Menu Content/Inhalt
Helderziende orthopeed
Weblog Ineke
maandag 11 februari 2013

ImageHinkeldepinkel, daar komen we aan… Rik gaat het hele weekend al hinkelend door het leven. Niet te geloven… En dat door een ongelukkige manier van afstappen van de fiets van zijn pa. Even snel op de fiets naar de andere tuin. Brullend van de pijn kwam hij binnen gestrompeld. Ik stond meteen in de startblokken om in plaats van naar een geplande verjaardag naar het HAP te rijden. Maar nee, we besloten anders. Eerst maar even aankijken en de knie rust geven. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij zijn knie verdraaide. Maar helaas mocht rust deze keer niet baten.

Dus vanmorgen linea recta richting huisarts. Die verwees ons direct door naar het ziekenhuis. Hij sprak de hoop uit dat we deze week nog terecht zouden kunnen. Mijn ogen rolden er bijna uit. De assistente maakte ter plekke voor ons een afspraak en ik drukte haar op het hart dat we vandaag nog naar het ziekenhuis wilden. Na wat smeken en zielig doen kreeg de lieve meid het nog voor elkaar ook. En zo mochten we vanmiddag al bij de orthopeed komen. Ik reed met de auto tot voor de ingang en parkeerde Rik in een rolstoel, want hij kon echt zijn been niet strekken, laat staan belasten. Ik bracht de auto weg en scheurde even later met Rik door de gangen van het ziekenhuis.

Bij de poli aangekomen riep de assistente achter de balie: ‘Daar zullen we Rik hebben!’ We namen plaats en moesten een klein momentje wachten. Tot er uit het kleine gangetje een zware mannenstem klonk: ‘Rik van Egmond.' We stonden op, schudden de orthopeed de hand en Rik hinkelde naar binnen. Hij mocht plaats nemen op de behandeltafel. De orthopeed knikte met zijn hoofd en stak van wal. ‘Ja, het is voor mij wel duidelijk, je kruisband is afgescheurd en je meniscus gescheurd en opengeklapt.’ Ik geloofde m’n oren niet en barstte in lachen uit. De co-assistent schrok zich een hoedje. Beiden keken ze me met grote ogen aan. ‘Ja, sorry hoor,’ reageerde ik, ’u heeft nog niet eens naar zijn knie gekeken!’ En toen vertelde hij mij een beetje beledigd, dat hij zonet de foto bestudeerd had.

Toen kwam ik helemaal niet meer bij want er was immers nog geen foto gemaakt?! En wat bleek… het was een foto uit Riks dossier van precies een jaar geleden. Dat verbaasde ons ten zeerste, want er was toen helemaal niet verteld dat zijn kruisband afgescheurd was. Maar goed, hij richtte zich tot Rik en probeerde zijn been recht te buigen. Dat lukte niet. Waarop hij reageerde dat dit duidelijk kwam door zijn opengeklapte meniscus. Rik mocht weer van de tafel af en samen gingen we een kijkje nemen naar de foto van vorig jaar. Maar, wat bleek? Meneer de orthopeed had per ongeluk de foto van een andere patiënt op zijn scherm. Nu bedacht ik me ineens, oké dit verklaarde alle misverstanden.

Maar nee, hij zocht snel de juiste foto op en liet ons zijn bevindingen zien. En ja, het klopte, er miste een kruisband op de foto. Hij adviseerde Rik zo snel mogelijk met een kijkoperatie zijn meniscus te herstellen en de banden te bekijken en dan vervolgens na een week of acht zijn kruisband te repareren. En zo hinkelde een ietwat beduusde Rik de wachtkamer weer in. Alle wachtende mensen sloegen een hand voor de mond. Hij leek immers wel een kangoeroe, zo snel als hij er vandoor ging. Ik zei nog tegen de assistent: ‘Hij kan gerust met één been verder door het leven!’ Dit had ik natuurlijk niet mogen zeggen en de oh’s en de ah’s waren dan ook niet van de lucht. Wat een ontaarde moeder... Rik nam weer plaats in zijn rolstoel en we raceten richting opnamebureau. Hier moesten vervolgens allerlei vragenlijsten worden ingevuld.

Om een lang verhaal kort te maken: Vrijdag moet hij terug komen bij de anesthesist en volgende week donderdag gaat meneer onder het mes. Woooh, wat een dag.  Meteen ook maar even langs de zorgwinkel gegaan voor een paar krukken, want hinkelend door het leven is leuk voor een paar dagen, maar stel dat hij zijn andere been ook blesseert. En zoals het er nu naar uitziet, ben ik vanaf vandaag een taxibedrijf begonnen en mag ik meneer overal naar toe gaan rijden. Nu maar hopen dat het allemaal goed gaat komen, want hij moet er per slot van rekening nog een leven lang mee doen

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com