Menu Content/Inhalt
Operatie geslaagd!
Weblog Ineke
donderdag 21 februari 2013

ImageVanmorgen kwart voor tien was het dan zover… Rik werd op de dagbehandeling van het ziekenhuis verwacht. Voor de reparatie van zijn knie. En wat zag hij naar dit avontuur uit! Na elf dagen rondlopen en zitten met een gebogen linkerbeen, die hoe dan ook niet meer gestrekt kon worden. Gelukkig waren er krukken. En zo zaten we samen te wachten op de dingen die gingen komen. Al snel kwamen er aardige zusters om de opname te regelen. Natuurlijk werd er een ellenlange checklist afgewerkt. En nog eens en nog eens en nog eens…

We werden naar zaal gebracht waar hij een allerschattigst operatiehesje aangetrokken kreeg en waar we zijn spullen opborgen in een kastje. Tussen half elf en elf uur zouden we opgehaald worden. Rik was er helemaal klaar voor, de adrenaline spoot door zijn lijf. Toch wel een beetje spannend. Twee mannen op zijn zaal hadden duidelijk de ingreep al achter de rug en lagen bij te komen. Tien over elf werden we opgehaald om naar de wachtkamer van de OK te gaan. Met bed en al reden ze Rik door de lange gangen en maakten we ook nog een tochtje in de lift. Wat een doolhof.

In de wachtkamer aangekomen, werd weer alles gecheckt. Ik werd in een prachtig maanpak geholpen en kreeg een charmante muts op. Net carnaval. Naast Rik lag een heel oud dametje, die haar heup gebroken had en flink van streek was. We hoorden de OK-medewerkers alsmaar zeggen: ‘Het valt niet mee hé, mevrouw?’ Lekker cynisch?! Want vallen op zo’n leeftijd, valt immers nooit mee. We konden er samen stiekem om lachen.

Inmiddels kwam de chirurg langs en werd er weer gecheckt, gecheckt en dubbelgecheckt. Gelukkig maar! Want stel dat ze je verkeerde been onder handen nemen. ‘Rik wat is je geboortedatum? Rik, hoe oud ben je? Rik, welk been moet worden geopereerd?’ Waarop ik reageerde: ‘Je mag er wel een kruis op zetten.’ De chirurg trok zijn ballpoint uit zijn borstzak en keek me lachend aan: ‘Geen kruis, want dat betekent 'deze niet'. Maar een grote pijl!’ En zo zette hij met de bril op het puntje van zijn neus een grote pijl op het linkerbovenbeen.

Weer later kwam de assistent van de chirurg vragen of er al een pijl getekend stond op het juiste been dat geopereerd moest worden. En zo lag hij alles in zich op te nemen, met ogen op steeltjes, onder het witte steriele lakentje. En hij fluisterde: ‘Superspannend, dit zou pa nooit durven’. Eindelijk werd Rik opgehaald en kwamen we in het heilige der heiligen van het ziekenhuis. Daar waar alles hersteld en gerepareerd wordt en kunstenaars hun werk doen. De klapdeuren klapten dicht, geen weg terug. Een team van medewerkers verwelkomde ons. Het was nog even wachten op de anesthesist. Kraak was de naam. De chirurg stelde Rik gerust en vertelde dat hij maar aan iets lekkers moest gaan denken. Dat hij dan vast een mooie droom zou krijgen.

De lampen gingen aan, de vloer en de klompen van de chirurg zaten flink onder de jodium, waarvan ik eerst nog dacht dat het bloed was. Brrrr… net een slachthuis. Ik zag Rik zijn halsslagader flink te keer gaan en ik moest even slikken. ‘En…’ vroeg de chirurg ‘al wat lekkers bedacht?’ Waarop Rik schuchter uitbracht ‘Ja, pizza’. Er ging een gelach op. Honger? Welnee… Het infuus werd klaargemaakt en het giftige, slaapverwekkende spulletje werd naar binnen gespoten. Ik riep nog: ‘Zet hem op kerel, tot zo, hou je taai…’ maar of hij het gehoord heeft? Zijn borstkas ging wild op en neer, zijn ogen begonnen te draaien. En even dacht ik, dat gaat fout. Wat een schok zeg. Maar het hoorde er klaarblijkelijk bij. Hij kreeg wat zuurstof en vertrok heerlijk naar dromen-pizza–land.

Ik werd weggeleid, keek nog één keer om en riep: ‘Zorgen jullie goed voor mijn bikkel?’ Een dik uur later werd ik gebeld door het ziekenhuis. ‘Een heldhaftige jongeman probeert hier wakker te worden. U mag weer komen! ‘ klonk het door de telefoon. Ik sprong natuurlijk in de auto en reed naar het ziekenhuis. In de verkoeverkamer aangekomen, liep ik net toevallig de chirurg tegen het lijf. Hij kwam nog even een kijkje nemen bij Rik. Hij stak een dikke duim in de lucht. En vertelde dat zijn knie totaal uit zijn fatsoen was. Meniscus was compleet van zijn been geschoven en de kruisband inderdaad helemaal door. Een klein stukje kruisband zat los in zijn been, dat had hij meteen verwijderd en de meniscus had hij weer vast gehecht! Goed en slecht nieuws.

Want over een aantal weken is dus duidelijk de kruisband aan de beurt. Dat wil zeggen dat ze dan één of andere snelbinder uit zijn bovenbeen halen, waar dan vervolgens een kruisband van geknutseld wordt. Niet eenvoudig, maar wel mogelijk. Woooohhhh… We gingen terug naar de afdeling en Rik was duidelijk flink opgelucht. Dit was stap één. Op naar het volgende traject. Maar nu eerst wat bijkomen en herstellen. Niet alleen mijn bikkel Rik. Ook ik...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com