Menu Content/Inhalt
Antenne???
Weblog Ineke
maandag 18 maart 2013

ImageVanmiddag hadden we een afspraak bij het afsprakenbureau in het ziekenhuis voor de volgende opname voor Rik. Gelukkig is hij weer aardig op de been en kan hij ook weer fietsen. Bovendien zet het ziekenhuis flink vaart achter het traject dat Rik nog heeft te gaan en mag hij 3 april opnieuw onder het mes. Dan zullen de orthopeden van een hamstring uit zijn bovenbeen een nieuwe kruisband fröbelen. Vervolgens uiteraard ook - middels wat gaten boren en knopen leggen- plaatsen in zijn knie. Zo waren wij dus vanmiddag samen onderweg voor een dubbelcheck van Rik z'n conditie, gewicht en lengte. We waren ruim op tijd en net voordat we af wilden slaan richting ziekenhuis, kwamen we in een rij van auto’s terecht voor een verkeerslicht dat op rood stond. Toen het licht groen was, was er in de voorste auto van de korte file echter geen beweging meer te krijgen.

Auto’s begonnen te toeteren, ramen gingen open, gebalde vuisten en middelvingers kwamen naar buiten. Intussen was het verkeerslicht weer op oranje en rood gesprongen. In een mum van tijd was de chaos compleet. Automobilisten begonnen van baan te verwisselen om zo het oude lijk (een charmante nostalgische Saab) geheel te negeren en in te halen. Eerst de Leviet met opgetrokken neus en driedelig pak, die in zijn dikke BMW nog eens een poepie gas bij gaf. Vervolgens de arrogante priester die het blijkbaar ook veel te druk had om ook maar even op het wenken van de arme jonge vrouw in te gaan. Hij deed gewoon net of hij haar niet zag.

Ondertussen stapte de jonge vrouw uit, met mobiel aan haar oor geklemd. Andere arm in de lucht en nog een aantal naarlingen probeerden haar te omzeilen en reden haar nog net niet van haar hakken. Vervolgens stonden wij achter haar. Ze was duidelijk in alle staten en riep dingen die ik beter maar niet kan herhalen. Ze was duidelijk boos op alle automobilisten die haar lieten stikken. Ik zette mijn waarschuwingslichten aan en Rik en ik sprongen uit de auto. De vrouw kwam naar ons toegerend. Ze was in alle staten. Ze begon meteen in paniek tegen ons te schreeuwen: ‘Ik moet helemaal huilen, mijn auto doet niets meer en iedereen rijdt mij met mijn arme kindjes gewoon straal voorbij!!’ Rik had inmiddels een sleepkabel tevoorschijn getoverd waar ze met grote ogen naar stond te kijken. Hij kroop onder de Saab die nog wat stond na te kreunen.

Ik probeerde haar gerust te stellen: ‘We slepen je hier gewoon even van de weg, waar moet je naar toe?’ Waarop ze nog harder snikkend reageerde: ‘Ik moet met mijn kindjes naar het ziekenhuis…’ Wat een geluk bij een ongeluk was, want waren wij ook niet onderweg naar het ziekenhuis??? Op de achterbank zat een klein jongetje heerlijk te slapen, zich van geen kwaad bewust. Het tweede jongetje zat met ogen op steeltjes naar zijn moeder te kijken, zijn neus tegen het raam geplakt en een knuffel stevig tegen zich aan gedrukt. Moeders stapte in haar auto vroeg me nog even hoe het rijden eigenlijk in zijn werk moest gaan als je gesleept moest worden. Dus Rik en ik tipten haar, handrem eraf, auto in zijn vrij, remmen als wij remmen, natuurlijk sturen en ons volgen enzovoorts. Met angstige ogen kroop ze achter haar stuur. Ik startte de auto, begon voorzichtig alvast een stukje te rijden en trok zo de sleepkabel strak… Het verkeerslicht werd groen en het avontuur kon beginnen. Rik zat achterste voren en observeerde de boel en zag de vrouw als een angsthaas zitten. Stiekem moesten wij wel een beetje om haar lachen.

Maar het ging goed, ze volgde onze tips goed op.. We reden na zo’n kilometer voorzichtig tot de slagbomen van parkeerplaats , we trokken een kaartje, de slagboom ging omhoog en wij reden de parkeerplaats binnen. Achter ons ging uiteraard de slagboom weer naar beneden. Dus bleven wij ook maar even staan wachten, we konden haar moeilijk door de slagboom heen sleuren. Ze trok ook een kaartje, de slagboom ging voor haar omhoog en zo konden we de tocht af maken. We manouvreerden haar heel netjes in een vak op de parkeerplaats. Duidelijk opgelucht sprong ze uit haar auto, die werkelijk waar helemaal niets meer deed. Hoewel, hij gaf nog één stuiptrekking, ongelooflijk, de antenne op het dak schoof zich spontaan heel langzaam uit. Rik en ik keken elkaar aan en barsten in lachen uit. Hadden we daar gisteren geen preek over gehoord??? Het is zo eenvoudig om iemand te helpen in nood!!! Als je antenne maar werkt!!!!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com