam schraapten wat verjaardagsgeld bij elkaar en zo togen wij richting het dichtstbijzijnde tuincentrum. We keken onze ogen uit. Wat was er veel te koop! Grind in alle kleuren, plantjes in alle soorten en maten en allerlei mogelijke kunstvoorwerpen als doodshoofden, jeeps, Sponge Bob figuur en kastelen om je aquarium mee op te leuken. En zo dwaalden we wat rond.

Een meisje dat er werkte had ons al een poosje in de smiezen en nam haar kans waar. ‘Zo jongens, kan ik jullie helpen?’ klonk het ineens achter ons. Bart en Sam keken elkaar aan en staken van wal. ‘Ja, we willen graag een aquarium inrichten en natuurlijk wat leuke vissen er in gaan houden.’ Ik keek toe en bleef op een afstandje staan… De jongens kregen een gedegen cursus ‘vissen houden’ in een notendop. Maar wat viel dat tegen. Ik zag hun gezichten beide lang worden en de mondhoeken naar beneden zakken. Want wat bleek, het water en de plantjes in het aquarium moest eerst een poosje staan, opwarmen en biologisch tot een juist niveau komen. Het liefst twee weken.

Dus dat betekende dat er niet direct vissen gekocht konden worden. Maar goed, plantjes werden uitgezocht, grind en nog één of ander spulletje wat goed was voor het water. Thuisgekomen gingen de jongens nauwkeurig te werk en het inrichten van het oude pandje kon beginnen. En het resultaat mocht er dan ook zijn. En zo was het grote wachten begonnen. Een week ging voorbij en opnieuw togen we zaterdag vol goede moed naar een ander tuincentrum, namelijk de Intratuin. Want daar was een dierenfestijn de hele dag draaide alles om dieren. Dus dacht ik twee vliegen in één klap te slaan.

Opnieuw keken we onze ogen uit toen we langs de wanden vol aquariums liepen. Wat een prachtige vissen, wat een kleuren en vormen. Ook kikkertjes, garnaaltjes, kreeftjes en waterslangen. Slim als ik was, bereidde ik de jongens erop voor dat we niet zomaar alle vissen met elkaar konden combineren. Maar het oog viel in elk geval op één uitzonderlijke knalrode monsterlijke kempvis. Die moest het in elk geval worden. En deze vis wilde ze graag combineren met tien neontetra visjes, een prima combi zonder probleem. Kleine visjes met een soort van blauw TL-balkje op hun buik. Maaaaar, aangezien de jongens op de kleintjes letten, stonden ze erop om die TL-balk-visjes bij De Driesprong te halen, want daar waren ze immers de helft goedkoper.

Dus oké, met de rode monsterlijke vis onder onze arm verlieten we de winkel. Op de terugweg meteen maar langs De Driesprong om de tien andere TL-visjes te kopen. En ja hoor, ze hadden nog gelijk ook, ze waren inderdaad veel goedkoper. Maar volgens mij wel een maatje kleiner. De tien visjes werden gevangen en eveneens afgerekend, samen met één of ander barrel van een onderzeeër die als decoratie in het aquarium mag dienen. Daarna gingen we linea recta naar huis. Sam hield een zak met TL-visjes op zijn schoot en Bart de zak met het éne rode monster.

Thuisgekomen mochten ze meteen in hun nieuwe pandje. Natuurlijk was dat even wennen. Maar al snel dartelde het vissenvolkje vrolijk rond. Het zag er geweldig mooi en tropisch uit. Echt een geslaagd idee. Het hele huis moest komen kijken naar de wonderbaarlijke vissenwereld van de trotse Bart en Sam. De oh’s en de ah’s waren niet van de lucht. Maar ach, het was van korte duur. De volgende dag, bleek de familie neontetra flink verminderd. Eén lag op het droge bovenop de pomp en het leek bij nader onderzoek, dat er een flinke hap uit zijn ruggenwervel was genomen. En toen we de visjes nog eens probeerden te tellen kwamen we nog maar aan acht stuks.
Helaas twee minder.

Het éne lijkje spoelden ze –terwijl ze een kruisje sloegen- eerbiedig door het toilet hoewel ze eerst nog overwogen het aan de schilpadden te voeren. Helaas bleef het hier niet bij. Want toen ik vanmorgen even langs liep en op de bureaustoel van Bart neer zakte, telde ik er nog maar zes… Weer twee spoorloos verdwenen. Oooh wat tragisch dacht ik bij mezelf… Nergens zijn ze terug te vinden. Ik ben bang dat onze TL visjes toch echt een maatje te klein zijn voor die monsterlijke rode kempvis waardoor ze waarschijnlijk zonder pardon, met huid en haar worden opgevreten. Ik ben bang dat we zaterdag weer richting tuincentrum moeten, voor een maatje groter. Oei, dat gaat de jongens weer geld kosten. Zo wordt goedkoop toch nog duurkoop...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com